Nieuws

Zin in een potje weerwolven van wakkerdam?

Klik dan hier en meld je aan!

Welkom, vreemdeling!

Je kunt inloggen middels de velden hieronder, of jezelf registreren als je dat nog niet hebt gedaan.

Gebruikersnaam: Wachtwoord:
Pagina's: 1 ... 4 5 [6]   Omlaag

Auteur Topic: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power  (gelezen 11710 keer)

Brecht

Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #75 Gepost op: 14 oktober 2011, 00:09:09 »

Lucius was trots opzichzelf, net zoals Rodolphus, was Bellatrix ook een verraadster. Hoewel hij het niet snapte, die Bellatrix die altijd zoveel lof over 'haar HEER' sprak. Het was waarschijnlijk een dekmantel, ahja. Opgeruimd staat netjes. Hij miste zijn zoon hard, maar liet dit niet blijken. Hij werd steeds beter in duelleren en nog andere dingen; mensen achterhalen of ze de waarheid spraken of niet. Op een bepaald moment klonk er luid gepraat uit de hal; Kolier was er aangekomen met zijn bloedhonden. Ze hadden Hermelien Griffel, dat smerig Modderbloedje en die verrader van een Wemel bij zich. En nog een lelijk joch; die tamelijk gehandicapt leek aan zijn gezicht. Narcissa kwam geruisloos maar soepel naast haar man staan en gaf een kneepje in zijn hand. Lucius schrok en ze knikte stil en duidelijk naar die jongen met het dikke gezicht. Mooie buit, is het niet? , riep Kolier. Lucius keek naar Kolier; Wat denk je Hond, wat doen ze hier? Die moeten naar het Ministerie? Kan je al niet meer deftig verdwijnselen? riep Malfidus. Kolier keek hem vuil aan, Ik word tenminste niet behandeld als een stuk vuil, Lucius zei hij smalletjes. Lucius krimpte ineen; dit was nog altijd een tegenslag die hij moest verwerken. Wat Lucius ook gezien had dat ze een zwaard bij hadden. Koboldgesmeden, Griffoendorszwaard. Lucius richtte snel zijn staf op een bloedhond en riep, Serpensortia! en wikkelde die rond de nek van de bloedhond die het zwaard vasthad. Narcissa verlamde een andere bloedhond die Lucius probeerde te vervloeken terwijl Lucius op zijn beurt in gevecht verkeerde met Kolier. Wat krijgen we nou? riep Kolier. De een na andere vloek afwerend, hij begon duidelijk te zweten. Lucius daarintegen vond het best leuk. Lamspreuken, verstijvingsspreuken, martelvloeken en doodsvloeken vlogen van de ene kant naar de andere kant. De Gruizelvloek die Kolier afgestuurd had, had een raam verbrijseld. En door een vuurspreuk was ee nstuk van Koliers zijn haar verschroeid. Narcissa had de twee verslagen bloedhonden vastgebonden met; Dententio. En vocht nu ook tegen Kolier. Kolier hield tamelijk stand, maar toen brak zijn Beschermingsschild. De Protegospreuk had begeven. Hij werd geraakt door een lamstraal en een dansbeenbewering. Zijn gezicht zat onder de kleine tentakeltjes en hij kon niks meer zien. Arggg, dit zet ik jullie betaald Malfidussen! riep hij. Moet je me maar eerst verwittigen dat je komt en niet zo fel doen riep Lucius. Narcissa knikte instemmend en draaide zich om, zwiepte haar haar naar achteren en liep naar de keuken; het eten bereiden. Lucius liet Kolier bij de anderen vastgebonden zitten en maakte een ViaVia van een steen, legde die op de drie gevangen en stuurde ze weg. Kolier had hij echter vrijgelaten, het was ondanks alles toch een vriend. Het was trouwens ook een mooie oefening.

Opeens klonk er een gegil uit de keuken, Narcissa. Lucius rende naar de keuken en trefte daar een troep en goorheid van jewelste. Erwten en wortes lagen op de grond, aardappelen lagen hier en daar verspreid, de Jus was over het tapijt in de keuken gevallen. En de mayonaise zat op de zwarte muren, die leken op die van de kerkers in Zwadderich. Cissi, liefje wat is er? vroeg Lucius. Narcissa richtte haar stok op een rat, een rat die een teen miste. Kolier lachte het uit van pret en Lucius en Narcissa richtte hun toverstokken op de rat. Samen zeiden ze. Ze vuurde en voor een een nonverbale spreuk af op de rat, die natuurlijk weg liep. Niet veel later, had Narcissa hem te pakken; Wormstaart verscheen. En nu mag je het uitleggen waarom je ons eten jat Rat, spuwde Lucius in het gezicht van Wormstaart. I-i-i-k niet mee morgen eten met j-j-j-ullie. Ik a-a-altijd alleen moete eten. riep Wormstaart. Kolier riep; Snaternix , Lucius vuurde een verplaatsingsspreuk af op Wormstaart die door de deur gesmeten werd en Narcissa sloot de deur. Ze glimlachten alle drie zelfvoldaan naar elkaar.
Gelogd

Simile

Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #76 Gepost op: 14 oktober 2011, 09:15:19 »

Bah, die Bloedhonden in haar mooie huis maakten de sfeer er niet beter op. Die was al redelijk gespannen. Haar man vermaakte zich in een gevecht met Kolier terwijl zij het zichzelf makkelijk maakte en de overige Bloedhonden met een simpele spreuk vastbond. Het gevecht eindigde toen een goedgeplaatste dansbeenbezwering vlak na een Vleddervleerspreuk het -blijkbaar verrassend zwakke- schild van Kolier doorbrak. Tevreden knikte ze naar haar man en liep naar de keuken, ze had nog muffins in de oven staan. Maar wat ze daar aantrof... Ze gilde snerpendhard, en meteen kwam haar altijd trouwe man aanrennen. Die wees haar op de rat middenin de troep, een rat die een teen miste. Ze keek haar man aan. Ze wist meteen wat voor vervloeking hij in gedachten had, en samen probeerden ze de rat te raken. Het werkte alleen niet echt want de rat schoot ook telkens heen en weer. Totdat hij in Wormstaart veranderde. Dat verachtelijke stuk uitschot. Ook hem bond ze voor het gemak maar vast, niemand mocht in de weg lopen bij het eerherstel van de Malfidussen. De Bloedhonden hadden een grote vondst gedaan, dat moest ze toegeven. Die Wezel en dat Modderbloedje waren Potters beste vrienden geweest op school, en dat andere joch had toch een verdacht iets op zijn voorhoofd. Jammer dat haar zoon er niet was, die had hem misschien ondanks alles kunnen herkennen. Nu moest ze het zelf doen. Die rooie zou vast wel kleur bekennen als zij dat Modderbloedje voor zijn ogen martelde, ze schenen er een relatie op na te houden. Walgelijk, vond ze. Die Wezel was ondanks alles toch van zuiver bloed. Terwijl ze de Wezel in zijn ogen bleef kijken, vuurde ze de Cruciatusvloek op het Modderbloedje af. Die begon, zoals iedereen, ontzettend hard te gillen, maar haar vriendje deed minstens zo hard mee.
Gelogd

Shaddow-expert

Ralinde

  • Gast
Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #77 Gepost op: 14 oktober 2011, 12:13:51 »

De vangst, de vondst en de belegering - Nacht 5

Voldemort was erg in zijn nopjes toen hij hoorde van de vangst die Kolier en zijn Bloedhonden gedaan hadden. De dreuzel en de Wezel… En de beste vangst van allemaal: waarschijnlijk hadden ze dat Potterjoch!

Hij was teleurgesteld in Barty. Hij had verwacht dat die in Bellatrix’ voetsporen zou treden, na Bellatrix was hij degene die het meest genoot van een goede Cruciatus. Maar het was Narcissa geweest die Bellatrix’ sadisme had overgenomen, terwijl Barty zich nauwelijks meer liet zien. Zodra hij het bericht ontvangen had dat ze gevangen waren genomen, was hij direct naar de villa Verschijnseld. Narcissa had dat dreuzelkind gemarteld en aan de blik in haar ogen was te zien dat ze van elk moment genoot. Misschien was ze gek geworden door de dood van die slapjanus van een zoon van haar. Dat Wezeljoch had geschreeuwd, maar niet toegegeven. Of tenminste, niet wat hij wilde horen. Die mismaakte jongen scheen dan toch Herman Duffeling te heten. Nadat Narcissa met haar toverstok ‘modderbloedje’ in de arm van  het dreuzelkind had gekerfd, had hij het drietal op laten sluiten in de kelder van de Malfidussen. Wormstaart had hier de wacht over.

Maar naast het feit dat die Potter hem blijkbaar wéér ontsnapt was, zat hem nog iets dwars: Het verraad van Bellatrix. Ze had trouw gezworen aan hem, maar ondertussen heulde ze met die weerwolf samen! Hij had hem nooit in zijn vertrouwenscirkel moeten toestaan. Zijn bloed kookte als hij eraan terugdacht.
“Wormstaart!” brulde hij.
Het schichtige mannetje kwam nerveus aangetrippeld. “U, u had mij nodig Heer?” slijmde hij.
“Ja, ik wil dat je tegen Kolier zegt dat hij je wacht overneemt.”
“Heer?”
“Doe wat ik je zeg, miezerig onderkruipsel! En kom daarna naar de eetzaal.”
Wormstaart ging er schielijk vandoor en Voldemort Verdwijnselde naar de eetzaal. Op dat moment was alleen Lucius aanwezig. Mooi.
Hij liep naar Lucius toe, pakte zijn arm en duwde met zijn toverstaf op het Teken. Lucius gilde van pijn en binnen enkele seconden stonden alle Dooddoeners in de eetzaal.
“Heer?” vroeg Schoorvoet.
Voldemort zei niets, hij genoot van de verwarde blikken op hun gezichten. Hij had hen ook op de normale manier kunnen laten roepen, maar dit was vele malen beter.
Zodra Wormstaart binnen kwam, verscheen er een grijns op het gezicht van Voldemort. Hij zou zijn wraak krijgen. Bellatrix kon niets meer voelen, maar hij irriteerde zich al langere tijd aan Wormstaarts kruiperige gedrag dus dit was een mooie kans om twee vliegen in een klap te slaan. Zonder dat Wormstaart erop bedacht was, riep hij: “Crucio!”
Wormstaart gilde het uit van de pijn. Hij transformeerde in een rat, maar halverwege de transformatie klonk er een Detentio! en daar lag Wormstaart, gevangen in een net dat zich steeds strakker om hem heen trok.
“Levicorpus!” Het lichaam van Wormstaart zweefde in de lucht.
“Dus jij wilt zo graag een rat zijn?” vroeg Voldemort flemend. “Dat kan geregeld worden hoor. Densaugio!” De tanden van Wormstaart begonnen te groeien en te groeien, tot ze bijna zijn knieën raakten. Wormstaart krijste en piepte, maar het was nog niet over. “Crucio!”
Voldemort dacht aan een Avada Kadavra, maar bedacht zich. Er waren leukere manier om iemand te doden, nietwaar?
“Melofors,” zei hij en het hoofd van Wormstaart veranderde in een pompoen. Sommige Dooddoeners begonnen te gniffelen. Hij keek hen een voor een aan en zei: “Kijk goed en trek er een les uit. Inflato.”
Wormstaart begon op te zwellen. De touwen om hem heen knapten en terwijl de Dooddoeners nu met enige angst toekeken, plofte Wormstaart uit elkaar. Stukjes van hem vlogen door de hele eetzaal en ook de Dooddoeners kwamen onder te zitten.
“Dat,” zei Voldemort, “is wat ik doe met verraders. De Heer van het Duister laat niet met zich sollen.”

Na dit incident was het een tijdje rustig, tot hij goed nieuws kreeg. Hij had eerder al met Stavlov gepraat, maar Olivander bleek de sleutel in handen te hebben die hij zocht. Hij had hem verteld waar de Zegevlier volgens de overlevering moest zijn en ineens daagde het hem. Uiteraard. Dat hij daar zelf niet aan gedacht had. Hij Verdwijnselde naar het eilandje waar Perkamentus begraven lag en haalde de kist omhoog. Toen hij het deksel opendeed, zag hij dat Olivander het bij het rechte eind had gehad. Daar lag hij dan, de Zegevlier! Met een blik van waanzin op zijn gezicht liet hij groene flitsen de lucht in schieten. Nu was hij onoverwinnelijk!

Zodra hij weer terug was in de villa riep hij zijn Dooddoeners bijeen. Het waren er minder dan hij verwacht had, maar ze moesten het er maar mee doen.
“De tijd is gekomen om ons op Zweinstein te gaan richten,” deelde hij mee. “Verzamel wie en wat je maar kunt vinden. Bij het vallen van de avond vallen we aan.”
De Dooddoeners die nog over waren haasten zich er vandoor. Na het incident met Wormstaart waren ze allemaal te bang om niet te gehoorzamen.
Die avond stond er dan ook een behoorlijk grote groep voor het kasteel. “Nu!” brulde hij en uit alle toverstokken schoten groene flitsen.  Ze kaatsten echter af op een schild om de toverschool. Maar de aanhouder wint en na een voortdurende aanval begon het schild langzaam af te brokkelen. Die tovenaars zaten als ratten in de val, precies waar hij ze wilde hebben.
“Dolochov! Rabastan! Jullie gaan via de ophaalbrug! Kolier! Ik wil dat jij je Bloedhonden meeneemt en probeert via daar binnen te komen.” Voldemort wees naar de houten constructie die Zweinstein met Zweinsveld verbond. “Sueheriotza en de Vlor, jullie leiden de achterhoede achter Kolier!”
Lucius en Narcissa keken elkaar aan. De Heer van het Duister had hun naam niet genoemd…
“Voor jullie heb ik een speciaal klusje. Jullie zullen een troep leiden via de kast bij Odius&Oorlof. Ik neem aan dat Draco jullie hier alles over verteld heeft?”
De Malfidussen wisselden een blik. “Uiteraard heer,” zei Lucius uiteindelijk. De Malfidusen Verdwijnselden naar de Verdonkeremaansteeg en Voldemort knikte tevreden. Het was bijna zover.

Bij de houten verbinding merkte Kolier ondertussen ook dat het schild begon af te breken. Stuitte hij eerst nog een onzichtbare muur, nu lukte het hem een stap voorwaarts te zetten. Hij grijnsde naar het jong dat in de opening stond, dacht die nou echt dat hij hem en zijn Bloedhonden tegen kon houden? Hij zag de paniek in de ogen van het joch en riep: “Nu!” Hij begon te rennen, op de voet gevolgd door de Bloedhonden. Het joch rende voor zijn leven en Koliers’ cruciatus-vloek miste hem op een haar na. Toen ze ongeveer halverwege de brug waren, hoorde Kolier wat kraken en begonnen er dingen te ontploffen. De brug onder hen begon het te begeven en hij vloekte. Terwijl de brug instortte, deed Kolier nog een Avada Kadavraspreuk. Dat jong zou er niet ongestraft vanaf komen!
Maar door een toevallige speling van het lot raakte hij niet de Pottervriend, maar Niels Sueheriotza, die vlak achter hen aankwam.
Met een oorverdovend geraas stortte de brug uiteindelijk naar beneden, Kolier, de Bloedhonden en Niels Sueheriotza met zich meenemend. Het joch had zich helaas net gered en ook De Vlor kon net ontkomen.
Ondanks dat dit weer een zware klap was voor het leger van de Heer van het Duister, was hij vastbesloten het klusje dit keer af te maken. Hij zou die Potter vermoorden en al die vrienden van hem met hem!

-----------------------------------------------------------
T4nd is gelynched. Hij was sjamaan.
Dixie is gelunched. Zij was jager en nam Nielsboy mee de dood in. Nielsboy was ziener.
Devyathe stierf aan inactiviteit en was wijze burger.

Nielsboy moet nog een opvolger aanwijzen. Beïnvloed hem daar niet mee!

De volgende deadline is maandag 17-10 om 15.00u.

Jullie kunnen nu verder schrijven over de belegering van Zweinstein. :)
« Laatst bewerkt op: 14 oktober 2011, 12:16:40 door Zabulus »
Gelogd

marcoo

  • Gast
Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #78 Gepost op: 14 oktober 2011, 19:04:48 »

Dolochov en Rastaban renden samen naar de brug. Onderweg kwamen ze Narcissa Malfidus tegen, die de taak had gekregen om via de verdwijnkast binnen te komen.
Dolochov en Rastaban stonden samen bij de brug, maar konden deze nog niet betreden. Voetje voor voetje konden ze af en toe naar voren, een teken dat het schild rond het kasteel zwakker en zwakker werd. Helaas konden ze er nog niet doorheen breken.
Gelogd

Zabulus

Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #79 Gepost op: 14 oktober 2011, 19:37:54 »

Voordat Narcissa naar de verdwijnkast ging riep Voldemort haar terug. Narcissa, ik vertrouw jou er op dat je jou gruweldaden zal uitbereiden als mijn nieuwe linkerhand. Maak me trots. En daarmee verliet Narcissa hem en ging naar het strijdfront.


Simile is de nieuwe burgemeester
Gelogd

wschoolf1

Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #80 Gepost op: 16 oktober 2011, 10:54:51 »

Op het moment dat ze de brug oprenden deed iets in hem Tom tegenhouden. Het feit dat de jongen daar op de brug zo zelfgenoegzaam voor zich uit had staan kijken, deed hem het ergste vrezen. Dit moest een val zijn! Juist op het moment dat hij dat bedacht, sloegen bij Kolier alle stoppen door. Hij vloekte en tierde en was buiten zichzelf van woede. In eerste instantie probeerde hij hem nog af te stoppen, maar op het moment dat hij Niels met een vloek dodelijk trof, wist Tom dat Kolier niet meer te redden was. Juist op het moment dat hij zich al omdraaide, hoorde hij het geluid dat hij gevreesd had. De brug stond op het punt van instorten! Met een maniakale sprint terug kon hij het misschien net nog halen. Hij beukte andere Dooddoeners opzij en nam nog een aantal van hen mee; mensen die zich op tijd realiseerden wat er gaande was. Terwijl de balken onder hem al naar beneden aan het storten waren kon hij zich met een katachtige jump nog net vastklampen aan het begin van de brug. Hij keek achterom en zag Kolier met een blik van ongeloof de onpeilbare diepte in verdwijnen. Na zich opgetrokken te hebben en geconstateerd te hebben dat hij via deze kloof het kasteel niet te binnen zou komen, draaide hij zich om op zoek naar Voldemort. Hij zou hem nieuwe instructies moeten geven en daarnaast zou Tom hem verslag uit moeten brengen van de dood van Kolier, Niels en vele anderen. Tom vreesde de toorn van Voldemort nu al. Juist op dat moment begon hij echter na te denken wie er verantwoordelijk kon zijn voor deze daad. De kasteelbewoners hadden niet kunnen weten dat er ook van deze kant aangevallen zou worden en waren -als zij niet voorbereid waren geweest- nooit met 1 persoon op die brug gaan staan. Het had dan waarschijnlijk geWEMELd van de mensen om hen terug te dringen. Nu was het duidelijk dat zij gedurende lange tijd op dit plan hadden kunnen broeden. Plotseling zag Tom de verschrikkelijke waarheid; Antonin Dolochov moest het ze verteld hebben. Tom besloot niet naar de Heer van het Duister terug te keren -of in ieder geval nog niet- en eigenhandig die verrader te gaan wreken. Tom de Vlor zette koers richting de ophaalbrug, waar Dolochov ondertussen ongetwijfeld al meer slachtoffers had gemaakt...
Gelogd

Simile

Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #81 Gepost op: 16 oktober 2011, 19:52:40 »

Narcissa en haar man waren samen naar de Verdonkeremaansteeg Verdwijnseld. Zelfs de eigenaren van Odius en Oorlof hadden hun pand verlaten met de dreiging van de aankomst van de Heer van het Duister. Tsja, veel meer dan smokkelaren van illegale producten waren ze eigenlijk ook niet. Gelukkig hadden ze in hun haast hun spullen in de winkel laten staan en konden ze, na het slot geforceerd te hebben met een weluitgesproken Bombarda! van haar man, de winkel in. Daar was het echter zo'n zootje dat het wel even duurde voor ze de kast gevonden hadden. Die lag onder een laag keverogen en Slakkenkorrels, gemixt in iets dat vaag op een mislukte toverdrank leek. Omdat ze wist dat het niet verstandig was om substanties aan te raken waarvan ze de herkomst niet kende (en misschien eveneens omdat ze lichtelijk smetvrezig was) besloot ze eerst de deurknop met Sanitato! schoon te krijgen. Daarna liep ze zonder aarzelen de kast in, en stond luttele seconden later midden in het strijdgewoel in Zweinstein. De eerste vloek vloog haar al om de oren, maar die wist ze naadloos te pareren met een Schildspreuk. Toen ze keek waar die vloek vandaan kwam zag ze nog net het gezicht van Antonin Dolochov die samen met Rabastan om een hoek verdween.
Achter haar verscheen haar man, maar ze had niet veel tijd om hem te begroeten want ze was al verwikkeld in een hevig duel met Molly Wemel.
Gelogd

Shaddow-expert

Brecht

Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #82 Gepost op: 16 oktober 2011, 21:32:38 »

Lucius volgde zijn vrouw Narcissa naar de Verdonkeremaansteeg. Ze verdschijnselden niet ver van Odius en Oorlof en zag dat het goed was! Het was stil. Hier en daar zag je hoofden van winkeliers nieuwsgierig kijken wie er aangekomen waren. Toen ze de mantels zagen van de blonde familie wisten ze genoeg. Ze keerden snel terug met hun hoofd en ze waren weer alleen. Het slot was geforceerd en Lucius had geen tijd genoeg. Pas op lieveling, zei hij. Narcissa ging opzij en Lucius richtte zijn toverstok op het slot. BOMBARDA!, riep hij. Het metalen slot spatte in kleine stukjes uit elkaar en de deur schoot open. Na u, lieveling zei hij. Narcissa ging naar binnen en zag verschillende, vuile en niet nette dingen liggen. Ze was altijd handig geweest in schoonheidsspreuken en deed dus ook haar kant van het werk. De weg naar de kast was vrij, maar voor dat ze in de kast gingen greep Lucius, Narcissa's arm beet. Hij kuste haar intensief, rustig maar toch krachtig, vol liefde en vol passie. Dit kon wel eens de laatste kus geweest zijn; het gevecht zou hoe dan ook gevaarlijk worden. Narcissa hield de hand van haar man vast en ging als eerste de kast in, Lucius volgde en direct vlogen de spreuken hem om de oren. Molly had Narcissa aangevallen, oh dat stom wicht ook. Ze zijn zo arm als iets, maar voelen zich 'oh zo belangrijk'. Narcissa zou haar wel een lesje leren. En natuurlijk komt die stomme Arthur Wemel er ook aan te pas. Lucius zei Arthur kordaat. Narcissa had moeilijkheden en Lucius vuurde een doodspreuk af op Molly. HOE DURF JIJ MIJN VROUW AAN TE VALLEN JIJ SCHURK! riep Arthur. En het gevecht was losgebarsten, het was niet alleen maar een gevecht tussen 'goed en slecht', maar ook tussen 'familie tegen familie'. Malfidus versus Wemel. Wie zou er winnen? Hmm, dat weten ze niet. Arthur was niet zo handig met gevechtsspreuken of in ieder geval met mikken. Lucius moest er maar af en toe er enkele blokkeren. Arthur zag er rood van, terwijl hij aan het dansen was om elke spreuk te ontwijken. Molly daarin tegen was ook goed bezig, ze smeet er haar echt in en stuurde blokken beton en verschillende spreuken naar Narcissa toe. Narcissa was niet voor niets de beste in gedaanteverwisselingen geweest en verandere de blokken beton dan ook direct in vogeltjes, bloemen of gewoon water. Lucius vuurde een lamspreuk af op Molly, die het ontweek en die vuurde op haar buurt een Vleermuisbezwering op hem af. Die ontweek hij, maar dat raakte een muur die in elkaar barstte en de stukken vlogen op Lucius af. Het gevecht tussen de families stopten, Lucius keek bang toe ... Nog maar 1 meter. En toen richtte Antonin Dolochov zijn toverstok op de blokstukken en blies ze weg richten Arthur. Die volop geraakt werd door de brokstukken. Lucius knikte naar Dolochov en Narcissa barstte in lachen uit! Molly was kwaad, ze vuurde een vuurspreuk samen af met een lamspreuk en een verstijvingspreuk richten de 2 geliefden. Ze doken weg en Molly was verdwenen met haar man. Lucius rende weg van het terrein, hij wou eens die Potter te pakken krijgen en Narcissa had die Griffel nog een lesje te leren. Samen, hand in hand, maanden ze zich een weg door de gevechten. Hier en door vuurde Lucius een spreuk af richting de leerlingen, maar niet om te doden. Hij hield er van om chaos te scheppen. Ze waren aan de houten brug aangekomen, of liever gezegd de 'ex-houtenbrug'. Die Lubbermans had een groot deel van hun bemaningsleden vermoord. Oh, als Lucius hem tegen kwam!
Gelogd

Zabulus

Re: Speltopic 204: Harry Potter; Rise to Power
« Reactie #83 Gepost op: 17 oktober 2011, 16:43:47 »

De uiteindelijke overwinning (nacht 6 einde)

Terwijl zijn dooddoeners hun uiterste best deden keek de Heer van het Duister vermakelijk toe. Het was een gevecht die in legendes zou worden voortverteld, waarbij ze zouden herinneren hoe onraakbaar hij wel niet was. Hij was met de Zegevlier onoverwinnelijk. Hij had nog nooit zulke kracht in een stuk hout gevoeld, en wij zou met dit wapen onmogelijk verliezen. Nu was er wel een lichte irritatie. Zijn gruzelementen waren bijna allemaal vernietigd. Enkel de diadeem en Nagini waren nog veilig. Hij keek naar zijn slang die onder magische bescherming naast zich zweefde. Ze verveelde zich duidelijk, maar hij wou geen risico nemen. Tegelijkertijd was hij ook het gestuntel van zijn dooddoeners zat en besloot om er eigenhandig een eind aan te maken.

Hij bewoog zijn ultime wapen subtiel door de lucht. Hij bewoog als mist door de lucht richting de strijd die er heftig aan toe ging. De muren van Zweinstein beefden door het gevecht van de reuzen alsmede de krachtige spreuken die door de dooddoeners werden afgevuurd. Maar ze waren niet zo sterk als de zegevlier. "Bombarda" zei Voldemort en met die ene spreuk vernietigde hij de volledige westertoren. Verschillende strijders van Perkamentus, waaronder Ginny Wemel storten naar beneden. Zij wist nog wel een kussenspreuk haar val te breken, maar dat hielp niet tegen de verschillende brokken steen die weer op haar vielen en ze werd bedolven. Op de grond waren enkele ordeleden die vloeken op hem af vuurden. Met een argeloze zwiep werden die aanvallen geblockeerd, waarna hij tegen hun riep: "Aguamenti". Een ware Tsunami kwam uit zijn toverstok die de leden onderdompelden. Met nog een zwiep werd het water ijs, en ze waren gevangen zonder lucht of warmte. Hij moest lachen. Dit was gewoon te makkelijk.

Maar de strijders van Perkamentus, leden van de Orde van de Feniks, en vrienden van Potter waren niet van plan op te geven. Ze slaagden daadwerkelijk er in om Voldemort te omsingelen en vuurden verschillende verlamspreuken en andere vloeken op hem af. Enkele ontweekhij nog wel, en andere kon hij blockeren. Maar het was toch gevaarlijk. Met een zwiep liet hij Nagini gaan uit zijn bescherming, en een serie van ingewikkelde bewegingen zorgde hij er voor dat Zweinstein zelf tot leven kwam. Uit de muren ontstond een stenen golum die de aanval opende tegen het verzet. Nagini lande op zijn schouders die vanuit daar wle de aanval kon openen. De golum stampte op de grond in een poging mensen te verpletten. Maar domme dooddoeners kwamen net uit het kasteel om hun heer bij te staan. Alsof dat nodig zou zijn. Met de zegevlier had hij niemand meer nodig. Niemand. Voldemort rouwde dan ook niet om de dood van Antonin Dolochov, Tom de Vlor, en Lucius Malfidus. Ook zag hij Serverus Sneep en Narcissa Malfidus. Laatstgenoemde was geschokt over de dood van haar man.

"Marten Vilijn" werd er op eens geroepen van ergens op de grond. Daar stond hij dan, dat verdervelijke Potter joch. "Zie je dood tegemoet" schreeuwde hij en met een krachtige beweging stuurde hij de zegevlier naar zijn aartsvijand en klonk duidelijk en krachtig uit zijn mond: "AVADA KEDAVRA!". Harry Potter werd vol geraakt op het voorhoofd, en met een enorme klap werd hij tegen de muur geworpen door de kracht van de spreuk. De muur waar tegen hij botste kon niet tegen de kracht en bezweek. Verschillende rotsblokken vielen naar beneden en zouden Harrty Potter bedelven. Maar ze werden tegengehouden en verpulverd voordat ze doel troffen. Het lichaam van Dat rot joch zou ongedeerd blijven. Het was Narcissa die hem gered had. Er brak een woede uit die hij nog niet eerder had gekent. "Hoe durf je mij in de weg te staan? CRUSIO!" schreeuwde hij en Narcissa wist niet wat haar overkwam. Een dergelijke marteling was niet eens denkbaar en zeker zou ze binnen de kortste keren haar gezond verstand verliezen. Gek worden van de ellende.

Maar zonder dat hij het besefde, bewoog achter zijn rug iemand die iets veel belangrijkers had gezien. Pas op het laatste moment zag hij dat Serverus met het Zwaard van Griffoendor bij de golum stond en zijn geliefde slang zou onthoofden. Hij keerde zich nog om hopend dat hij het kon voorkomen. Zijn verlamspreuk raakte Sneep recht in de borst, maar Sneep had al het hoofd half doormidden gegehakt. Snel rende hij naar zijn slang en probeerde met zijn zegevlier zijn slang te redden. Maar hoe sterk de zegevlier ook was, hij was niet opgewassen tegen het gif van een basilisk. Zijn woede kende geen grenzen op dat moment en hij zou die verraders nu eens en voor altijd laten zien wie hier de baas is. Hij richtte zijn toverstaf op Sneep en wederom klonk de onvergefelijke spreuk "AVADA KEDAVRA!". Maar hij hoorde ook een echo van zijn eigen spreuk. Hij trof doel en Sneep ging neer. Maar toen hij zich omdraaide, zag hij Potter, levend en wel naast Narcissa staan met een uitgestoken toverstok. Hij voelde dat het leven uit zijn lichaam verlate. En niet zoals zo veel jaren geleden. Hij zou naar een koud oord gaan waar hij niet terug kon keren. Zijn grootste angst werd werkelijkheid totdat hij uiteindelijk niets meer voelde en ter aarde storte. Zijn heerschappij was ten einde en Harry Potter had gewonnen. Maar gelukkig zou hij niet meer worden, nu zijn geliefde niet meer op deze aard was.

Einde

Marcoo was opgehangen, Zmurv was inactief, en Brecht was opgegeten. Wschoolf1 zou met Simile overblijven, maar omdat Simile Burgemeester is zal wschoolf1 weg gestemd worden. Simile wint dus als enige slechtje. Gefeliciteerd.

Polls zijn open, en karma is uitgedeeld
Gelogd
Pagina's: 1 ... 4 5 [6]   Omhoog