Nieuws

Schrijf je nu in voor spel 548. Dit spel is voor iedereen die wel eens de discussie op één plek wil houden. Enkel het discussietopic!

Welkom, vreemdeling!

Je kunt inloggen middels de velden hieronder, of jezelf registreren als je dat nog niet hebt gedaan.

Gebruikersnaam: Wachtwoord:
Pagina's: 1 ... 5 6 [7]   Omlaag

Auteur Topic: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!  (gelezen 11901 keer)

pandora

  • Gast
Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #90 Gepost op: 9 februari 2012, 19:58:46 »

Carina vond dat er wat gedaan moest worden. Wie kon hier wat goeds doen? Wie kon ze vertrouwen. Ruth had verdachte dingen gedaan in haar ogen. Maar dat gelde eigenlijk voor iedereen.
Gelogd

t4nd

Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #91 Gepost op: 9 februari 2012, 21:53:29 »

De verloren zielen...

Ze hadden elkaar terug gevonden, maar door alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd waren ze meer bezig met elkaar in het oog te houden en te kibbelen over wie hen aan het verraden was dan dat ze moeite deden om uit te hel te raken. Van de 23 die de reis over de rivier Styx hadden gemaakt liepen er maar 13 meer op twee benen rond. Sjonnie keek zuchtend rond terwijl Bill en Carina elkaar opnieuw in de haren vlogen.
"Stelletje ongeregeld! Kunnen jullie niet eens samen beginnen werken? Als we de hele tijd elkaar gaan beginnen wantrouwen kunnen we even goed met z'n allen op de grond gaan liggen en wachten tot een demon ons als middagmaal wil verorberen."
Na deze woorden draaide hij zich om, op de voet gevolgd door Calvin en Claudia. Bill en Carina keken elkaar schaapachtig aan, maar besloten toch om met Sjonnie mee te gaan. De man had uiteindelijk gelijk, ze moesten hier weg raken en door op elkaar te vitten zouden ze de oplossing niet vinden. Eens ze de uitgang ontdekt hadden konden ze nog uitzoeken wie er niet thuishoorde in de groep.

Onder leiding van Sjonnie wandelden ze even later op een rustig bosweggetje. De bomen waren voor de verandering eens niet versteend maar verkoold, wat het hele bos een lugubere aanblik gaf. Onder de indruk wandelde de groep tussen de woudreuzen, terwijl ze plots beweging merken in het struikgewas...
"Een hinderlaag!"
Met een schreeuw neemt Bill zijn bijl in de hand om zich te verdedigen tegen de overvallers. De rest grijpt gauw ook de wapens die ze al een tijdje meezeulen in de hoop dat deze tegenstanders tenminste kwetsbaar zullen zijn. Terwijl zeven donkere schaduwen het pad verduisteren, roept Carina in paniek "Gezichten... Ze hebben geen gezichten... Net als in mijn dromen!" Angstig schuifelt ze achteruit tot ze het niet meer uithoudt en met een luide schreeuw wegvlucht.

Zeven strijders, gekleed in oud-romeinse uniformen, naderen de groep. Op de plaats waar hun gezicht hoort te zitten is echter niets te zien. Geen van de zeven heeft een neus, er zijn geen ogen of oogkassen te bespeuren en ook een opening voor de mond ontbreekt. Terwijl ze zich afvragen hoe deze tegenstanders uitgeschakeld kunnen worden doet de eerste Romein een uitval naar Bill. Deze pareert de slag met moeite terwijl hij een stap opzij zet. Daar struikelt hij echter over Lieselotte die net haar veter zit te binden. Zijn bijl valt op de grond en onthoofdt Lieselotte tijdens de val. Onder normale omstandigheden zouden ze allen in shock zijn, maar de tocht door de Hel heeft hen harder gemaakt. Met grimmige gezichten grijpen ze hun wapens wat steviger in de handen en binden de strijd aan met de Romeinen. Al snel blijkt dat de tegenstanders tot stof vergaan als ze geraakt worden, wat het gevecht aanzienlijk makkelijker maakt. In plaats van dodelijke treffers te proberen maken beperken de avonturiers zich tot het raken van de wezens. Een kort maar hevig gevecht later zitten ze uit te hijgen op de weg.
"Bill? Bill?...
Zachtjes probeert Tyson Bill terug recht te helpen. Al gauw blijkt echter dat Bill nooit meer recht zal komen. Tijdens zijn val is hij op een soort egel terecht gekomen die zich door zijn oog geboord heeft. Tot overmaat van ramp blijkt de egel een vreemdsoortige levensvorm te zijn die zich langzaam over Bill begint te verspreiden. Zijn hele gezicht begint paars uit te slaan en van onder zijn huid komen langzaam stekels te voorschijn die zijn hele gezicht uit elkaar rukken. Angstig wijkt Tyson terug, waarbij hij tegen een wapenuitrusting van een van de wezens tikt. Tot hun grote verbazing blijkt er een klein Duiveltje onder te zitten. Snel stopt Sage het wezentje in een zak waarna ze vluchten. Bill, of wat er tenminste van overblijft, richt zich al terug op terwijl hij transformeert in een soort van paars nijlpaard met overal stekels...

Tien minuten later

Vanuit haar schuilplaats heeft Carina gemerkt dat het lawaai op het pad al een tijdje gestopt is. Ergens schaamt ze zich over haar laffe actie, maar anderzijds vond ze niet dat de groep haar iets kon verwijten. Tenslotte zag je niet elke dag een groep Romeinen zonder gezicht ten aanval trekken. Stilletjes sluipt ze terug naar de plaats waar het gevecht plaats gevonden had, maar tot haar grote verbazing is er niemand meer. "Ze hebben me in de steek gelaten..." mompelt ze boos. Als om haar woorden tegen te spreken klinkt er plots een gekraak in het kreupelhout. Zouden ze haar in het bos gezocht hebben? Voorzichtig zet ze twee passen in de richting van de bomen, als plots een gigantische massa te voorschijn komt. Het paarse wezen dat vroeger als Bill bekend stond komt op twee poten uit het bos gewaggeld. De hele rug en zijkant van het ding staan vol met stekels die druipen van het vet. Een hoofd heeft het wezen niet, maar in het midden van de buik is een rode cirkel met 12 felgele ogen te bemerken. Terwijl de ogen haar giftig aankijken opent ze haar mond in een geluidloze schreeuw. Nog voor haar lichaam de grond raakt beseft ze dat het monster haar zal opeten en ze dus nooit uit de Hel weg zal raken. Ze zal er echter niets van merken, want een paar seconden later houdt haar hart op met slaan.

Ondertussen, verder op het pad

Ze horen het wezen niet achter hen komen, dus nemen ze even de tijd om te kijken naar de vangst. Voorzichtig haalt Calvin het Duiveltje uit de zak en houdt het stevig in zijn handen. Het wezentje beeft over z'n hele lijf terwijl Sjonnie het ondervraagt. Het blijkt een Schrijvertje te zijn, een wezen dat de administratie van de verloren zielen in de Hel bijhoudt. Het Duiveltje was op zoek naar de zielen die zich in het bos schuil hielden om hun eeuwige straf te ontlopen, en daarbij was het gevangen genomen. Het heeft echter geen kwaad in de zin en wil de groep stervelingen zelfs helpen. Tenslotte worden Schrijvertjes door de Demonen als vuil behandeld en regelmatig eindigen ze zelfs als maaltijd. Een luid gekraak doet hen angstig opschrikken. Zou het monster hen achtervolgen? Met het Schrijvertje op hun hielen vluchten de 10 overlevenden het bos uit...


Afgelopen nacht is een klein foutje gemaakt waardoor Devyathe als zielsverwant gewisseld is. De nacht (en het spel) gaan echter gewoon door.
De stem van Pandora telt wel mee maar Pandora krijgt een inactiefpuntje. Net voor de deadline stemmen is een risico dat je zelf kiest, en ondanks het feit dat we geen minimum aantal woorden eisen, verwachten we wel een bepaalde inspanning voor het verhaal.

hippie-sgatje [lieselotte] sterft inactief, zij was beul.
Pandora [Carina] wordt door jullie gelyncht, zij was yeti.
skunki [bill] sterft in de nacht, hij was burger.
« Laatst bewerkt op: 10 februari 2012, 09:32:36 door Linqy »
Gelogd
∞ National Sarcasm Society ∞ Like we need your support. ∞

Zadok

  • Gast
Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #92 Gepost op: 11 februari 2012, 22:50:16 »

Met een schrijvertje aan hun zijde leek het voor Ruth wel erg makkelijk te worden om de poortwachters van Nevelland te overtuigen dat zij geen voortvluchtige zielen zijn. Ze had medelijden met hem. Hij was zo klein en eigenlijk wel vriendelijk, zo anders dan de andere inwoners van de hel, en houdt dapper en trouw de administratie van alle zielen van de hel bij. En wat is zijn dank? Vernederingen en mishandelingen. Ze wou dat ze iets kon doen om hen te helpen...
Ruth keek naar de bomen. Ze waren wel verkoold en roken ook zo, toch droeg elk van hen vruchten. Mooie, ronde rood-oranje vruchten. De vruchten deden haar haar honger terug herinneren. Ruth wou er een van plukken, proeven. Het kon haar niet schelen of het een val was.
Ze strekte zich uit naar een redelijk laaghangende vrucht boven haar hoofd en gaf geen aandacht meer aan het kruisverhoor van het schrijvertje. De moment dat ze de vrucht aanraakte spatte deze uiteen in kleverige, stinkende en rottende pus. Ruth schrok hier zo van dat ze gillend omver viel op de grond.
De groep schrok op en keek lijkbleek in Ruth's richting, denkende dat zij werd gegrepen door Bill's monsterlijke neiuwe vorm. Maar in plaats van Ruth verwikkeld in een verschrikkelijke doodsstrijd, vonden ze haar jammerend, bedekt met stinkend slijm. Ruth werd door de hele groep vol verbazing en in doodse stilte aangegaapt. Tot Sparky plotseling in lachen uitbarstte.
"Hoe? Wat? Wat is hier gebeurd?"
"Ik had honger en daar..." antwoordde Ruth kokhalzend. De stank was echt niet te harden.
"En dus lijkt het je een goed idee om een half uur voor we hier ontsnappen om willekeurige voorwerpen naar binnen te werken?" vroeg Sjonnie boos.
"Seeeg..." pufte Ruth terwijl ze overeind krabbelde, steunend op de boom. Ze voelde zich zwak, niet van de honger, maar van de stank. In de hoop de stank achter te laten deed ze haar jasje uit, probeerde er haar met put besmeurd gezicht mee schoon te vegen en gooide het verderop. Ze steunde met haar rug tegen de boom terwijl Sjonnie zijn verhoor vervolgde.
Nog voor ze was bekomen van haar fruit-ongeluk hoorde ze het gekraak van bomen. Ze duwde zich af tegen haar boom, denkende dat het de hare was die doorbrak...
Gelogd

Meister

Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #93 Gepost op: 12 februari 2012, 11:54:54 »

Ruth stond helemaal vertedert te kijken naar een klein duiveltje. Sjonnie vertrouwde het maar helemaal niets, dadelijk wees dat kleine monster hun helemaal de verkeerde kant op gewoon omdat hij het leuk vond en het fysiek niet van hun kon winnen. De kant die hij hen op wees was wel toevallig dezelfde als die Sjonnie ook op wilde dus dat vormde geen probleem. Echter vond hij het wel jammer dat hij geen ogen in zijn achterhoofd had zodat hij het beest in de gaten kon houden.

Plots vroeg iemand om te stoppen, want ze waren Ruth kwijt en het enige wat Sjonnie dacht was: Mooi! Echter wilde de meerderheid toch terug om te kijken waar Ruth was. Sjonnie had het niet meer en begon haar te vertellen wat hij van haar vond, damn het was geen speeltuin hier in de hel.
Gelogd

"Where ignorance is bliss, 'tis folly to be wise."

Nobody

Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #94 Gepost op: 12 februari 2012, 12:37:19 »

Toch ging iedereen samen op zoek naar Ruth. "Of de burgermeester Sjonnie dat nou goed vindt of niet! Samen uit, samen thuis!" riep Lexy. Het was paar seconde stil, iedereen keek elkaar aan en toen begon iedereen hardop te lachen. "Dat is mosterd na de maaltijd" zei Dia Mand. Niet iedereen begreep wat ze daarmee bedoelde maar negeerde het gewoon. De groep liep terug om Ruth te zoeken. Sjonnie liep met tegenzin mee, met zijn armen over elkaar. Hij kan beter mee met de groep gaan, want iedereen moet bij elkaar blijven!
Opeens hoorden ze paar meters verderop gegrom en gejank! Ze werden bang... En Rianne heeft opeens een parasol in haar hand? Sjonnie vroeg aan haar hoe ze daar opeens aan komt. Rianne antwoordt: "Dat heeft de kleine duiveltje aan mij gegeven" Iedereen keek haar aan met grote ogen... Sjonnie sloeg de parasol uit haar handen en riep: "Je moet niet zomaar dingen aannemen van vreemden!" Rianne schrok van Sjonnie en begon te trillen. Sparky, (de beste vriend van Sjonnie) troostte haar en vertelde dat hij het niet persoonlijk bedoelde en dat ze hem niet kwalijk moet nemen. Gelukkig heeft het geholpen en kon de groep alsnog verder.
De duiveltje wees de weg. De groep heeft besloten om voorlopig het duiveltje in vertrouwen te nemen.
Gelogd
404 Error - body not found

tijgerke87

Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #95 Gepost op: 12 februari 2012, 17:56:07 »

Ruth leek het wel prima te vinden in de hel en widle zelfs terug om te kijken hoe het met anderen was. Het schrijvertje vertrouwde Claudia niet echt maar veel beter als hem/haar konden ze niet vinden als bondgenoot in de hel. De vijand van de vijand was je beste vriend bedacht ze zich.

IJskonijn

  • Gast
Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #96 Gepost op: 12 februari 2012, 18:07:53 »

Tyson kreeg haar maar niet uit zijn hoofd. Wat moest hij toch met die vrouw. Nu blijkt ook weer dat ze met een of ander voodoo-pottje aan het communiceren is en dat bevalt Tyson alleszins niet. Telkens als hij zijn ogen sluit, ziet hij het gelaat van Ruth Young. Maar dat heeft hij al dagen en hij heeft geen idee wat hij met dat gevoel moet. Tyson veegt nog eens een zweetdruppel van zijn hoofd en hoopt nog altijd dat hij zijn doel zal bereiken. "Had ik maar mijn hittebestendige pak bij me," stamelde hij en wierp weer een steentje in de diepe kolkende massa. Een rookpluim van waterdamp trok op.

Tyson hoort een verhaal over verloren zielen en denkt alleen maar aan het feit dat hij nog geen zwevende ziel is en dat hij dat ook nog lang niet wil zijn. "Verloren zielen, tsss, ga dan kijken bij verloren voorwerpen of zo, maar niet hier!" sprak hij ietwat ironisch in zichzelf. Hij stroopt zijn mouwen nog even wat verder op en dacht na over thuis. Waarom kon hij hier niet gewoon weg? "Oh," bedacht hij zich ,"ik moet mijn doel volgen, ik moet doorlopen, ik moet naar huis, liever vandaag dan morgen. Terug de bewoonde wereld in. Is dat nou zo veel gevraagd?"
Gelogd

Rietjew

  • Gast
Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #97 Gepost op: 12 februari 2012, 19:45:24 »

"Huh, wat?" Rianne kijkt op van de grond. Ze heeft, terwijl ze liep, de hele tijd voor zich op de grond gekeken. Soms schopte ze een losliggend steentje voor zich uit, maar verder trok ze zich nergens van aan. Ze had wat geschreeuw om zich heen gehoord. Iedereen scheen iets tegen Ruth te hebben. Ze hoorde verhalen over dat ze slecht zo zijn of zoiets. Nu kijkt Rianne recht in haar ogen. Ze staat naast haar met een paraplu in haar hand. "Hoe kom je daar aan?" vraagt ze. Ruth haalt haar schouders op. "Die had ik nog. Hier, jij mag hem wel even hebben." Ze houdt de paraplu voor zich uit en Rianne pakt hem dankbaar aan. Er gaat geen seconde door haar hoofd dat alles in steen was veranderd en ze begint haar een beetje te vertrouwen.
Gelogd

LoveRalph

  • Gast
Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #98 Gepost op: 12 februari 2012, 19:48:33 »

Toen de groep weer begon te lopen was het stil, op Bill en Carina na. Je kon het gesprek wel horen, alleen Calvin hoefde het niet te horen. Het was een duidelijke ruzie en Calvin spaarde zijn energie liever om hier weg te komen dan om hier ruzie te maken. Toen het uiteindelijk rustiger werd, kwamen er uit de bosjes rare soldaten zonder gezichten. Calvin schrok zich rot en trok zijn wapen. De monsters vielen Bill aan! Die zette een stap naar achter, maar struikelde over Lieselotte die bruut werd onthoofd. ´´Ik word misselijk,´´ zei Calvin zacht toen hij een fonteintje van bloed zag op de plek waar eigenlijk Lieselotte’s hoofd moest zitten. Calvin vermande zich. Hij moest nou voor zichzelf vechten, ze konden er niks meer aan doen. In de tussentijd had de rest al uitgevonden dat je de monsters moest aanraken, dan veranderden ze in een hoopje stof. Met die ontdekking was het gevecht snel gedaan, en iedereen boog zich over Bill, die langzaam in een soort paars monster met stekels veranderde. Hij was op een soort egel gevallen leek het wel. ‘’Stop ‘m in je zak, snel!’’ zei Sjonnie gehaast. Calvin ritste de zak van zijn vest open en stopte het wezentje erin. ‘’Hoe je koest,’’ zei Calvin er nog achteraan, voor het geval dat hij van plan was Calvin familie van Bill te maken.
Tien minuten later, toen bleek dat Bill hen niet achtervolgde, stopte de groep met lopen en Calvin haalde het beestje uit zijn zak. ‘’Nou, vertel ons maar eens wie je bent en wat je doet,’’ zei Sjonnie. Terwijl hij het beestje, dat Schrijvertje blijkt te heten, ondervraagt, beeft het over zijn hele lijf. Hij heeft geen kwaad in de zin, dacht Calvin bij zichzelf. Hij wordt gepest door de demonen terwijl hij zo’n goed werk verricht. Calvin snapte wel dat hij wraak wou nemen op hen die hem altijd pestten. Ruth Young keek echter niet zo blij toen Schrijvertje zijn verhaal deed. Wat had hij ermee te maken?
Gelogd

Chrisanne

Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #99 Gepost op: 12 februari 2012, 19:57:55 »

Daar een diamand en daar en daar en daar. Vrolijk huppelend ging Dia het Diamanden pad over. alle Diamanden aan het oprappen. OOh deze is mooi maar die! die is nog veel mooier!!! Oh dit leek wel een droom!!  droom.. droom... echoode de gedachte in haar hoofd. Ze kneep in haar arm, voor eventjes veranderde de diamanten in stenen maar ze begonnen daarna weer te glimmen als nooit tevoren. De pijn van die knijp was blijkbaar niet genoeg. Ze moest meer pijn voelen om de werkelijkheid te bereiken. Ze ging rennen en rennen naar een rotswand. BAM....ze raakte de wand met behoorlijk wat pijn in haar lichaam keek ze naar de andere die van uit het niks waren verschenen. Ruth deed haar jas uit alsof het iets vies was...Ik heb zo'n honger jammerde ze steeds weer. Lexy schreeuwde tegen niemand in het byzonder: Samen uit Samen Thuis, een paar seconde bleef hij stil tot dat hij in lachen uit barste. "Verloren zielen, tsss, ga dan kijken bij verloren voorwerpen of zo, maar niet hier!" Zei tyson en hij rende weg...Rianne hielt haar hand alsof ze een paraplu vast hielt. Stopte het maar eens een keer met regenen Complete gekken. Dia besefde zich dat ook zij zonet in een onrealistische wereld was een wereld met Diamanten. Had ze zelf daar straks gehuppeld? Het zou maar zo kunnen. Iedereen leefde in een denkbeeldige wereld...alleen zij niet wat ze zag de andere gek doen. dit alles besefde ze in een seconde voordat ze haar ogen sloot en zich overgaf aan de pijn die de klap met de rotswand had veroorzaakt.
Gelogd

Germa

  • Gast
Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #100 Gepost op: 12 februari 2012, 19:58:06 »

Sage was de weg echt helemaal kwijt in zijn hoofd. Hij vond iedereen vanaf nu verdacht en zonderde zich nog maar verder af van de groep. Hij wist gelukkig wel dat ze het einde bijna hadden bereikt. Dat gaf hem nog een sprankje hoop. Mischien zou hij het toch nog redden. Dan kon hij eindelijk tdrug naar huis. En dan zou het voor hem pas echt voelen als vakantie. Als hij thuis was. Bij zijn vrienden, school, alles.

Het viel hem opeens op dat de groep wat uit elkaar lag. Niemand sprak echt met elkaar enzo. Howel.. Hij zag Claudia opeens op hem afkomen..
Gelogd

t4nd

Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #101 Gepost op: 12 februari 2012, 21:04:15 »

Tevreden keek de Boze voor zich uit.
"JE HEBT JE OPDRACHT GOED UITGEVOERD AZEROTH!"
Azeroth, groothertog van het infernaal domein grijnsde tevreden en keek eerbiedig naar de heerser van de Hel. Zijn plannetje om stervelingen het onaardse binnen te loodsen had catastrofaal kunnen aflopen, maar hij had ze goed in kunnen schatten. Hij wist dat in elke sterveling wel wat slechts schuilde en dat had hij willen bewijzen. Dat ze het zo goed zouden doen had hij echter niet verwacht. De levenden hadden hun mede-reisgenoten zonder scrupules verraden en zodoende bewezen dat ze een plaatsje in de Hel verdienden. Morolf de onzuivere zou er bijtijds volleerde Demonen van maken, zodat ook zij de verdorven zielen konden pijnigen.
"Heer, ik ga weer terug om mijn opdracht af te maken. Er lopen tenslotte nog een paar losse eindjes los."
Met een buiging verlaat Azeroth de diepste put van de Hel waar de Boze zich gevestigd heeft. Buiten de deur wacht een afschrikwekkend monster met 5 armen en even veel ogen hem op.
"Dat is goed afgelopen Azeroth, je hebt wat geluk gehad..."
Met een arrogante blik kijkt Azeroth naar Morolf.
"Geluk? Morolf, je denkt toch niet dat ik ooit getwijfeld heb aan het slagen van mijn opdracht? Zorg jij nu maar dat je er volleerde Demonen van kan maken. We hebben Azaziël uit de gunst van de Boze kunnen verdrijven, nu moeten we er dus alles aan doen om het zo te houden!"

Ondertussen bij de avonturiers

Met z'n 10 stonden ze nog in het land der doden en ondoden. Ondanks hun moedige verweer was de groep elke ontmoeting weer meer uitgedund. Sjonnie keek de anderen met een verwilderde blik aan. Calvin merkt wel dat het oog van Sjonnie iets vaker knippert dan voorheen, maar hij zoekt er niet echt veel achter. Tenslotte heeft de Hel op iedereen wel een bepaalde invloed gehad. Zo zijn Dia en Sparky een stuk krommer gaan lopen en lijkt het zelfs alsof hun ruggenwervels vergroot zijn. Met wat verbeelding zou je zelfs kunnen zeggen dat ze een soort van schubben op hun rug aan het krijgen zijn...
Tyson slikt eens... "Het zal wel verbeelding zijn..." mompelt hij bij zichzelf. Alhoewel... Sage slaakt plots een ijselijke gil.
"Kijk... Kijk dan toch!"
Allen kijken in de richting die ze aanwijst, waar Claudia zich bevindt. De jonge vrouw begrijpt alle commontie niet, en vertaalt haar onbegrip in een eenvoudige "Wat?"

De gil van Sage krijgt navolging bij Tyson, Calvin, Ruth en Lexy. Claudia kijkt vragend naar Sjonnie, die haar wijst op haar tong. In plaats van haar oude, menselijke tong hangt er uit Claudia's mond een lange, zwarte tong die eindigt op een vork. Sjonnie begrijpt niet hoe het kan, maar hij snapt wel dat ze beginnen te transformeren. Blijkbaar heeft de Hel begrepen dat ze er thuis horen en worden ze aanvaard als Demonen. Met zijn gespleten ogen kijkt hij naar de onschuldigen terwijl hij merkt dat er lange slagtanden uit zijn mond groeien. Hij beseft dat ze van de verrassing moeten profiteren en valt met zijn bek uit naar Tyson. De tanden laten een bloederige streep achter waar de halsslagader van Tyson zich zou moeten bevinden, en de man valt bloedend op de grond.

Nu hun leider zijn ware aard heeft laten zien, volgen de anderen vrij snel. Claudia laat haar tong, die duidelijk een paar meter lang is, in de richting van Lexy bewegen en begint haar reisgenote te wurgen. Ruth wil Lexy te hulp schieten, maar wordt omver gekegeld door Sparky die op vier poten aan komt gerend. Een harde klap later zit Sparky over het lijk van Ruth gebogen terwijl hij tussen de ribben het hart probeert op te eten.

Dia heeft tot haar verbazing lange, leerachtige vleugels op haar rug gekregen en besluit ze direct uit te proberen. Met Calvin in haar armen vliegt ze tot hoog in de lucht. Calvin schreeuwt het uit van angst... Dia voedt zich met de doodsangst van haar slachtoffers, en met een sadistische genoegdoening merkt ze dat er uit haar heupen lange voelsprieten beginnen te groeien die het zachte oppervlak van Calvin's buik beginnen af te tasten. De kreten van de jongen worden heviger, en hij probeert in paniek tegen te spartelen. Het mag echter allemaal niet baten, De voelsprieten zuigen zich zachtjes in zijn vlees en beginnen zijn lichaamssappen uit te zuigen terwijl hij nog leeft. Als Dia zijn lijk loslaat blijft enkel een uitgemergeld skelet met wat huid rond over...

Rianne staat op de grond oog in oog met Sage. "Dus toch..." zijn de enige woorden die Sage kan uitspreken, met een betraand gezicht. Ook Rianne kan haar tranen niet bedwingen terwijl er hoorns uit haar hoofd beginnen te komen.
"Maar waarom..." Hoofdschuddend gaat Sage naar Rianne toe. "We kunnen toch nog..." Hoopvol kijkt ze naar het meisje dat nu een hoofd vol stekels heeft in plaats van haar. Rianna reikt haar hand uit aan Sage, maar vooraleer hun vingers elkaar raken neemt een onzichtbare hand haar vast terwijl een diepe stem de lucht vult.

"RIANNE EN SAGE, JULLIE HEBBEN GEFAALD. DE HEL ZAL JULLIE THUIS WORDEN, ALLEEN NIET ZOALS JE MISSCHIEN GEHOOPT HAD... VANAF NU, RIANNE, ZAL JIJ ELKE DAG HET HART VAN JE GELIEFDE MOETEN OPETEN. DOE JE DAT NIET, DAN ZAL JE LICHAAM VERTEERD WORDEN TOT JE HET UITSCHREEUWT VAN DE PIJN EN ZOU WENSEN DAT JE BEWUSTELOOS KAN VALLEN."

SJONNIE, DIA, SPARKY & CLAUDIA! JULLIE ZIJN VANAF NU AANVAARD ALS LEERLING-DEMONEN VAN DE HEL. JULLIE HEBBEN BEWEZEN DAT JE ONBETROUWBAAR, BEDRIEGLIJK EN SADISTISCH KAN ZIJN. DOE ZO VOORT, EN JULLIE GAAN EEN MOOIE TOEKOMST TEGEMOET IN DE HEL!"


Met een grijns op hun gelaat kijken Sjonnie, Dia, Claudia en Sparky elkaar aan. Het reisje is dan wel anders gelopen dan verwacht, maar over hun carrièrewending kunnen ze niet klagen. Een hele dag bedriegen en folteren lijkt hun een leventje waar ze met gemak aan kunnen wennen. Sjonnie peutert het vlees Tyson van tussen zijn tanden en gaat op zijn klauwen naar de rots in de verte. Claudia kruipt met haar slangachtig lichaam achter hem aan terwijl Dia boven hen vliegt. Sparky rukt nog snel een onderbeen uit het lichaam van Ruth en loopt op vier poten achter hen aan, terwijl hij met zijn 2 andere klauwen het been naar zijn mond brengt. Een hapje voor onderweg heeft hij nooit afgeslagen.


Jullie lynchten Zadok, hij was yeti.
Nobody stierf in de nacht, hij was beschermengel.
Hierdoor krijgen de slechtjes overmacht en sterven IJskonijn, Germa en LoveRalph. RietjeW gaat als geliefde van Germa mee ten onder.
Meister, Tijgerke, Remus en Chrisanne winnen het spel.
Gelogd
∞ National Sarcasm Society ∞ Like we need your support. ∞

Linqy

Re: Speltopic 225 - Who's in for roasting some souls?!
« Reactie #102 Gepost op: 13 februari 2012, 19:49:56 »

Het einde - Na de transformaties

Mronstrarg zit gehurkt in de schaduw van een groepje bomen wanneer de transformaties plaatsvinden. Zijn linkeroog is alweer een stuk naar beneden gezakt nu hij geen voorbeeld meer heeft om zijn gezicht naar te modelleren. Hij aanschouwt hoe de helft van de groep verandert in datgene dat hem nooit gelukt is. Leerling demonen die al meteen een hogere rang zullen krijgen in de hel dan hij ooit heeft gehad. Een traan biggelt over zijn wang en tekent een pad door het vuil dat die besmeurt. Zo hard als hij zijn best doet om er bij te horen werkt geen enkele andere demoon in de hel. En toch lijkt niemand te bemerken hoe graag Mronstrarg wil. Niemand merkt op hoeveel hij ervoor over heeft om een deel te zijn van de sadistische martelaren die boven hem staan in rang.

"Mronstrarg.... Mron..strarg!" brengt hij grommend voort wanneer de nieuwe leerlingen hun slachtoffers achterlaten en op weg gaan naar hun nieuwe leven van martelen en folteren. Gelukkig voor Mronstrarg is er ditmaal genoeg materiaal achtergelaten om hem... laten we zeggen... op weg te helpen. Het skelet van Calvin is meer dan geschikt voor het wezen, dan met plezier in zijn ogen de botten bij zichzelf naar binnen duwt. Bot voor bot bouwt hij zo zijn eigen lichaam naar het evenbeeld van Calvin, met het gebruik van diens botten om ditmaal zijn eigen vlees op de goede plek te houden. Mronstrarg staat opeens steviger en rechter dan hij ooit heeft gestaan en begint maniakaal te grinniken. Het klinkt nog steeds meer als nat gerochel want de mond is Mronstrarg ook nooit goed gelukt. Gelukkig is daar het hoofd van Tyson, die leeggebloed op de grond is beland. Voorzichtig pelt Mronstrarg de huid van het gezicht van Tyson, en vouwt die losse flappen om zijn eigen gezicht. Zijn lichaam lijkt de huid meteen te accepteren, en zo wordt al snel een nieuwe aanblik van Mronstrarg gevormd. Die zit ondertussen geconcentreerd het gezicht van Tyson te bestuderen. Hij haakt zijn nog misvormde vingers in de mond van Tyson en trekt die zo onbehouwen open dat diens onderkaak losscheurt. Dat stopt Mronstrarg er echter niet van om voor zichzelf een prachtige mond vol tanden en werkende tong over te nemen.

Enkele uren later is er op de plek van de afslachting weinig meer te vinden dat kan dienen als bewijs voor de gebeurtenissen. De lichamen van de ongelukkigen zijn restloos verdwenen. Hun vlees en bloed en botten hebben nog een prachtig nut gehad in deze hel. Want het is uren later wanneer Mronstrarg, ditmaal geheel rechtop, afstevent op de oever van de Styx. Zijn schouders zijn recht, en zitten vast aan een ruggegraat die geen rare hoeken vertoont. Zijn voeten brengen hem stap voor stap dichter bij Charon die vol verbazing toekijkt. Ditmaal loopt Mronstrarg in een rechte lijn, niet langer in een vreemdsoortige halfhuppel. Zijn gezicht is zelfs knap om te zien, en zijn glimlach toont witte tanden alsof ze uit een reclame komen. Zijn ogen staan vriendelijk en intelligent, en zijn handen hebben fijne vingers en zachte palmen zonder eelt.
Voor Charon stopt Mronstrarg. Hij kijkt omhoog naar de veerman, die nog steeds niet begrijpend toekijkt.

"Mronstrarg!" gromt hij, meer uit gewoonte dan wat anders. Charon wil zijn peddel alweer opheffen, maar Mronstrarg schraapt net op tijd zijn keel. Met een volle en diepe stem die enigszins vibreert in zijn borst spreekt hij ditmaal zonder vrees Charon aan. Die luistert dit keer naar wat er gesproken wordt, begrijpend wat de geluiden die hij voortbrengt betekenen.
"Charon, ik geloof dat wij een afspraak hebben. Je zult met me eens zijn dat dit... uiterlijk... voldoende moet zijn om een oversteek te verdienen. Mijn tijd is gekomen. Breng me over." sprak Mronstrarg met zekerheid. Charon staarde alleen maar, en knikte uiteindelijk één keer. Mronstrarg weerhield zichzelf ervan om met een huppeltje de boot in te springen, dat paste niet bij zijn nieuwe uiterlijk.

Jaren later verhalen de mythes nog over een wonderlijk knappe jongeman die de zielen van meisjes steelt die van het goede pad zijn geraakt. Mronstrarg is een legende geworden die wordt gebruikt om brave kinderen bang te maken en te weerhouden van kwaaddoenerij.  En Mronstrarg?
Die stijgt dankzij zijn constante bijdrage van verdorven zielen aan de hel nog dagelijks in aanzien. En voor jullie allemaal is dan ook het advies, geloof nooit de zoetgevooisde woorden van een prachtige jonge man. Het kan en zal je je ziel kosten. Het kan zomaar Mronstrarg zijn.
Gelogd
Pagina's: 1 ... 5 6 [7]   Omhoog