Nieuws

Hulpspelleideren?
Wil jij ook eens een spel helpen leiden met een tof thema, een vreemde variant of een waarachtige wending? Benader eens een spelleider!

Welkom, vreemdeling!

Je kunt inloggen middels de velden hieronder, of jezelf registreren als je dat nog niet hebt gedaan.

Gebruikersnaam: Wachtwoord:
Pagina's: [1]   Omlaag

Auteur Topic: [Verhaal] De vondst van Rolf  (gelezen 116 keer)

adriaan

[Verhaal] De vondst van Rolf
« Gepost op: 5 januari 2019, 20:03:28 »

De 21-jarige Rolf uit Wakkerdam was gewoon op een boswandeling gegaan in zijn eentje.
Toen Rolf een baby was, was Wakkerdam al eens aangevallen door weerwolven, maar daar was hij zich nauwelijks bewust van geweest. Zijn oom bleek een weerwolf te zijn en zijn tante overleefde dat niet. Rolf wist hoe een weerwolf eruit zou moeten zien maar had er gelukkig nog nooit een in het echt gezien.
Rolf liep een rustig rondje zoals hij dat wel vaker deed. Het begon inmiddels te schemeren, dus Rolf draaide om richting naar huis. Hij had van huis uit meegekregen dat hij voor het donker het bos uit moest zijn.

"Au!"
Rolf lag op de grond, en zijn been deed hevig pijn. Hij keek achterom en zag dat hij over een grote tak was gestruikeld, die hij had gemist door de schemering en door gewoon niet op te letten. Rolf probeerde op te staan, maar dat was een slecht idee. Er klonk een luide krak, de pijn in zijn been verdubbelde nog eens en Rolf lag weer terug op de grond. Het was duidelijk dat Rolf zijn been had gebroken. "Aargh, shit", mompelde hij kwaad. Maar zijn frustratie werd nog erger toen hij erin slaagde zijn smartphone uit zijn broekzak te halen, terwijl hij op de grond lag. Hij drukte op de zijknop en zag meteen dat hij totaal geen bereik had hier. Zijn frustratie sloeg om in paniek. Zou hij hier nu de hele nacht moeten liggen? In de ochtend zou iemand hem wel vinden, maar hij had toch geleerd dat je in Wakkerdam 's nachts niet in het bos moest zijn. Then again, er waren al zo lang geen wolven meer gesignaleerd hier...
Nou ja, deze gedachten werden allemaal overstemd door de pijn. Rolf bleef twintig minuten liggen om even bij te komen. Vervolgens besloot hij om maar proberen naar huis te schuiven; puur bewegend op zijn armen. Dit deed ook steeds meer pijn en Rolf moest regelmatig rust houden. Intussen was het ook nog pikdonker en Rolf wist niet eens of hij wel de goede kant op tijgerde, ondanks dat hij hier erg vaak was geweest. Hij was ook van het wandelpad af en lag nu ergens in het midden van het bos. Rolf wist wel dat hij globaal in de richting van het dorp ging, maar wist niet of hij dat nog ging halen vannacht.
Rolf stopte weer, maar nu niet om te rusten. In plaats van de blaadjes die op de grond lagen, had hij nu met zijn arm op iets anders geslagen. Het voelde een beetje harig. Rolf trok onmiddellijk zijn arm terug als in een reflex. Had hij nu net op een dood dier zijn arm gerust? Hij wilde toch even kijken, dus zette hij de zaklamp op zijn telefoon aan, ondanks dat de batterij al bijna leeg was.
Het was anders dan hij verwachtte. Het leek op een roetzwarte staart. De staart liep een klein eindje door en verdween daarna door de bladeren de grond in. Alhoewel de haren echt hadden gevoeld, leek het nu gewoon op een stuk achtergelaten kapot speelgoed. Hij trok er nog een keer aan in de verwachting dat het los zou komen, maar dat gebeurde niet. Nog een keer. Er leek toch iets redelijk vast te zitten.

Maar op dat moment veranderde het. De staart begon te bewegen. Rolf verstijfde.
Wat was dit? Een dier in nood? Rolf vreesde toch ineens het ergste - voor hemzelf. Rolf kwam weer in beweging en probeerde zo snel mogelijk weg te komen van deze plek. Hij was echter zo in de war dat hij nauwelijks van zijn plaats kwam, terwijl de staart steeds heftiger begon te bewegen. Het duurde niet lang voordat de hele grond in de beweging zo hard begon te bewegen dat het leek alsof er een aardbeving plaatsvond. Rolf rolde met zijn gebroken been tegen een boom aan en schreeuwde het uit van de pijn, en kon écht niet meer verder. Rolf hoorde heel veel aarde op de grond vallen, en draaide zijn hoofd langzaam om, ondanks dat hij niet wilde. Vanuit de duisternis kon hij toch zien dat er langzaam een creatuur opstond uit de grond. Het monster was minstens 2,5 meter lang en had grote lichtgevende groene ogen. Het monster blies stof, schudde aarde van zich af en gromde heel luid.
Rolf aarzelde geen moment meer. Zijn been kon hem wat. De adrenaline sloeg zo erg door zijn lijf dat hij niks meer voelde. Hij stond op en wist op miraculeuze wijze zeker een halve kilometer te rennen, zonder zich af te vragen hoe dat kon. Misschien was het niet eens zo hard, maar hij had niet door hoe hard het ging. Het was gewoon het hardst dat hij kon.
Rolf kon een bordje van Staatsbosbeheer ontwaren; een teken dat hij de bosrand had bereikt. Op hetzelfde moment stortte hij weer in. Hij voelde dat het monster hem achterna was gekomen, maar op datzelfde moment keek hij omhoog, en zag dat de zonsopgang was begonnen. Het grommen verstomde. Het monster was verdwenen. Rolf viel van pure uitputting in slaap.

Twee uur later werd Rolf gevonden door de boswachter van dienst, die hevig schrok en hem naar het ziekenhuis bracht. Rolf werd gedurende de dag wakker, en realiseerde zich dat hij dit overleefd had. Zijn ouders zaten naast zijn bed. Zij wilden weten wat er in hemelsnaam gebeurd was, maar Rolf praatte wartaal en het enige wat ze konden ontwaren was dat Rolf de burgemeester wilde spreken. "Die gaat hier nu echt niet voor je komen, lieverd. Zijn vrouw is jarig vanavond, en jij moet rusten." zei Rolfs moeder Annemiek. Rolf wilde tegensputteren maar kreeg zijn verhaal niet onder woorden gebracht, waarna de verpleegkundige zijn ouders naar de uitgang begeleidde. Er was niemand meer om naar Rolf te luisteren, en Rolf viel terug in slaap. Hij was er nog steeds erg slecht aan toe door extreme vermoeidheid en wondkoorts (zijn been was gaan ontsteken).

"Schat, bedankt voor het organiseren van dit prachtige feestje." zei Froukje, de vrouw van de burgemeester, die vandaag 50 was geworden. Burgemeester Arnold Arends zei dat dit het minste was wat hij kon doen voor zijn geweldige vrouw. Ze waren klaar met opruimen van hun feestje. "Ga jij maar alvast naar boven, lieverd, ik ga nog even een peukje roken." zei de burgemeester. Froukje ging naar boven om haar tanden te poetsen. Arnold ging naar buiten en stak een sigaret op. Hij kwam echter niet aan een trekje toe. Arnold zag vanuit de tuin, die aan de bosrand grensde, hoe een enorm monster oprees in de tuin. Arnold verstijfde van angst en kon niks uitbrengen. Het monster liep naar hem toe en toen het voor hem stond kon Arnold eindelijk een grote angstschreeuw uitbrengen. Het was te laat. In één klap sloeg het monster de burgemeester dood, en verslond zijn halve lichaam. Froukje was na de schreeuw van haar man naar het tuinraam gelopen, maar toen ze zag hoe dit wezen zich te buiten ging aan haar man, viel ze flauw. Toen ze een uur later ontwaakte, belde ze 112.

Op basis van de beschrijvingen van Froukje en Rolf was het uiteindelijk niet moeilijk voor de weerwolfprofessor van de Universiteit van Wakkerdam om zijn conclusies te trekken. De eenzame wolf was terug. Een eeuwenoud wezen, dat in zijn eentje handelt, en overdag bezit neemt van een tot daarvoor onschuldig mensenlichaam. Er zouden nog meer slachtoffers vallen, als het dorp er niet heel snel achterkwam wie die eenzame wolf was.

De eerste stap was kiezen wie de nieuwe burgemeester zou worden.



Schrijven voor dit spel is niet verplicht, maar wel leuk natuurlijk. Niet al mijn nachten zullen een verhaal bij zich hebben, maar misschien kunnen enkele enthousiaste schrijvers de nachtuitslag in hun eigen verhaal verwerken.
Je kan je personage in het infotopic posten.
Je kan overleggen over het verhaal in het reactietopic.
« Laatst bewerkt op: 5 januari 2019, 22:28:28 door adriaan »
Gelogd

Gait

Re: [Verhaal] De vondst van Rolf
« Reactie #1 Gepost op: 6 januari 2019, 11:24:53 »

Het nieuws wat er met Rolf was gebeurd was gisteren door Wakkerdam gegaan als een lopend vuurtje. Het gesprek waar overal over gesproken werd en afgevraagd werd over wat er nu precies was gebeurd. Een gespreks onderwerp dat alleen maar uit bleef op geruchten en niet op waarheden. De enige die het echt wist, was Rolf zelf maar die lag nog altijd in het ziekenhuis en zijn ouders wisten bij terug komst ook niet veel meer te vertellen over wat er nu gebeurd was.
Die nacht echter was het duidelijk geworden. De schreeuw die door merg en been was gegaan waardoor mensen binnen waren gebleven. De angst die de afgelopen jaren langzaam aan het weg ebben was geweest was direct weer terug gekeerd bij de mensen leek het wel. Een angst, die vandaag overduidelijk te merken was bij de bewoners van Wakkerdam.

Martha keek naar buiten vanuit de stallen. Apollo was net opgezadeld voor een rit maar Martha was aan het twijfelen. Het enige ruiterpad dat vanuit Wakkerdam ging, was via het bos. Nou niet echt een route die je zomaar zou willen nemen op dit moment. Niet na alles wat er was gebeurd. De weerwolven waren terug. En niet zomaar de weerwolven zoals enkele jaren terug. Nee. Een beest dat al in geen eeuwen was gezien. Wie was het? In wie van de bewoners schuilde er zo’n verschrikkelijk beest?
Met een simpele lenigheid besteeg Martha Apollo and spoorde hem langzaam aan om te gaan stappen. Ze verliet de stal en liep met Apollo door de straten van Wakkerdam heen en keek om zich heen naar de mensen. De angst zat in hun ogen. De burgermeester was dood, Rolf was gewond... Wie zou de volgende zijn? Sommige mensen waren zelfs bezig met het dicht timmeren van de ramen om zo de wolf buiten te houden, maar Martha betwijfelde of dit echt zou gaan helpen. Het was een eeuwenoud wezen. Een groot wezen en Martha wist bijna wel zeker dat hij ook zeer zeer sterk zou zijn.

Ze keerd haar hoofd naar het bos dat voor haar uit begint te doemen en een kleine twijfel sloeg in haar. Zou ze gaan of niet? Het was nog overdag. Weerwolven bestonden niet overdag. Ze kon nu veilig door het bos gaan zolang ze maar op tijd weer terug zou zijn.
Gelogd

Meringue

Re: [Verhaal] De vondst van Rolf
« Reactie #2 Gepost op: 6 januari 2019, 12:39:16 »

De troosttaart voor Froukje stond net in de oven toen Annemaria Koekkoek zich ervan bewust werd dat haar oudste drie koters waren weergekeerd van hun avonturen en stonde de smoezen op de plaats. 

Dat is niet hoe dat normaal gaat. Normaal halen ze wat ondeugd uit en kwam Marietje, haar middelste met glimmende oogjes daar stiekem verslag van uitbrengen. Dat kind vond straf krijgen eigenlijk wel prima en kreeg daarmee altijd op haar kop van haar oudere broer en zus. Want de druktemakers verdienen vaak straf. Door het keukenraam ziet Annemaria dat Marietje zelfs een beetje staat te huilen. Het is de hoogste tijd om haar boze moedergezicht tevoorschijn en naar buiten te stormen om Pieter en Annie stevig beet te pakken en zo te ontdekken wat er dan wel is gebeurd. Zo gedacht zo gedaan.

"Au" zegt Pieter "Het was Annie's idee"

"We moeten haar gaan zoeken! We moeten haar helpen" huilt Marietje

Altijd handig, die koters denken dat zij alweer heeft gehoord wat ze hebben uitgespookt. Wie moeten ze zoeken en hoezo helpen. Annamaria krijgt het akelige gevoel dat het dit keer nog ernstiger was.

"Wat is er gebeurd?" vroeg Annemaria

De koters beginnen door elkaar te praten.
"EEN TEGELIJK" schreeuwt Annemaria

"We gingen op wolvenjacht met de katapult" vertelt Pieter
"Maar we wilden wel voor het donker thuis zijn hoor" vult Marietje aan
"Toen kwam die snol langs met dat paard" zegt Annie
"Toen heeft Annie een eikel op de billen van het paard geschoten" zegt Pieter
"Het paard sloeg op hol en wij gingen er nog achteraan maar toen hoorden we een heel eng geluid" zegt Annie
"Dat was gewoon een roerdomp, dat is een vogel. Zo eng was dat geluid niet" zegt Marietje
"We zijn heel hard weggerend en we hoorde Martha nog gillen" zegt Pieter

Dat er wat zou zwaaien was duidelijk. Maar ze moest nu de oven uit zetten en een zoektocht op gang zetten naar Martha. Die zal nu nog wel leven, maar misschien met een gebroken been in het bos liggen, maar als het donker zou worden en de eenzame wolf zou verschijnen zou dat het einde zijn van Martha en haar paard.

Annemaria liep de straat op om moord en brand te schreeuwen en mensen te verzamelen op het dorpplein om een zoekactie op touw te zetten.
Gelogd

Gait

Re: [Verhaal] De vondst van Rolf
« Reactie #3 Gepost op: 6 januari 2019, 12:52:41 »

Martha was nog altijd met Apollo aan het stappen toen er wat geritsel door de bosjes had geklonken. Echter was Apollo niet bang aan het reageren en dus betwijfelde Martha of het iets heel ergs was. Dit paard was bang voor het minste en geringste en zou waarschijnlijk onrustig zijn geworden als er een wolf in de buurt had gezeten. Plots begint Apollo echter te steigeren en schiet er vandoor. Martha laat een kreet van schrik uit als dat gebeurd en probeert zich vast te klemmen aan Apollo en haar paard weer compleet onder controle te brengen.
"Rustig Apollo, rustig!" Probeerde ze maar het had geen enkele zin.
Als Apollo een scherpe bocht maakt verliest Martha haar evenwicht en valt eraf, maar haar voet bleef even in de beugel vast zitten waardoor ze een paar meter werd meegetrokken voordat ze los kwam op de grond. Kreunend lag ze daar en probeerde langzaam overeind te komen. Ze zat weer rechtop en schudde haar hoofd. "Wat de..."
Ze voelde de blauwe plekken al opkomen op haar lichaam maar zover ze nu voelde was er niets gebroken. Ze kwam overeind en voor de zekerheid leunde ze nog even tegen een boom aan voordat ze om zich heen keek om te zien of Apollo nog in de buurt was. Een zucht verliet haar lippen als ze langzaam het spoor begint af te lopen waar Apollo heen gevlucht was om haar paard te zoeken.
Gelogd

Meringue

Re: [Verhaal] De vondst van Rolf
« Reactie #4 Gepost op: 7 januari 2019, 22:29:11 »

Aangezien de meeste mensen bezig waren met hun ramen dichttimmeren en zich machteloos voelen, wilde niemand mee met de zoektoch. Daarom loopt Annemaria met haar kinders naar een huis aan de rand van het dorp. Want daar wonen Jan, Pier, Joris en Corneel en die hebben baarden! Annemaria's echtgenoot Pieter is jaren geleden overleden aan de pokken en stiekem hield Annemaria wel van mannen met baarden. Blijkbaar houden de mannen ook van haar, want ze willen allemaal mee zoeken.

Dus met zn achten trekken ze naar het bos. Pieter en Marietje lopen voorop. Marietje weet nog goed waar ze Martha voor het laatst hebben gezien, of eigenlijk gehoord.

De sporen zijn duidelijk: Kindvoetafdrukken de verkeerde kant op, hoefafdrukken, een afdruk van een vrouw die enkele meters is meegesleurd. En daarna hoefafdrukken het bos weer uit richting het huis van Martha. Die volgen ze. Martha kijkt wat vreemd op van het bonte gezelschap dat haar erf op stapt. Gelukkig gaat het goed met haar.

Een last valt van Annemaria's schouders. Ze was al bang dat na diefstal, een kortstondige ontvoering en brandstichting haar kinderen ook doodslag op hun cv zouden kunnen schrijven.
"Bied je excuses aan" Gebood ze de koters

"Het spijt me Martha" zei Pietertje
"Het spijt me Martha" zei Annie
"Het spijt me zo..." huilde Marietje "Ik ben zo blij dat je niets hebt en ik wil alles doen om het weer goed te maken. Ik haal de komende drie jaar de mest uit de stal van Apollo"

Of dat uit zou komen moest nog blijken.

Ze keren naar hun eigen huizen.
Gelogd

Gait

Re: [Verhaal] De vondst van Rolf
« Reactie #5 Gepost op: 13 januari 2019, 20:27:50 »

Martha kijkt naar Marietje dat bezig was in de stallen van Apollo. Het had niet gehoeven maar Martietje had erop gestaan. Martha kijkt vanuit de stallen in de richting van eht dorp en zucht zachtjes. Meer mensen waren ten prooi gevallen aan de weerwolf de laatste dagen en Martha was bang dat er weer van alles ging gebeuren. Ze liep in de richting van Marietje en legt een hand op haar schouder. "Zal ik je laten zien hoe je Apollo moet verzorgen? Als we daarmee klaar zijn kunnen we hem opzadelen en breng ik je naar huis voordat het donker wordt," zei ze tegen het meisje.

Martietje leek dat allemaal wel leuk te vinden en Martha was van alles aan het uitleggen. Wanneer welke borstels te gebruiken en hoe de hoeven schoon te maken. Apollo stond het allemaal toe en had verder niets over gehouden van het avontuur in het bos en besnuffelt Marietje haar haren als ze dicht bij hem stond.

Zodra Apollo helemaal verzorgd was zadelde Martha hem op en begeleid Marietje naar een plek waar ze op kon staan en besteeg Apollo zelf zonder enige hulp. Echter toen ze zat hielp ze Marietje erop vanuit de opstap en zette het meisje voor haar neer op de zadel voordat ze Apollo aanspoort om richting het dorp te gaan. Ze gingen niet sneller dan stap, ze hadden geen cap op en Martha wou niet dat er wat met het meisje zou gebeuren, maar het was prima zo.

Zodra de bakkerij in zicht kwam kijkt Martha om zich heen. Ze had nog een uur voordat het te donker zou worden en ze klimt van Apollo af en helpt Marietje eraf voordat ze naar de deur loopt en aan klopt in de hoop dat Annemaria open zou doen om Marietje weer binnen te nemen.
Gelogd
Pagina's: [1]   Omhoog