Print

[Linqy]

Waar? Wie weet - Wanneer? Onmogelijk te ontdekken

Het duister omhult alles om me heen, een dikke deken die geen enkele vorm in de kamer, ik denk tenminste dat het een kamer is, laat zien. Het enige dat ik hoor is gedruppel, ergens rechts van mij lekt er iets, waardoor dikke druppels om de zoveel tijd op de grond vallen. Ik weet dat ze op de grond vallen, omdat de spetters af en toe op mijn huid belanden. Dan besef ik dat ik wel naakt moet zijn, hoe anders kunnen de druppels mijn blote huid raken. Een verontrustend idee, zeker wanneer ik besef dat het gedruppel niet echt het enige geluid is dat ik kan horen. Geschraap, alsof er iets beweegt in de kamer, en heel af en toe een kuchje. Ze lijken wel menselijk te zijn, die kuchjes, en dat vind ik veel erger dan het niet weten waar ik ben en wat er gaat gebeuren.

Tot nu toe heb ik steeds een schreeuw weten te onderdrukken, maar wanneer ik eindelijk doorsla en mijn mond wil openen om te gillen besef ik dat ook dit niet gaat. Mijn mond is afgeplakt, onbeweegbaar. Mijn lippen kunnen niet verder van elkaar dan een centimeter. Kreunend en gillend tegen de tape begin ik te spartelen om rechtop te komen. Dan ontdek ik dat ook mijn handen en benen zijn vastgetapet. Harder en harder schreeuw ik tegen de binnenkant van de tape, om plotseling weer stil te vallen wanneer ik al mijn energie heb gebruikt. Nu hoor ik ook geschreeuw om me heen, al is het niet echt geschreeuw maar het zelfde "verstopte" geluid als ik had geproduceerd. Ik was hier niet alleen, er waren er meer zoals ik!

Mijn ogen branden nu, en ik knijp ze wanhopig dicht om mezelf te beschermen tegen de felheid van het licht. Met gezoem kwamen heel plotseling de rij tl-lampen boven me tot leven. Ze gooien een ongenadig, hard licht over wat nu daadwerkelijk een kamer blijkt te zijn. Uiteindelijk durf ik mijn ogen weer te openen, langzaam gewend aan het felle licht. Ik wens echter al meteen dat ik dat niet had gedaan. Met ogen dicht hier liggen was beter dan de waarheid beseffen. Overal om me heen liggen mensen. Naakt, kwetsbaar, en vastgebonden. Net zoals ik. Sommigen zijn helemaal opgekruld, proberend om hun naaktheid te beschermen tegen de starende ogen van anderen die al rechtop zijn gaan zitten en vechten tegen de tape.

Ik merk dat ik me niet schaam voor mijn naaktheid. Wie kan er nou denken aan naakt zijn wanneer ze het gruwelijke tafereel zien dat zich voor hen afspeelt?! De tranen liepen nu vrijelijk over mijn wangen toen ik omhoog keek naar het plafond. Grote ijzeren haken waren daar bevestigd tussen de tl-lampen in. Grote, scherpe haken, waaraan anderen waren opgehangen. Andere mensen, zoals wij hier allemaal. Hun voeten waren doorboord, bevestigd aan de haken waardoor ze nu, met gestrekte armen, ophingen. Het moest wel zijn gebeurd voordat ze stierven, besefte ik, want de wonden hadden hevig gebloed. Ergens was ik echter wel jaloers op hen. Zij hoefden zich geen zorgen meer te maken over wat er met hen ging gebeuren. En zij hadden kleding. Er hingen 7 mensen aan het plafond, allemaal bewegingsloos, maar allemaal gekleed. Sommigen droegen zelfs meerdere lagen kleding voor zover ik vanuit mijn ligplaats kon zien.

Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden, van de mensen op de haken. Totdat ik besef dat de druppels water die ik tot dan toe had gedacht te voelen geen water waren. Rechts van mij hing een lange kerel, zijn armen raakten bijna de vloer, en uit zijn mond drupte om de zoveel tijd bloed op de vloer. Toen ik naar beneden keek, en de rode waas over mijn huid zag, besefte ik dat het zijn bloed was dat over me heen had gespetterd. Geen water. Bloed. Spartelend vocht ik nu des te harder tegen mijn boeien, totdat ik opeens merkte dat mijn polsen vrij waren. Mijn gevecht had de tape dusdanig los gemaakt dat ik hem nu af kon doen. Zo snel als ik kon haalde ik vervolgens ook de tape van mijn enkels en daarna, met veel pijn, van mijn mond. Ik besef dat ik moet opschieten, iets in mij zegt me dat ik zo snel moet werken als ik kan. Ik haast me naar de dichtsbijzijnde, levende persoon. Zijn boeien zijn snel genoeg losgemaakt, en nu kunnen we met zijn tweeën de anderen helpen. Uiteindelijk is iedereen losgemaakt, en staan we doelloos in het midden van de kamer. Sommigen proberen wanhopig zichzelf te bedekken, anderen zijn zelfs niet eens opgestaan. Dan hoor ik de stem. Die vreselijke stem.

"Ah, ik zie dat jullie eindelijk eens zijn opgestaan, luierdjes van me! Wat fijn dat het spelletje eindelijk kan beginnen! En alhoewel ik hoop dat jullie het spelletje leuk gaan vinden, weet ik wel dat dat niet zo is. Want het gaat pijn doen. IK ga jullie... heel... veel.... pijn doen. Maar eerst stel ik voor dat jullie je aankleden... oh... en de sleutel vinden, want in deze kamer blijven is ook niet alles, toch? En ach, als jullie diep, heel diep graven, vinden jullie de sleutel vast wel! Ik zie jullie later wel weer, dood of levend!"

De woorden weergalmden nog even door de kamer, gevolgd door gelach dat me zou bijblijven tot ik stierf. En mocht ik die stem geloven zou dat waarschijnlijk niet heel lang meer zijn. Toen ik om me heen keek, op zoek naar kleding, besefte ik pas dat iedereen naar mij keek. Alsof ik de leider was, alsof ik wist wat ik deed. Ik kon niet praten, ik wist de woorden niet die ik moest zeggen om dit misverstand op te lossen. En toch bewogen mijn lippen, alsof ik er zelf geen controle over had.

"Ik weet niet wat er hier gebeurd, ik weet niet wie dit doet. Maar laten we maar doen wat hij zegt. We moeten samen blijven, dan zijn we het sterkst, dus hebben we een leider nodig. Jullie schijnen te denken dat ik dat ben. Dat is prima. Dan luister naar wat ik zeg: Hij zei dat we ons moeten aankleden, maar kleding ligt er niet. Ik denk dat hij bedoelt dat we de kleren van die doden af moeten halen. En een sleutel zoeken. Dat moet dan maar." sprak ik.

Het klonk zelfverzekerd, slim zelfs. En ik begreep dat ze nu wachtten totdat ik de eerste stap zou doen. De eerste stap om de kleding te pakken van de mensen die aan het plafond hingen. De kleding te pakken van lijken. Dapper stapte ik af op een van de vrouwen die op was gehangen. Ze was ongeveer mijn maat, en haar blonde haar was op veel plaatsen rood gekleurd van het bloed dat omlaag was gelekt. Ook de kleding was vuil, maar nog steeds beter dan geen kleding. Aarzelend stak in mijn hand uit, onwetend over hoe ik dit ging aanpakken, en of ik dit wel aandurfde. Het meisje had een vest aan, over een shirt. Dat zou ik zonder veel moeite wel uit moeten kunnen krijgen bedacht ik.

Mijn aanraking lokte echter een reactie uit. In een wervelwind van bewegen begon het meisje te spartelen, op en neer zwaaiend aan de haken in haar voeten. Haar gegil ging door merg en been, ze was niet dood geweest, alleen buiten bewustzijn. De pijn was hoorbaar in elk geluid dat ze uitbracht. Mijn eerste instinct was om haar vast te pakken, om haar op te tillen zodat niet haar volle gewicht aan haar doorboorde voeten zou hangen. Die keuze zou me duur komen te staan. In haar paniek klauwde het meisje om zich heen, haar ogen dichtgekoekt met aangedroogd bloed. Haar nagels haalden de huid op mijn wang open, voordat haar handen grip kregen op mijn gezicht. Ik wilde wel loslaten, maar mijn arm was klem komen te zitten onder de riem die ze op haar broek droeg. Nu begon ook ik te gillen terwijl het meisje probeerde zoveel mogelijk naar mijn gezicht te krabben. Niemand deed iets om te helpen, in shock dat dit gebeurde. Het laatste dat ik me herinner was het gevoel van brand in mijn ogen toen de vingers van het meisje zich diep naar binnen boorden. Ik herinner me nog dat ik het haar niet eens kwalijk kon nemen, dat ik het haar vergaf voordat ik ineenzakte op de grond.

"DOE NOU IETS! DOE IETS HELP HAAR DOE IETS OH MIJN GOD DOE IETS!" gilde Kaatje, die zelf ook geen actie durfde te ondernemen. Toen eindelijk iemand naar voren sprong om hun "leider" te helpen was het al te laat. Zowel het meisje aan de haken als de vrouw die hen had gered waren nu compleet bewegingsloos en duidelijk echt dood. De man die in beweging was gekomen draaide zich om en haalde zijn schouders op. Niemand van hen wist wat ze moesten doen, niemand durfde meer te bewegen. "Wie moet ons nu leiden, we gaan toch wel samen blijven he?! We hebben toch een leider nodig?!" sprak iemand anders uit de groep, waarna iedereen rumoerig door elkaar heen begon te praten.
Er werd besloten eerst allemaal te stemmen op degene die zij als leider wilde, voordat ze verder iets zouden doen. Maar hoe kon je nou een leider kiezen zonder dat je ook maar iemand kende, en zonder dat je ook maar iets had om je te bedekken?


De eerste dag zal zich strekken over de periode dat jullie in deze kamer zitten, en bespreken wie jullie als leider willen. De dapperen mogen zich eraan wagen om al wat kleding te bemachtigen. Niemand kan echter nog weg uit de kamer, de ontsnapping zal in de nacht aan bod komen. Amuseer je dus maar lekker de eerste dag even, naakt, tussen de doden .

Voor de nieuwelingen: De eerste "dag" stemmen we voor een burgemeester. Verwerk in je verhaaltje je stem door de naam van het karakter van degene op wie je wilt stemmen erin te zetten. Deze naam moet je dik drukken en een kleurtje geven zodat hij lekker opvalt.

Veel succes!

[Caracala]

Langzaam werd hij zich bewust van zijn omgeving. Het voelde alsof hij ontwaakte uit een diepe slaap maar het gevoel van zijn zijdezachte lakens bleef weg. In de plaats stroomde de kou via zijn huid door het lichaam, wat een rilling veroorzaakte, niet alleen over zijn ruggengraat maar over zijn hele lijf. Tot in het kleinste haartje kon hij de kilte voelen die zich een weg baande door zijn, door ouderdom getergde, lichaam.

Een hoestbui maakte zich meester van zijn longen en het rochelende geluid van een hoest waarin vele jaren tabak roken in zat, verliet zijn mond. Het klonk, vreemd genoeg, gedempt.  Het gevoel van een kleverige substantie rondom zijn mond en polsen ging door de receptoren naar de zenuwen en een gevoel van claustrofobie overspoelde zijn hersenen.
Snel opende hij zijn ogen om het benauwde gevoel te onderdrukken maar het hielp niets. Integendeel zelfs, zijn blik viel op een zwarte, alles omhelzende duisternis.

“Waar ben ik in hemelsnaam?”, was het eerste wat bewust in zijn brein opkwam.
 Tergend traag begonnen zijn ogen te wennen aan de duisternis en kon hij donkergetinte vormen onderscheiden. Hij begon ellipsvormige bewegingen met zijn handen te maken en hij voelde dat dat klevende ding losser en losser kwam te zitten. “Dat moet tape zijn,” dacht hij,” ik ben godverdomme ontvoerd!”
Hij onderdrukte een aanval van paniek en begon zijn polsen heftiger en heftiger te bewegen zodat de tape uiteindelijk zou bezwijken onder het geweld van zijn handen.

Hij hoorde het gezoem  voordat de TL-buizen gingen branden. Hij sloot ogenblikkelijk zijn ogen ter bescherming tegen het felle licht. Na enkele ogenblikken opende hij voorzichtig zijn ogen maar wat hij zag liet hem verstarren.
De kamer was groot en de TL-buizen aan het plafond zorgden voor een onaangename kunstmatige sfeer dat de schaduwen weerkaatsten van het vreselijke tafereel dat zich voor zijn ogen afspeelde.

Schommelend, alsof het varkens in een slachthuis waren, hingen daar 7 mensen in het midden van de kamer. De vleeshaken door hun enkels gedreven. “Dat moest nog gebeurd zijn terwijl ze leefden, want de wonden bloedden hevig”.

Hij liet zijn blik verdergaan door de kamer. Allemaal mensen, sommigen vechtend tegen hun boeien, het merendeel met paniek en ongeloof in hun ogen.  Eén iemand viel hem op. Een jonge vrouw waarvan de tape al verwijderd was van haar mond en handen en bezig was met de kleverige boeien rond haar enkels. 

Hij schrok van die kunstmatig opgewekte stem die galmde door de kamer en zijn verschrikkelijke boodschap verkondigde. Het geluid nog nazinderend in zijn oren zag hij die ene jonge vrouw aanstalten maken om iets te zeggen. Hij merkte op dat ze de tape rond haar enkels er ook al af had en luisterend naar de woorden die ze sprak, wrikte hij zijn handen los en trok de tape van zijn mond. Hij masseerde zijn polsen zodat het bloed opnieuw door zijn handen stroomde en het pijnlijke gevoel van slapende handen verdween.
Hij richtte zijn blik terug op en zag dat de vrouw al was opgestaan en naast het lijk van een jonge blonde vrouw stond. Ontsteld zag hij het vreselijke gebeuren en na enkele ogenblikken die wel eeuwig leken te duren zag hij de jonge vrouw ter aarde storten. Haar gezicht bedekt onder het bloed en krassen.
Een jongeman rechts van hem kwam op haar toegelopen maar het was al te laat.
Iemand anders sprak over een leider.
“Een leider,” dacht hij “ Nee, ik niet, maar laat ik een volslagen vreemde mij sturen?”
“Ik weet het niet, laat ik nog even afwachten.”
En professor Thomas T. Howell begon de boeien rond zijn enkels los te maken.

[Bassie_ui]

Hector werd wakker met een hoofd dat op ontploffen stond en een stekende pijn door z'n hele lichaam. Waar ben ik, dacht hij, en waarom ben ik vastgebonden. De pijn werd steeds erger en Hector besefte dat hij een een hele onnatuurlijke hoek lag. Hector probeerde op rechtop te zitten, maar dit bleek moeilijker dan hij had gedacht.

Toen ineens gingen een voor een de tl-lichten met een zoem aan. Hector schrok hier hevig van en wilde z'n ogen beschermen, maar stootte zijn hoofd. Dan maar m'n ogen dichthouden. Achter hem speelde het hele tafereel zich af, maar hij kon niets zien, want hij kon zich moeilijk omdraaien. Hij hoorde wel alles.

Hector liet alles maar over zich heen komen en wenste dat hij dood zou zijn. Maar iets weerhield hem er van niet zijn kop zo hard tegen de muur te bonken zodat hij buiten bewustzijn zou raken. Misschien was het zijn moeder waar hij zo veel van hield, of herinnerde hem dat aan zijn vader, of misschien wilde hij wel helemaal niet sterven.

"Wie moet ons nu leiden, we gaan toch wel samen blijven he?! We hebben toch een leider nodig?!" hoorde hij opeens iemand zeggen. En Hector probeerde zich opnieuw om te draaien, ditmaal met succes. Hij kon de gezichten van iedereen onderscheiden en ook.... ook alle lijken die aan t plafond hingen. Hector onderdrukte een kotsbui en probeerde zich op de nog levende mensen te concentreren, maar ook dat was niet heel veel beter. Iedereen was naakt en de een zag er nog gehavender uit dan de ander.

Plots zag hij het gezicht van Jeff en dat gaf hem hoop. Hector had Jeff nog wel eens geholpen in het casino en Hector was er zeker van dat hij Jeff een goeie leider zou zijn

[Orange-King]

Het gedruppel dat oneindig in hetzelfde ritme op de grond kletterde maakte Jeff gek. Lichamelijk voelde Jeff niets, behalve dat enkele ledematen aan elkaar verbonden waren. Het was zwart voor Jeff's ogen, hoewel hij voelde dat hij ze weid open had. Plots schoot licht door de kamer en Jeff kneep zijn ogen dicht. Zijn ogen brandden achter zijn oogleden waardoor hij wist dat hij een tijd in het donker had gezeten.
Langzaam durfde Jeff te kijken. Eerst naar de grond, want daar was het licht het minst felst. Er waren witte tegels, ze waren zo te zien redelijk oud. Jeff's hoofd bewoog wat verder omhoog. De witte tegels begonnen rood te kleuren. Daarnaast zag Jeff dat hij niet alleen was, net als hij zaten andere mensen ook op de vloer. Deze mensen waren naakt. Jeff keek naar zichzelf en slikte, hij was het ook. Jeff keek met een snelle beweging omhoog en zag nog meer mensen. Ze bungelde levenloos aan een ijzeren haak terwijl de plas bloed onder hen steeds groter werd. Hoog, schuin boven Jeff, hing een dikke man. Hij had een korte broek aan en over de man zijn schenen stroomde het bloed vloeirijk. Uiteindelijk belanden dit bloed in de rechterschoen die begon te overstromen. Jeff sloot zijn ogen weer, wat een nare droom was dit toch. Hij liet zijn hoofd in zijn hurken vallen en probeerde wakker te worden. Het lukte niet, hij sliep blijkbaar nog diep. Dan maar slapen. Jeff wreef met zijn vuisten in de ogen en probeerde zijn hoofd in zijn hurken rusten te laten rusten. Niet lang daarna voelde dat hij werd aangeraakt. Het was een vrouw die Jeff van de tape deed ontdoen. Sommige om Jeff heen gingen staan, maar hij bleef gewoon zitten. Wanneer zou het weer ochtend zijn?, fluisterde Jeff in zichzelf. Jeff probeerde weer uit zijn nachtmerrie te komen, maar hij moest opgeven toen hij een stem door de kamer hoorde galmen. Was het wel een stem? Maar wat maakte het uit, het enige wat Jeff hoorde was gestommel en gegrom. Toen het geluid ophield zag hij mensen bewegen door de kamer. Niet lang daarna hoorde hij gegil, waarom moesten ze Jeff met deze geluiden pijnigen? Jeff gaf het op en stond op, hij moest maar met de droom mee gaan doen, zodat hij niet eeuwig op hetzelfde, afschuwelijke, punt bleef hangen. Een hysterisch mens begon opeens te krijsen en Jeff twijfelde of hij een klap moest uitdelen. Een vrouw mocht je nooit slaan, maar dit was maar een droom en dat maar een sirene in mensenvorm. Deze mensen begonnen met elkaar te praten op een jammerende toon. Af en toe kon Jeff wel iets verstaan. De vrouw tegenover hem heette Anna. Zou hij die naam moeten onthouden?

[tijgerke87]

Langzaam opende ze haar ogen, het is alsof ze in een slechte droom is.
Ze kan geen kant op en haar mond zit dichtgeplakt totdat ze beseft dat het geen droom is maar de realiteit, hoeveel pijn het ook doet probeert ze haar handen te bevrijden.
Na een lange tijd lukt het en het moe gestreden trekt ze het tape van haar mond af, na een tijd naar schatting zo'n 5 minuten is ze aan het felle licht gewend en kan ze goed om haar heen kijken.

De aanblik is zo gruwelijk dat ze er maar naar blijft staren, het is zo gruwelijk dat ze nauwelijks doorheeft dat ze helemaal naakt is en de rest om haar heen begint ook te beseffen wat hier de situatie is. Ook haar boeien waren snel los, nog voor de kon waarschuwen viel een jonge vrouw naar de grond.
Het was voor Anna duidelijk dat het meisje nog tekenen van leven vertoonde, subtiele tekenen maar toch.
Na een tik tegen het hoofd zorgde dat het arme schaap weer bewusteloos was dus nu kon haar uit haar lijden verlossen.

Na lang genoeg de hersenen van zuurstof onthouden te hebben hoeft het meisje niet meer te lijden, het lukt eerst niet echt maar toen ze ook nog de aanvoer van zuurstof blokte was het over. Menigeen keek haar verafschuwd aan, "wat nou ... als je haar van die haak had afgehaald was ze hoe dan ook door bloedverlies gestorven..... overleven is de sleutel en als dat niet lukt zo pijnloos mogelijk sterven. " riep ze verontwaardigd.

"Nu kun je zonder veel problemen kleding pakken" zei ze en trok het meisje omhoog. Ze liep zelf naar een andere vrouw en trok het jurkje van haar lijf. Niet haar stijl maar beter als naakt te blijven, ook pakte ze de schoenen die ze aan haar voeten had. Precies haar maat bedacht ze zich, "kom op jeff zo heette je toch, pak snel kleding voor alles weg is" en leidde hem naar man die dezelfde maten leek te hebben als Jeff.

[Nimbusfan]

Het eerste wat hij ervoer, was barstende koppijn. Daarna het onaangename, drukkende gevoel van zijn ene enkel tegen de andere. Hij was vastgebonden! Geschrokken opende hij zijn ogen, om ze daarna meteen weer te sluiten. Het licht, het brandde! Nu snapte hij waarom hij zo'n hoofdpijn had gehad; om met zo'n licht op te staan was een kwelling, maar zo kunnen slapen was onmogelijk. Onwillekeurig huiverde Steve; dat betekende dat hij bewusteloos was geweest.
Hij draaide zijn blik naar beneden en met zijn ogen. Het was moeilijker dan op de slaperigste ochtend omdat het licht langs alle kanten weerkaatst leek te worden en hij toch al hoofdpijn had, maar het lukte. Het lukte.
Hij zag dat er anderen waren. Anderen zoals hij, hier op de grond. Naakt. Ondanks de achterdocht en waakzaamheid die meteen bezit van hem hadden genomen, (totaal onzinnig natuurlijk, hij kon zich niet eens fatsoenlijk bewegen) gleden zijn ogen even goedkeurend over het lichaam van een mooi, blond meisje dat tegelijk haar armen en benen probeerde los te krijgen. Toen ze hem in de gaten kreeg keken haar ogen hem kwaad aan en draaide ze zich om. Steve had zin om brutaal te grijnzen, maar merkte dat zijn mond eveneens pijnlijk vastgesnoerd zat.
Wat wás dit verdomme? Gisteren had hij nog rustig in zijn nieuw stekkie gezeten en vandaag maakte hij deel uit van een griezelig tafereel. Hij huiverde onwillekeurig toen hij de angst van de anderen door zijn huid voelde dringen en de plafonddecoraties zag.

Hij trok een gezicht toen hij hoorde dat hij hier kleren moest halen. Hij hield niet van viezigheid. Hij was echter verstandig genoeg om te beseffen dat de eigenaar van de huiveringwekkende stem de touwtjes in handen had en te gehoorzamen. Hij liet zijn blik schattend over de mensen aan het plafond gaan. Zou hij in deze situatie nood hebben aan sterke, beschermende kleren of aan lichte kledij waardoor hij zich snel zou kunnen bewegen?
Hij koos voor het laatste, zo zou hij het noodlot nog een beetje in eigen handen hebben. Voor modieus zijn was geen tijd; hij trok een open, lichtgele blouse waarop het bloed duidelijk te zien was van een vrouw met al even gele tanden en trok daarbij het onderliggende, lichtblauwe shirt mee. Hij trok het shirt over zijn hoofd en gooide de blouse naar een klein vrouwtje dat leek alsof ze op het punt stond flauw te vallen - hoe sneller iedereen aangekleed was, hoe beter, maar een hoop mensen was nog te geshockeerd om te handelen. Het vrouwtje krijste het uit toen het kledingstuk haar raakte en stapte met een panische blik achteruit.
'Heb je niet gehoord wat hij zei? Ik denk dat niemand het hier leuk vindt om hem te gehoorzamen, maar als je niet mee aan die haken wil eindigen zou je het beter doen', zei hij geërgerd.
Hij moeide zich verder maar met niemand terwijl hij een short en een stel stevige schoenen uitzocht, die zompig en naar aanvoelden aan zijn voeten.

[LoveRalph]

De vreselijke kou van de tegels trok in haar lichaam. Langzaam opende Lucie haar ogen. Alles was ze zag was de koude, donkere leegte om haar heen. Zachtjes sloop er iemand naar haar toe, terwijl Lucie probeerde rechtop te gaan zitten. Opeens voelde ze een hand op haar arm. De adem stokte in haar keel, terwijl ze probeerde te gillen. Trappend en schoppend probeerde ze te gaan staan, maar de tape zat angstaanjagend strak op haar enkels en polsen. ''Ssssst! Ik wil je bevrijden, vertrouw me!'' zei een lieve jongensstem, terwijl de tape voorzichtig van haar polsen werd gehaald. Lucie kende die stem! ‘’Bvevie!’’ Mhm.. Dat gaat minder goed dan gedacht. Bah, er zit ook tape op mijn mond! dacht ze. Dus werd daarna voorzichtig de tape van haar mond gehaald. ‘’Auw!’’ zei Lucie, en haalde uit naar de jongen, die dus Bradley heette. ‘’Hee! Ik heb je wel bevrijd hoor, niet zo onaardig!’’ zei Bradley, terwijl hij haar verontwaardigd aankeek. ‘’Ooh, sorry! Ik ben gewoon een beetje geïrriteerd. Waar ben ik?’’ vroeg Lucie, terwijl ze in de rondkeek in de grote, duistere kamer.

Over zat bloed, maar waarom? Wat was hier gebeurd? Opeens gingen er grote, felle tl-lampen aan. ‘’AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHH!’’ Lucie schreeuwde het uit. Ze keek recht naar een vreselijk lijk dat met grote haken aan het plafond hing. Het leek wel een slachterij. De witte tegels waren rood doorbloed, en onder de lijken waar opgedroogd bloed aan kleefde, lagen plassen bloed, als het zwembad der duivels bij elkaar gekomen als een grote rode rivier, die je recht naar de dood leidde.

Opeens klonk er een duistere stem, die vertelde kort samengevat vertelde dat de weg naar de dood, was begonnen, en dat er maar één manier was, af te wijken, terug naar de wereld waar mensen zonder gevaar konden vertellen wat er aan de hand was.

Een knappe vrouw keek naar Lucie, duidelijk onder de indruk. Waarschijnlijk over het feit dat Lucie geen last van het felle licht. ‘’Hallo. Heeft U erg last van het felle licht? Misschien moet U eerst naar de grond kijken, daar is het licht wat minder fel, dan kunt U wat beter aan het licht wennen.’’ Zei Lucie tegen haar. ‘’Dankjewel, het helpt! Ik ben Anna, en wie ben jij?’’ antwoordde de vrouw, die dus Anna heette. ‘’Ik ben Lucie.’’ Zei ze, en liep verder, voor zover dat kon in deze hel del doms.

‘’Hee, ik ben Lucie, en jij?’’ vroeg Lucie aan een jongen van haar leeftijd, die er wel mocht zijn. In deze tijd van behelpen mag ik toch best wat leuks doen? En het enige leuke wat je hier kunt doen is jongens spotten.. dacht Lucie bij zichzelf, en wachtte geduldig op antwoord. ‘’Hi, ik ben Steve. Maar ik heb een vraag: Weet jij waarom we hier zijn?’’ antwoordde de knappe jongen die Steve heette, terwijl hij druk bezig was zijn lichaam te bedekken. Hij schaamde zich duidelijk voor het feit dat hij naakt was. ‘’Nee, sorry.’’ Zei Lucie, en voordat ze verder ook nog maar iets kon zeggen was hij al weg, kleren halen. Nouja, dan ga ik ook maar eens kleren halen.. dacht Lucie, en ze liep richting de dode paspoppen.

Opeens stond Lucie stil. Wie is die god? dacht ze, en liep naar een jongen die zo knap was dat hij bijna meer licht uitstraalde dan alle lampen bij elkaar. ‘’H.. Ha.. Hallo.’’ Zei Lucie verlegen. ‘’Hoi.’’ Antwoordde de jongen, en lachte lief. ‘’Ik ben Lucie, en jij?’’ vroeg ze, terwijl ze diep in zijn ogen staarde. Hij straalde macht en zelfvertrouwen uit, het mooiste wat je in iemands ogen kan zien. ‘’Ik ben Your.’’ Zei de jongen die dus Your heette. Haha, inderdaad! Binnenkort ben jij de mijne, want jij bent de leukste jongen die ik ooit in mijn leven heb gezien. Maar voordat Lucie ook maar een enkele stap had kunnen ondernemen, keek ze geïnteresseerd naar een jongen achter hem. Sorry Your, maar je bent verslagen. dacht Lucie, en rende naar weer een andere jongen. Het enige wat je van die afstand nog hoorde waren de woorden ‘Hallo’, ‘Hector’ en ‘ontsnapping’.

[t4nd]

Iemand schudde haar zachtjes heen en weer en langzaam opende ze haar ogen. Een jonge, niet ondaardige jongen staarde haar aan. "Gaat het weer?" Langzaam keek ze rond in de ruimte waardoor ze met een schok weer in de werkelijkheid terechtkwam...
Die stem...
Die akelige stem...
Dat meisje had haar losgemaakt en had dan de kledij van een dode aan de haak willen nemen. Tenminste, ze had gedacht dat het doden waren...
Dood...
Het meisje was nu dood en zij lag nog steeds in de kamer....

Plots besefte ze dat zij ook naakt was en ze probeerde snel haar naaktheid te bedekken. De jongen merkte haar schaamte op en reikte wat kledingstukken aan. "Ik ben Daan trouwens."
"Hey, ik ben Kaatje... Maar waar zijn we in 's hemelsnaam terechtgekomen?"

[Inge]

Pijn. Tintelende handen. Kramp. Angst. Ze wilde het uitgillen maar het lukte niet. Ze raakte in paniek en opende haar ogen. Het was donker. Heel donker. En daar kon ze niet tegen. In paniek sloeg ze met haar vastgebonden enkels en handen wild om zich geen. Tranen kwamen in haar ogen. Wat was er gebeurd? Waar was ze? Wie waren hier nog meer? Ze had al door dat ze hier niet alleen lag. Toen ze net om zich heen sloeg hoorde ze namelijk gesmoorde kreten. Toen was ze daar maar mee gestopt. Wat moest ze doen? Ze probeerde haar enkels los te maken met haar vastgebonden handen, maar toen ze dat deed schampte haar handen langs haar lichaam. Toen besefte ze dat ze naakt was. Nog meer tranen sprongen in haar ogen. Nee, nee, dit kón niet waar zijn. Huilend probeerde ze het tape van haar enkels te halen. Het lukte niet. Ze bleef even zitten. Huilend. Niet begrijpend wat er aan de hand was. Ze voelde nog eens aan haar tape. Het was zacht geworden van haar tranen! Nu kon ze het makkelijk verwijderen. Ook het tape om haar handen was op sommige plekken iets zachter geworden. Ze scheurde het met veel moeite door, rukte het tape van haar mond, en schreeuwde het uit van de pijn. Tegelijkertijd ging er een fel licht aan. TL buizen. Vol afschuw kon ze alleen nog maar naar het plafond blijven kijken. Alleen nog maar, naar die bebloede mensen. Zo te zien waren ze allemaal dood. Nee, niet dood. VERMOORD. In paniek keek ze om zich heen. Grote kans dat zij ook vermoord zou gaan worden door dezelfde persoon die dit veroorzaakt had. Maar toen ze om zich heen keek, zag ze alleen maar onbekende, naakte mensen. Iedereen was geschrokken, vol afschuw en bang. Toen kwam er die stem. Oh, die vreselijke stem. Afschuwelijk gewoon. Ze durfde nergens heen te kijken, alleen naar haar eigen lichaam. En dat lichaam, zat vol  met spetters bloed en kippenvel. Die spetters bloed kwamen van de druppelende lichamen boven haar. Toen de stem opgehouden was, hoorde ze een andere stem. Ze keek op, en zag het gebeuren. Ze durfde niet te helpen, ze kon het niet! Een leider zou er gekozen moeten worden. Zij nooit, nee, zij nooit. Dat zou ze niet durven. Wat ze wel durfde, was naar een hangende vrouw toelopen, om snel een te kort jurkje te pakken. Alles was beter dan naakt rond te lopen. De schoenen waren veel te klein. Dat kon dus niet. Snel liep ze naar een andere vrouw. Daar hingen ook nog schoenen aan. Die waren ongeveer in de goede maat. Ze waren niet eens zo heel erg bebloed. Dat viel mee. WAT? Liep ze nou te denken dat het meeviel? Ze werd boos op zichzelf. Nee, het viel hier helemaal niet mee. Het was vreselijk. Er liep iemand langs die zei: ‘We moeten er maar het beste van maken, hè?’. Veel mensen stelden zich aan elkaar voor. Verlegen keek ze om zich heen. Er kwam een meisje op haar af. ‘Hoi, hoe heet jij? Ik heet Isilde.’ ‘Xiara.’

[rooz33]

Het eerste wat Naomi voelde was kou, echte kou. Naomi kreunde, zou het weer een van haar nachtmerrie's zijn? Ze probeerde haar ogen te openen, wat tot haar verbazing ook nog lukte. Ze kneep ze vrijwel meteen daarna weer dicht. Een fel licht scheen in haar ogen en leek haar te pijnigen tot in haar hersenen. Naomi wendde haar gezicht af van het licht en opende haar ogen opnieuw. Naomi verstijfde van schrik, ze keek namelijk in het gezicht besmeurd met bloed, die op de kop hing. Naomi gilde, tenminste, dat probeerde ze. Het enige wat ze hoorde was een vaag, gedempt gemompel. Naomi greep naar haar mond, tenminste, dat probeerde ze, maar tot haar schrik waren ook haar armen gebonden. Ze begreep dat haar mond was afgeplakt met een soort van plakband of tape, door de vieze smaak in haar mond. Naomi probeerde een beetje comfortabel te gaan zitten. Doordat ze bewoog voelde ze dat ze in een akelige houding had gelegen, de pijn schoot door haar been. Ze greep naar haar been (waar ze nog net bijkon) en verwachtte een broek te voelen, maar ze voelde een natte, gladde en koude huid. Naomi keek verschrikt naar beneden en zag dat ze helemaal niets aanhad! Meteen trok Naomi haar benen voor haar borsten. Naomi keek wanhopig proberend niet flauw te vallen rond. Ze zag veel mensen die hun ogen dicht hadden, misschien waren ze wel bewusteloos. Naomi duwde haar hoofd tussen haar knieën en begon zachtjes te huilen. Ze dacht: Was het nog maar gisteren...

Naomi kwam net terug van haar therapie tegen haar paniekaanvallen. Ze voelde zich fijn, veilig en geborgen. Ze liep rustig naar huis, door het donker! Ze durfde eerst niet eens in het donker te zijn, laat staan buiten in het donker te lopen! Ze liep door de nauwe steegjes waarover ze die nacht nog nachtmerrie's had gehad! Ze voelde geen spoortje van angst, niet de neiging om te gillen of flauw te vallen. Ze voelde zich veilig. Ze liep neuriënd de deur van haar appartement binnen en liet zich op bed vallen. Ze viel met een warm en veilig gevoel in slaap, zonder zelfs maar een nachtlampje aan te zetten...

Naomi voelde plots een hand. Ze keek geshockeerd omhoog en zag een jongen van ongeveer haar leeftijd haar tape losmaken. Naomi kon nog net een gil binnenhouden, want ze besefte dat hij haar ging helpen. Ze keek naar zijn gezicht en besefte dat hij knap was, zelfs in deze situatie. De jongen fluisterde: Dit gaat pijn doen... en scheurde met één ruk de tape van haar mond. Naomi schreeuwde het uit.  De jongen knielde bij haar voeten neer om haar voeten los te maken. Naomi keek verbijsterd rond, veel mensen waren al los, hoe kregen ze dat in hemelsnaam voor elkaar? Gelukkig begon de jongen tegen Naomi te praten, want Naomi had niet geweten wat ze moest zeggen. Hij fluisterde: "Ik ben Your... " Naomi was verbaasd, Yours? Dat betekend toch de jouwe? Toen begreep ze pas dat hij Your heette. Naomi probeerde te glimlachen en zei aarzelend: "Ik, ik ben Naomi..." De jongen glimlachte en liep weg, waarschijnlijk om anderen te bevrijden. Naomi wilde hem terugroepen om maar niet alleen te zijn, dat zou ze niet aankunnen, maar hij was al weg. Naomi zakte in op de vloer en viel flauw, ze kon het inderdaad niet aan...

[Zabulus]

Isilde vond alles heel eng. om een beetje rust te vinden, dacht ze aan de goede eigenschappen van Hector. Hij zou ons wel beschermen.

[Blackfire948]

met een ruk aan zijn mond werd Mack wakker. "Aaah" was zijn eerste reactie. Wat was er gebeurd? Gisteren lag hij gewoon thuis boven de kamer van zijn ouders. Ondertussen was er ook tape van zijn benen en armen gehaald. Hij deed zijn ogen open en deed ze meteen weer dicht omdat het licht zo fel was. Hij luisterde naar de geluiden. Voornamelijk mensen die schreeuwden klaagden of piekerde. Op de achtergrond hoorde hij gezoem en een geluid dat hij niet kon thuisbrengen. Langzaam deed hij zijn ogen open terwijl hij naar de vloer keek. Hij zag bloed. Heel veel bloed. Hierna keek hij om zich heen. Hij zag mensen. Dode en levenden. Toen hij naar een bepaald meisje keek hoorde hij geschreeuw en keek om. "Zij die zichzelf leider noemde is nu dood" zij een wat oudere man naast mij. Hij hoorde wat mensen opstaan en naar aangeklede lijken lopen. zelf zag hij een paar lange benen uitsteken. Snel kroop hij erheen en kreeg met moeite de broek met riem en onderbroek uit. Eigenlijk was het een maatje te groot. voor nu was het genoeg. "Als er zo meteen nog kleren over zijn pak ik die wel" zei Mack tegen zichzelf. Mack kon zijn gedachte op een rijtje zetten nu hij die broek aanhad. Hij voelde in zijn zak en vond daar een paar oordopjes. "Dat moet genoeg zijn" zei Mack. Eerst dacht Mack even na over hoe en waar en wanneer. Toen hoorde hij iemand over een leider praten. Iedereen had zijn stem maar Mack kende niemand en zij toen de maar een naam die hem opviel : Jeff.

[LoveRalph]

Na een kort gesprekje te hebben gevoerd met Hector ging ze ook maar eens kleren uitzoeken. ''Mhm.. Welke kleren zijn het minst bebloed?'' vroeg Luci zich hardop af, en liep naar een vrouw die een donkerrood jurkje aan had. Hier zie je al het bloed tenminste niet zo op. Maar waarom laat iedereen die dan hangen? Dat is toch juist slim? Nouja.. dacht Luci, en trok het jurkje aan, met een paar teenslippers van maar één maat te groot, een kort broekje dat diende als onderbroek en een BH die niet aangetast was met bloed (anders had ze hem echt niet aangetrokken, dan maar zonder). Na 10 minuten in de outfit rond te hebben gelopen voelde het jurkje toch een beetje stroefjes, en iedereen keek haar raar aan. Nu pas snapte ze het, aangezien er een klein stukje groen te vinden was op haar heup. Het jurkje was juist helemaal doorbloed! ''Ieeeeeeeeeeelll!'' gilde Lucie, en in paniek trok ze het jurkje weer uit, op zoek naar iets nieuws. Uiteindelijk had ze nog een half paars, half rood shirtje erbij gevonden.

BONK Er klonk een doffe knal, maar vaag genoeg had alleen Lucie de bonk gehoord. Lucie keek rond, en tot haar schrik bleven haar ogen hangen bij een iets ouder meisje dat op de grond was gevallen. Lucie rende naar het meisje toe. ''Hallo! Hallo! Hoor je me?'' zei Lucie tegen het meisje, en tikte tegen haar wangen en voorhoofd, zoals ze dat altijd op tv deden. Zachtjes kreunde het meisje, en deed haar ogen open. ''Hi! Ik ben Lucie, gaat het? Weet je nog wat er is gebeurt?'' vroeg Lucie, met een lichte paniek in haar stem. ''Hallo.. Ik ben Naomi. Tjaah, het gaat.. Ik kan niet zo goed tegen alleen zijn, en toen ene Your weg liep, viel ik flauw ofzo, denk ik.'' antwoordde het meisje, dat dus Naomi heette. ''Okee, maar je hebt dus geen geheugenverlies?'' vroeg Lucie, nog steeds niet helemaal gekalmeert. ''Nee, ik kan gewoon niet tegen alleen zijn..'' Dat antwoord stelde Lucie al iets meer gerust. ''Kom maar, dan lopen we samen wel verder, kun je gaan staan denk je?'' vroeg Lucie aan Naomi, die ondertussen al was gaan zitten en daarna zelfs stond. ''Dan blijven we voortaan samen, is dat een deal?'' vroeg Lucie. ''Tuurlijk! Maar euhm..'' antwoordde Naomi, en gebaarde onhandig naar haar nog steeds blote lijf. ''Ooh, kom maar, dan gaan we eerst kleren voor je halen.'' zei Lucie, en samen liepen ze naar de lijken, om ze van hun kleren te ontdoen en Naomi warmte en het gevoel van niet-naaktheid te geven.

[Bollehenk]

Dr. Einschwartz wordt wakker in de hel
Dr. Einschwartz was aan het dromen. Hij was aan het dromen over de reis die hij eerder al had gemaakt. De reis waarin de evolutie-theorie bewezen werd. ’Dat was me nog eens een geweldige reis, echt iets dat ik nog een keer zou willen doen’ dacht hij in zijn slaap. Hij droomde over hoe het nog een keer zou gaan als ze die reis wilde maken.
Dr. Einschwartz zou weer in zijn gigantische lab staan en stoffen mengen, hij zou opdrachten krijgen van mensen om iets te ontdekken. Hij zou zijn eigen gang kunnen gaan maar toch met een kleine verantwoordelijkheid.
Opeens werd zijn droom abrupt onderbroken. Er viel vloeistof op zijn naakte huid. Dr. Einschwartz was al rimpelig en zijn huid moest eens in de zoveel tijd nat gemaakt worden met water. Maar, dit was helemaal geen water. Dit was … Dr. Einschwartz schrok toen opeens een stem uit het niets iets zei:

"Ah, ik zie dat jullie eindelijk eens zijn opgestaan, luierdjes van me! Wat fijn dat het spelletje eindelijk kan beginnen! En alhoewel ik hoop dat jullie het spelletje leuk gaan vinden, weet ik wel dat dat niet zo is. Want het gaat pijn doen. IK ga jullie... heel... veel.... pijn doen. Maar eerst stel ik voor dat jullie je aankleden... oh... en de sleutel vinden, want in deze kamer blijven is ook niet alles, toch? En ach, als jullie diep, heel diep graven, vinden jullie de sleutel vast wel! Ik zie jullie later wel weer, dood of levend!"

Dr. Einschwartz keek wat om zich heen. Hij wreef wat in zijn ogen en zag tot zijn schrik zeven mensen hangen aan haken aan het plafond. “Hoe ben ik hier in hemelsnaam terecht gekomen” sprak Dr. Einschwartz.
“ARR!” Smilin’ Stan sprak hem aan. “dit gaat echt eng worden”. Stan schudde Einschwartz de hand. “Welkom, in de hel”
Dr. Einschwartz werd bang van het gegrinnik van Stan. Hij zag er een beetje eng uit. Het was een piraat die al eerder meegevaren had met een schip. Een goede vriend van Dr. Einschwartz, Iron Roger Bonney, was vermoord door Stan. Misschien was het nu de kans om wraak te nemen?

"Ik weet niet wat er hier gebeurd, ik weet niet wie dit doet. Maar laten we maar doen wat hij zegt. We moeten samen blijven, dan zijn we het sterkst, dus hebben we een leider nodig. Jullie schijnen te denken dat ik dat ben. Dat is prima. Dan luister naar wat ik zeg: Hij zei dat we ons moeten aankleden, maar kleding ligt er niet. Ik denk dat hij bedoelt dat we de kleren van die doden af moeten halen. En een sleutel zoeken. Dat moet dan maar." sprak iemand. Wie zou het zijn? Het was donker in de kamer en omdat het zo druk was kon je niet iedereen even goed zien.

Dr. Einschwartz merkte opeens dat hij naakt was. “NOOO! Waar is mijn labjas? Mijn jas waar ik zo gehecht aan ben? Die ik mijn hele leven al aan heb, hoe kan ik nog verder leven zo?” Dr. Einschwartz zocht druk naar een labjas, maar natuurlijk was er geen labjas te vinden in de kamer.
Dr. Einschwartz pakte maar wat vodden van één van de lijken. Nouja, het enige wat hij kon bemachtigen was een soort van broek doorweekt met bloek. Hij trok het met zijn hard in zijn keel omlaag bij één van de personen aan de haken. De broek was rood van het bloed, oorspronkelijk waarschijnlijk grijs omdat er nog grijze plekken tussen zaten. De linker broekspijp kwam tot net onder de heupen, een soort atletiekbroekje. De rechterbroekspijp was een stuk langer en kwam tot net over de knieën. Waarschijnlijk was hij ooit ook zo lang geweest. Beide broekspijpen waren duidelijk afgescheurd of afgebeten door iemand. Ook zat er nog een gapend gat aan de achterkant waardoor je recht in Dr. Einschwartz achterste kon kijken. Sommige mensen begonnen te lachten maar Dr. Einschwartz sprak: “Ik heb tenminste iets om aan te doen”.

Opeens werd er gegild. Dr. Einschwartz keek bang achter zich en zag hoe iemand aan de haken opeens begon te schreeuwen. Blijkbaar waren ze helemaal niet dood. Dr. Einschwartz keek naar zijn broek en direct naar de persoon waar hij de broek vandaan had gehaald.
“Haha, moet je zien, die gast heeft een stijve” sprak Stan die ook naar dezelfde persoon keek.
Dr. Einschwartz keek vies naar zijn broek maar hij hield hem toch maar aan.
De aandacht werd weer getrokken door het meisje dat vast zat aan het lijk. Haar hand was tussen de broekriem vast komen te zitten en ze zaten aan elkaar vast. Het lijk krabde haar in haar gezicht en niemand deed iets. Dr. Einschwartz stond ook met verbazing te kijken hoe het kon gebeuren.

Het meisje was dood en er zouden nog veel meer vreselijke dingen gaan gebeuren. Dit was alleen maar een voorteken voor de vreselijke dingen?

[Caracala]

Prof Thomas keek toe terwijl anderen al naar het groepje 'hangenden' liepen om zich te bedekken.
Hij masseerde even zijn enkels zodat het pijnlijke gevoel eruit verdween en liep dan naar het midden van de kamer.
Voetje voor voetje liep hij door de plas bloed en uiteindelijk hield hij stil bij een gezette man die aan het plafond hing.
"Durf ik het aan?", dacht hij, en zonder verder na te denken trok hij de felouren broek af het lijk.
"Overlevingsdrang, de sterkste bekrachtiger in een mens", mompelde hij in zichzelf, en hij deed de vuile broek aan.

Langzaamaan verdween het koude gevoel uit zijn oude botten. Hoe afschuwelijk het ook was, het warme bloed op de vloer ontdooide zijn voeten voor een gedeelte, dus bleef hij nog even in de warme plas bloed staan.

Terwijl ging zijn blik rond door de groep mensen die eindelijk in actie waren geschoten en ook al wat kledij aan hadden. Hij pikte hier en daar een naam op.
De naam Jeff leek een belletje te ringen maar hij kon er maar niet opkomen waar het vandaan kwam.