Nieuws

Meer dan WvW
Er is zoveel meer dan alleen Weerwolven. Bezoek het café, een meeting of organiseer zelf een competitie. :)

Welkom, vreemdeling!

Je kunt inloggen middels de velden hieronder, of jezelf registreren als je dat nog niet hebt gedaan.

Gebruikersnaam: Wachtwoord:
Pagina's: [1]   Omlaag

Auteur Topic: Verhaaltopic  (gelezen 164 keer)

Kevindemen

Verhaaltopic
« Gepost op: 1 december 2019, 00:07:05 »

Agents of S.H.I.E.L.D.
Het was een drukke ochtend op het kantoor van het net opgestarte S.H.I.E.L.D. Verschillende helden zaten in de launch samen te wachten op het moment dat de grote leider (Nick Fury) hen van een toffe missie voorzag. Gelukkig werd hun wachten beloond met een goede kop koffie en wat donuts. Dat konden heel veel superhelden wel waarderen. Doordat ze allemaal in één kamer bij elkaar waren gekomen, als de zogenaamde nieuwe recruiten, was de spanning al flink gestegen. Toch was het handig, want op deze manier konden ze toch al een beetje met elkaar aan de praat geraken. Toch wel handig als je ooit met elkaar op missie gaat! Je moet op je partner kunnen vertrouwen, maar hoe doe je dat als je je partner pas voor het eerst leert kennen via een missie? Amper. Daarom bespraken alle helden nu samen hoe ze waren geïnspireerd om zich bij S.H.I.E.L.D te voegen en hoe overtuigt ze waren dat door dit pad te bewandelen, ze samen konden vechten voor een goede daad. Allemaal konden ze niet wachten om straks door Nick Fury op een gave missie te worden gestuurd.
"S.H.I.E.L.D is écht een geweldige organisatie. En ook zo creatief hoe ze die naam zo hebben bedacht", grapt één van de nieuwe superhelden.
"Weet je wat ik mij altijd heb afgevraagd", vroeg plots Wraith, een boogschutter die objecten kan 'faseren' (oftewel door muren et cetera. heen laten gaan).
"We weten allemaal wat S.H.I.E.L.D doet, maar waar staat de naam nu eigenlijk voor?" Het was een oprechte vraag van Wraith, al kon ze niet van tevoren aan zien komen dat om deze simpele vraag nog een hele discussie in de ruimte kon ontstaan. Ondertussen had een andere superheld namelijk al de moeite genomen te antwoorden.
"Strategic Homeland Intervention Enforcement Logistics Division natuurlijk. Waar moet het anders voor staan?", antwoordde de koppelpartner Blaze, een spotter met thermisch zicht die als soort menselijke batterij fungeert. Oftewel hij kan warmte in zich opnemen en afstaan naar behoefte. Blaze was apetrots dat hij zo een wijs antwoord kon geven, maar er was al snel een andere held die vond dat hij een langere wijze neus had, en dat het antwoord wat Blaze gaf dus eigenlijk hartstikke fout was.
"Supreme Headquarters, International Espionage, Law-Enforcement Division, bedoel je zeker?" Niemand wist die wijsneus was, maar Blaze en Wraith wilden het eigenlijk ook helemaal niet weten. Zeker niet omdat er al snel iemand om de hoek kwam kijken die vond dat die wijsneus het ook niet bij het rechte eind had.
"Gasten, het is Strategic Hazard Intervention, Espionage and Logistics Directorate", riep Super Marc, of UberMarc of gewoon Marc. Deze superheld was er nog niet helemaal over uit hoe hij nu eigenlijk genoemd wilde worden. Eigenlijk wilde hij een vet coole superheldennaam die direct duidelijk maakte hoe sterk en geweldig hij was met technomancy.  Maar voordat hij zijn armen uit kon strekken om iedereen ongemakkelijk een warme welkomsknuffel te geven, zwaaide er al een deur open en kwam plots de grote leider van S.H.I.E.L.D. de kamer binnengelopen. Het was niemand minder dan Nick Fury, die aandachtig keek wat voor nieuwe helden zich deze dag hadden aangemeld.

"Laten we beginnen dat alle afkortingen die jullie net noemden juist zijn... Het is maar welke comic je van Marvel leest... of welke film of serie je kijkt", grapte Nick Fury. Daarna gooide hij een bolletje op de grond die al snel open sprong en iets in de lucht projecteerde. Iedereen keek verbaast hoe een projectie van een boom verscheen.
"Ik weet dat dit misschien wat simpel klinkt, maar voor de eerste missie heb ik enkele mensen nodig die zich aanbieden om een kat uit de boom te redden." Al snel klonk er gemopper. Een kat uit een boom redden, was die Nick Fury op zijn hoofd gevallen? Deze helden kwamen hier voor de echte heldendaden en niet om het werk van een sullige brandweerman op te lossen. En zelfs die waren er te goed voor! Even wilde men in protest komen, tot Nick Fury hen allemaal riep stil te zijn.
"Ik weet dat het wat gek klinkt, maar ik vertrouw dit alleen aan een echte held. Die kat... is waarom ik nu een ooglapje draag..." Op dat moment wisten de mensen die hun huiswerk hadden gemaakt, dat het niet om zomaar een kat ging. Het ging om een Flerken. Een beest wat er heel schattig uitzag maar enorm goed kon moorden. Zo kon uit het kopje van zulke schattige beestjes plots vlijmscherpe tentakels komen die binnen mum van tijd je om zeep konden helpen.
"Dit is het broertje van mijn kat 'Goose', en hij wil niet meer naar huis komen. Hij moet in quarantaine voor hij zelf uit de boom springt en mensen op gaat eten." Al snel werd duidelijk dat dit een wat kwaadaardige aliënkat was dan de kat die Nick Fury jaren geleden tijdens zijn avonturen met Captain Marvel had geadopteerd.
« Laatst bewerkt op: 1 december 2019, 00:10:24 door Kevindemen »
Gelogd
"Stay away from negative people. They have a problem for every solution" - Albert Einstein.

Smiekero

Re: Verhaaltopic
« Reactie #1 Gepost op: 1 december 2019, 00:12:47 »

Om jullie een indruk te geven van de personages Wraith en Blaze, volgt hier een kort achtergrondverhaal. (1/2)

Hoofdstuk 0: proloog

Vrijdag 17 november 2017, 1900 uur, ergens aan de kust van de Oost-Siberische zee

Op het laatste moment werd het plan nog eens doorgenomen. De Russische basis was mogelijk onderdeel van HYDRA dus het was zaak om direct actie te ondernemen. Alles wees erop dat het wederom een routineklusje zou worden: infiltreren, de beveiliging omzeilen, het virus uploaden en ongezien weer verdwijnen. Voor Wraith en Blaze was dit inmiddels gesneden koek. Sinds hun opleiding bij S.H.I.E.L.D. zijn ze als sniper / spotterduo bekend bij vriend en vijand. ‘De onzichtbare dood’ wordt het duo soms genoemd, de combinatie van het thermisch zicht van Blaze en de gefaseerde pijlen van Wraith zorgt ervoor dat hun vijanden nooit helemaal veilig zijn.

Uit de luidspreker in de helikopter klinkt de stem van bevelhebber Nick Fury. ‘Oké, we spreken het nog eenmaal door. De piloot dropt jullie op een halve kilometer afstand van de basis, aan de voet van de klif waarop de basis zich bevindt. Zodra jullie binnen zijn is de prioriteit om (…), zodat jullie vervolgens de generator (…), en het virus (…). Maar vergeet niet om de elektriciteit (…), dan pikt de heli jullie op de afgesproken coordinaten weer op. Succes.’ Zelfs de geavanceerde apparatuur in de helikopter was niet bestand tegen de storm die langs de Russische noordkust woedde. ‘Daar heb ik dus niks van verstaan’, zei Wraith, ‘maar ik heb dit plan al vaak genoeg gehoord. We landen over 5 minuten, laten we alvast onze uitrusting pakken.’ Na een turbulent ritje landde het duo op Russisch grondgebied, om precies te zijn op een bevroren baai, bedekt met een deken van sneeuw. ‘Ergens heeft dit wel iets’, zei Blaze, ‘jammer dat we alleen maar voor werk op dit soort plekken komen.’ Wraith keek haar partner vragend aan. ‘Meen je dat? Zou je hier voor je plezier naartoe gaan? Als ik je hiernaartoe zou ontvoeren in een geblindeerd busje, zou je dat dan oké vinden?’ Enigszins verward door de verdacht specifieke opmerking van Wraith besloot Blaze om maar ter zake te komen. ‘Hier, ik heb die haak meegenomen waar je om vroeg. Daar rechts zie ik een goede plek, het gesteente is daar duidelijk zichtbaar.’ Wraith nam haar boog in haar handen, bevestigde de haak met touw aan een pijlschacht, richtte op het aangewezen stuk klif en... Raak! De impact van de haak op het gesteente was duidelijk te horen, zelfs door de woeste storm heen. Gelukkig werd het geluid snel gedempt door de dikke laag sneeuw. ‘Na jou!’, lachte Wraith tevreden.

Op de top van de klif aangekomen kreeg het duo weinig tijd om zich te oriënteren, gezien Blaze de eerste patrouille al opgemerkt had. ‘Er loopt een patrouille op ongeveer 75 meter afstand, ten zuidoosten van ons. Ze zijn met twee man, beide lichtelijk onderkoeld. Als we een stukje verplaatsen dan zou je aan een enkele pijl genoeg moeten hebben.’ Twee minuten later stond het duo bij de lichamen van de twee soldaten. ‘Zoek jij naar hun documenten, Wraith? Ik kan wel wat extra warmte gebruiken, en het lijkt erop dat deze mannen het niet meer nodig hebben.’ Blaze legde zijn hand op het hoofd van een van de soldaten. Langzaam bevroor het lichaam, terwijl Blaze de warmte in zich opnam. ‘Het blijft ongemakkelijk om naar te kijken’, verzuchtte Wraith, ‘maar bij deze temperatuur kan het ons leven redden.’ Bij de basis aangekomen kwam het duo erachter dat het zwaarder beveiligd was dan verwacht. De westelijke ingang was de beste optie om zo snel mogelijk bij het doel te komen, maar werd bewaakt door een soldaat in een wachttoren. Wraith pakte opnieuw haar pijl en boog. Op dat moment besloot de soldaat om zich te verplaatsen, precies uit het zicht van de scherpschutter. ‘Oh, jij vervelende... je denkt zeker dat je veilig staat achter die ijzeren kast?’ Ze richtte en vuurde haar pijl op de kast waar de soldaat achter verscholen stond. Vlak voordat de pijl aankwam focuste Wraith zich. De pijl werd gefaseerd en leek zich even in een andere dimensie te bevinden. Het projectiel ging dwars door het glas van de wachttoren en de ijzeren kast heen, waarna het terugkeerde naar de werkelijkheid. Door het glas was net te zien hoe de soldaat met een smak voorover op de grond viel. ‘Mooi schot!’, zei Blaze, die alvast richting het hek ging om het te openen. Erg succesvol verliep dit echter niet, het hek was namelijk op slot gedaan tot de patrouille weer terug was. Hier kwam de extra warmte van Blaze goed van pas, bij een hogere temperatuur was het metalen hek immers eenvoudig te buigen.

De eerste horde was genomen, het duo bevond zich nu binnen de grenzen van de basis. Gelukkig was het volgende doel, de hoofdgenerator van het complex, dichtbij. Door deze uit te schakelen zou het team vier minuten de tijd hebben om langs de strenge beveiliging te glippen, waarna de back-upgenerator zou worden ingeschakeld. Om het uitvallen van de elektriciteit als een incident te doen overkomen was het plan om de generator tijdens het exfiltreren weer te activeren. De voornaamste uitdaging was om ongezien door het gebouw heen de generator te bereiken, gezien de kantine zich ook in dit gebouw bevond. Het was immers vrijdagavond, een goed moment voor het personeel om het er eens goed van te nemen. Wraith opende de buitendeur met de legitimatiepas die ze van een lichaam had meegenomen. Het vinden van de weg in het gebouw was eenvoudig, aan het plafond hingen borden met de route naar de generator. Eerst rechtsaf, de kantine voorbij, en dan de trap af. In de kantine waren vier soldaten aanwezig, het leek erop dat de vijdagavondborrel nog moest beginnen. ‘Die kunnen we wel aan toch?’, zei Wraith, ‘meer dan twee seconden zal ik niet...’ ‘Wacht! Kijk daar eens, boven de koelkast. Is dat niet een beveiligingscamera? Zolang die generator actief is kunnen we het wel vergeten om de kantine veilig te stellen.’ Blaze had natuurlijk een punt, maar ze moesten toch onopgemerkt voorbij de soldaten komen. Uiteindelijk bedacht hij een meesterplan. ‘Zie je die fles vodka daar? Faseer er maar op los.’ Even later besloot een van de soldaten om maar eens wat te drinken in te schenken, maar tot zijn grote verbazing was van de hele fles niks terug te vinden. ‘Aaarrgh! Blyat! Oleg, Vlad, Boris! Wie van jullie heeft mijn vodka opgedronken?!’ De overige soldaten keken hem vragend aan. ‘Kom op, wees eerlijk. Die fles heb ik van mijn eigen salaris in Vladivostok gekocht, en het duurt nog maanden voordat we daar weer komen!’ ‘Serieus, Andrei? Je denkt dat we jouw vodka hebben opgedronken? Waarschijnlijk was je het gewoon weer zelf, we weten allemaal dat ze er bij jou wel in gaan.’ Binnen de kortste keren was er grote ruzie in de kantine. Klappen werden uitgedeeld en glazen vlogen over de tafels. ‘Dit is onze kans!’, fluisterde Blaze, waarop het duo samen de trap afrende, linksaf de generatorruimte in.
Gelogd

Smiekero

Re: Verhaaltopic
« Reactie #2 Gepost op: 1 december 2019, 00:19:27 »

(2/2)
‘Oké, we hebben vier minuten de tijd om bij de controlekamer te komen als we de generator uitschakelen. We gaan dezelfde weg weer naar buiten, vervolgens kunnen we door de ventilatieschacht van het tegenoverstaande gebouw naar binnen. Jij uploadt het virus in het systeem terwijl ik de verdieping veilig stel.’ Zoals altijd had Wraith het plan volledig uit haar hoofd geleerd, dat was zelden het probleem. De vraag was meestal of ze zich aan het plan zou houden, maar dat was van later zorg. Na het omzetten van de schakelaar haastte het duo zich de trap op, langs de donkere kantine waar nog wild gevochten werd en door de deur naar buiten. In de basis heerste verwarring over het plotselinge gebrek aan elektriciteit, waar door het duo vernuftig gebruik van werd gemaakt. In een mum van tijd stonden de twee in de controlekamer, Blaze met de floppy disk in de aanslag. Aan het hele complex was te zien dat het een overblijfsel van de Koude Oorlog was en blijkbaar had HYDRA een high-tech controlekamer niet in het budget meegenomen. ‘Over 60 seconden zou ik klaar moeten zijn, ga jij je ding maar doen’, riep Blaze zijn partner toe. Wraith knikte en verdween de gang op. Het plaatsen van het virus was binnen de minuut gebeurd, maar Wraith liet langer op zich wachten. Het zou niet lang meer duren voordat de back-upelektriciteit geactiveerd zou worden. ‘Verdomme, Wraith. Waar blijf je?’ Blaze besloot om niet langer te wachten en alvast het plan voort te zetten, het was enkel nog een kwestie van de elektriciteit heractiveren en de helikopter bereiken. Op weg naar de hoofdgenerator kreeg hij een ongemakkelijk gevoel. Er klopte iets niet aan de situatie. Niet alleen was Wraith niet op tijd teruggekomen, het leek alsof er uberhaupt niemand meer aanwezig was. De kantine, waar kort geleden nog een vechtpartij had plaatsgevonden, was compleet verlaten. Bij de generator aangekomen haalde Blaze de hendel over. De TL buizen knipperden kort, om vervolgens de hele ruimte te verlichten. Opeens zag Blaze een schaduw. En nog één. En nog één. Hij draaide zich om, maar nog voor hij iets kon zien voelde hij een schok door zijn lichaam gaan.

Op gewelddadige wijze werd Blaze in de cel gesmeten, tot grote verbazing van Wraith, die al langer opgesloten zat. Na meerdere minuten proberen wist ze hem weer bij bewustzijn te krijgen en keek hij haar met een verwarde blik aan. ‘Huh? Hebben ze jou ook al gevangen genomen? Wat heb je gedaan toen ik het virus aan het uploaden was? Hoe lang zit je hier al? Hoe ver ben je met het ontsnappingsplan?’ Wraith schudde haar hoofd. ‘Sorry, Nathan. Ik heb het verknald. We zitten in een lege cel met betonnen muren, onze krachten zijn hier nutteloos. Het enige wat we kunnen doen is hopen dat Nick iemand stuurt om ons te helpen. En zo niet...’ Blaze probeerde om een zinnig antwoord te geven, maar faalde. Hij faalde net zo hard in het geruststellen van Wraith als in het uitvoeren van deze missie, bedacht hij zich. Waarom was hij niet achter haar aangegaan? Waarom was hij zo dom om in deze val te lopen? Veel tijd om na te denken kreeg Blaze echter niet, gezien zijn partner plots in elkaar zakte. ‘Reva? Wat is er aan de hand?’ ‘Ik heb het zo koud, Nathan. Veel langer kan ik het niet volhouden ben ik bang. Probeer te ontsnappen, al is dat het laatste wat je doet.’ Blaze was echter niet van plan om het zo te laten eindigen. Hij legde zijn handen op het gezicht van Wraith, en gaf haar het laatste restje warmte wat hij nog in zich had. ‘Kom op, Reva! Nog even volhouden, ik heb je nodig!’ Wraith sloeg haar armen om hem heen en trok zijn gezicht naar zich toe. Na een paar seconden van oogcontact drukte Blaze zijn lippen op die van haar, waarop ze....

-BAM!- Met een grote knal barstte de achtermuur van de cel uiteen. Wraith stond op, liep door het gat in de muur en pakte haar boog op. Blijkbaar lag de kamer voor in beslag genomen voorwerpen exact achter hun cel. Blaze begreep het nog niet helemaal, maar zag dat Wraith totaal niet verrast werd door de explosie. ‘Zeg, heb je mij toevallig iets te vertellen? Bijvoorbeeld over hoe er een explosief in onze celmuur terecht is gekomen?’ ‘Ja, daar weet ik wel iets over, ik heb het namelijk zelf geplaatst. Met mijn kracht is het natuurlijk vrij eenvoudig om dingen mee de cel in te smokkelen. Maar eh, je ziet me wel zitten dus?’ Blaze geloofde zijn oren niet. ‘Jij wist van het explosief? Jij wist dat we konden ontsnappen, maar liet niks weten? Enkel en alleen om uit te vinden of ik een oogje op je heb? Had je dat niet gewoon kunnen vragen? Ik vind je roekeloos, ik vind je gestoord, en ik... Ik... F*ck it, ik hou van je, Reva.’ ‘Zie je nu wel? Called it!’, reageerde Wraith lachend. Veel tijd om verder te kletsen kreeg het duo niet. De explosie had vanzelfsprekend het hele kamp gealarmeerd en het duurde niet lang voordat de eerste soldaten binnen kwamen stormen. ‘Drie vijanden bij de celdeur, nog eens twee in de gang naast ons.’ Op de aanwijzingen van Blaze schoot Wraith ranzendsnel pijlen door het gebouw heen, zonder ook maar één te missen. ‘De volgende groep komt zo het gebouw binnen. Laten we via de achteruitgang verdwijnen. In de cel naast ons zie ik ook iemand, laten we nog snel even een kijkje nemen.’ Wraith trapte de celdeur in, waar de helikopterpiloot ongeduldig zat te wachten. ‘Ah, zijn jullie daar eindelijk? Hebben jullie genoten van jullie onderonsje? Ik stond verdomme op jullie te wachten! De heli staat nog op de goede plek, maar wordt natuurlijk bewaakt.’ Met de piloot op sleeptouw vluchtte het duo de basis uit, richting het extractiepunt. Het gat in het hek was gelukkig nog niet ontdekt en bleek wederom de beste optie.

Bij de helikopter aangekomen kostte het weinig moeite om de soldaten uit te schakelen, aan boord te gaan en te ontsnappen. Tijdens de terugreis werd nog veel gediscussieerd en geruzied over de dramatische missie, maar over één ding waren ze het beiden eens: Blaze en Faith waren buiten het werk om nu ook een duo.
Gelogd

Yara

Re: Verhaaltopic
« Reactie #3 Gepost op: 1 december 2019, 14:27:34 »

Reva was veertien toen ze voor het laatst haar moeder zag. Ze was het huis van Rob binnen gestapt waar ze nu bijna twee maanden woonden en hoorde al meteen dat het weer mis was. Rob schreeuwde een aaneengeklonken brij van scheldwoorden. Er zat weinig origineels tussen. Mams vorige vriendje had tenminste nog wat afgewisseld en zo Reva’s woordenschat wat uitgebreid, maar deze kerel had zelfs daar de hersencellen niet voor. Reva stopte in de woonkamer. Haar moeder lag op de grond op de grens van de keuken en de woonkamer. Er zat bloed op haar voorhoofd en rond haar mond. Rob schopte haar herhaaldelijk in haar buik en stopte alleen om een slok uit zijn blik bier te nemen.
Mam keek op en zag Reva in de deuropening, gebalde vuisten en een rood gezicht van woede.
“Reva, ga naar boven,” zei ze.
“Flikker op,” snauwde Reva. “Hij moet met zijn vuile poten van je af blijven.”
“Wat mot jij nou?” schreeuwde Rob, die maar wat graag elke uitdaging aan ging. Nou, Reva herkende dat wel. Ook zij ging graag de strijd aan en nu, kokend van woede, was elke remming ver te zoeken. Ze pakte twee lege blikjes van de bank en smeet ze naar Rob. Die stormde als een woeste stier naar haar toe, om halverwege te struikelen over het omgevallen tafeltje. Reva lachte, nep en hard, alles om hem nog meer op stang te jagen. Hij kon het krijgen ook, zij zou niet zo gemakkelijk in een hoekje in elkaar kruipen en zich verontschuldigen voor het feit dat ze bestond. Reva zette zich schrap, haar gebalde vuisten voor zich. Ze zag de kamer door een rood waas.
Toen was mam daar. Ze blokkeerde Rob, greep zijn armen, maar niet te stevig. Ze kon nooit echt krachtig zijn. Reva haatte haar en hield van haar en alles zat in de knoop in haar hoofd.
“Ze is een kind, ze weet niet wat ze doet, let maar niet op haar,” fluisterde mam gebroken. “Reva, naar boven. NU.” Dat laatste woord klonk bijna fel en het trok Reva voor een moment uit haar razernij. Ze draaide zich om en stormde woest de trap op. De slaapkamer boven lag precies boven de woonkamer. Reva stond trillend in het midden van de chaos van kleren, beddengoed en etensresten. Het rode waas was weer terug. Ze schreeuwde het uit van onmacht en greep het dichtstbijzijnde voorwerp; een schemerlamp. Ze focuste zich op het voorwerp, het gevoel van het metaal, het trillen in haar handen, de pulserende energie. Toen liet ze de lamp uit haar handen vallen. Het viel dwars door de vloer heen. Reva’s oren suisden onophoudelijk. Meer. Ze pakte het krukje naast het bed en liet ook dat door de vloer vallen. Een stapel kleding volgde. Het suizen in haar oren was inmiddels oorverdovend. Ze reikte naar de tv, een antiek blok op de kast voor het bed. Het ding zakte dwars door de kast en door de grond. Ze hoopte dat het op het hoofd van Rob terecht zou komen. Ze had net haar handen om de kast geklemd toen ze aan haar haren weg werd gesleept. Een klap in haar gezicht, even werd alles zwart. Een stomp in haar maag, nog een, een schoen tegen haar hoofd. Ze voelde de vloer tegen haar wang, ineens lag ze op de grond. Een schop tegen haar been, nog een tegen haar borst, waardoor ze naar adem happend in elkaar kromp. Vaag hoorde ze geschreeuw, maar ze kon de woorden niet verstaan. Bij de volgende trap in haar maag greep ze de schoen vast. Toen Rob hem los trok en weer probeerde te staan, zakte zijn schoen dwars door de grond. Zodra zijn voet de vloer raakte, brak de fasering, maar toen was zijn schoen al versmolten met de vloer. Zijn andere schoen volgde, Rob zakte een klein stukje naar beneden. Reva rolde van hem weg en probeerde kreunend op te staan. Ze spuugde wat bloed uit en haar zichtveld was wazig, vooral aan de rechterkant. Ze strompelde naar de kast en gooide de schoenen achterin opzij om haar tas te pakken. Ze liep met een boogje om Rob heen, die naar haar graaide maar niet van zijn plek kon komen. In ieder geval niet tot hij bedacht om zijn schoenen uit te trekken. Ze moest over de kast klimmen die half in de vloer verzonken was en strompelde vervolgens de trap af, de voordeur door, de tuin in. Toen zuchtte ze, draaide zich om en ging weer naar binnen.
De woonkamer was een enorme chaos van spullen die uit het plafond waren komen vallen. Mam lag op de grond naast de bank. Gelukkig lag de tv een stuk verderop.
“Mam.” Reva porde tot haar moeder haar ogen open deed. “Je moet hier weg, oké. Hier, neem dit geld, zoek een opvang, zoek hulp. Ik… ik ga. Ik kan niet blijven, ik trek dit niet meer, het spijt me.” Reva aarzelde kort, de woorden ‘ik hou van je’ ongemakkelijk op haar lippen. “Dag,” zei ze uiteindelijk alleen maar.

Dat alles schoot vreemd genoeg door haar hoofd terwijl een gespierde soldaat op haar in stond te trappen. Even was ze weer dat jonge meisje. Hulpeloos op de grond. Hoewel, niet hulpeloos, ze was nooit echt hulpeloos geweest. En nu was ze dat al helemaal niet meer. Ze was nu Wraith. Ze probeerde zich door de pijn heen te focussen op de militaire laarzen van de man en faseerde ze. Toen maakte ze zich klein en trapte ze met al haar kracht tegen zijn scheen. Er klonk een scherpe krak en de man schreeuwde het uit. Wraith worstelde zich op haar benen en trapte tegen zijn hoofd. In films raakten ze dan altijd bewusteloos, maar ze moest nog twee keer schoppen voordat de man in elkaar zakte. Hijgend keek ze om zich heen. Ze bevond zich in een van de overdreven gedecoreerde kamers van de villa van de sjeik. In de hoek lag haar boog. Nu Blaze druk bezig was een stalen deur open te breken, had ze op geen enkele manier kunnen weten dat die man om de hoek stond te wachten. Wraith reikte naar haar boog maar plotseling sloten twee handen zich om haar keel. Wraith klauwde naar de handen en haar nagels trokken rode sporen in de huid, maar haar aanvaller gaf geen krimp. Ze schopte en worstelde om los te komen terwijl haar blikveld zich steeds verder vernauwde. Ze hapte wanhopig naar lucht.

Er klonk een sissend geluid en een angstaanjagend gegil. De handen lieten los en Wraith viel in een hoopje op de grond. Ze hapte piepend naar adem, maar haar handen zochten al haar boog. Ze draaide zich om en knipperde woest om de zwarte vlekken in haar zich weg te krijgen.
In het midden van de kamer stonden twee lege schoenen. De eigenaar daarvan rolde gillende over de grond, zijn handen tegen zijn hoofd. Zijn gezicht leek te smelten. Het rook naar verbrand vlees. Blaze stond even verderop, verschillende emoties vlogen over zijn gezicht, te snel om te volgen. Wraith pakte een pijl en schoot die in de keel van de man. Het gillen stopte direct. Moeizaam stond ze op. Dit was niet hun beste missie, concludeerde ze chagrijnig.
“Reva… Wraith. Gaat het?” Blaze stond bij haar, sloot haar in zijn armen en hield haar toen weer op afstand om te controleren of ze nog heel was. “Ik ben zo snel mogelijk gekomen, ik…” zijn ogen vernauwden zich toen zijn blik op haar hals viel. “Het spijt me dat ik er niet eerder was…” mompelde hij schuldbewust. Wraith schudde haar hoofd.
“Het is niet jouw schuld, vergeet het.” Ze vlocht haar vingers door zijn haar en trok hem naar zich toe voor een kus. Zijn huid was ijskoud door alle warmte die hij af had moeten geven. “Mmmm, koud,” mompelde ze. “Alsof ik een ijsje kus.”
Blaze keek haar beledigd aan. “Een ijsje?”
“Maar wel een zoet ijsje!”
“Uh, moet dit het beter maken?”
“Ik bedoel natuurlijk een knap, gespierd, sexy ijsje.”
“Hou maar op!” kreunde Blaze, maar ze zag zijn mondhoeken omhoog gaan.
“Nou, kom op sexy ijsje van me, laat eens zien hoe ver je bent met die deur.”
Dat bleek al best ver. Er zaten al enkele gaten in het metaal aan de randen, op plekken die vast heel bewust waren gekozen, al kon Wraith er niet echt logica in ontdekken. Ze stapte naar voren en leunde naar een van de gaten. Er kwam nog steeds veel hitte vanaf. Het meisje binnen moest haar safe-room ondertussen ervaren als een soort sauna.
“Khadija, wil je ons alsjeblieft niet gewoon binnenlaten?” probeerde Wraith nog maar een keer. “Zoals we al hebben geprobeerd uit te leggen, heeft je vader ons gestuurd om je in veiligheid te brengen. En ik snap dat je safe-room heel… uh… safe voelt, maar wij kunnen je ook heel goed beschermen. Dus wil je pretty-please die deur open maken?”
“Juist,” zei Blaze na een goede twee minuten stilte. Hij pakte een granaat.
“Hoeveel van die dingen heb je nog?” vroeg Wraith.
“Uhm, misschien is dit mijn laatste,” antwoordde Blaze. “Maar zoals ik al zei ben ik er bijna doorheen, dus…”
“Top. Fantastisch. Wat loopt deze missie toch lekker. Nou, ik wacht weer in de kamer hiernaast. Zitten er nog rebellen achter het gordijn waar ik rekening mee moet houden?”
Blaze keek om zich heen. “Nee, alles veilig.”
Wraith wilde een opmerking maken over dat hij dat de vorige keer toch ook echt had beweerd, maar herinnerde zich toen weer de pijn en spijt in zijn ogen en besloot zich met een groot vertoon van zelfbeheersing in te houden. Toch kon ze zich niet helemaal inhouden.
“En denk eraan, Blaze; het mag dan een vrouw in nood zijn, houd je broek aan!”
“Oh serieus?!” riep Blaze gepikeerd uit.
Lachend liep Wraith weg. Toen ze de kamer verliet zag ze nog net Blaze de pin uit de granaat trekken en zijn handen eromheen sluiten, klaar om alle hitte van de explosie in zich op te nemen. Er klonk even later een gedempte knal, niet zo luid als bij gewone granaten. Deze waren erop gemaakt om niet uit elkaar te spatten in dodelijke scherven, maar alleen hitte te creëren.
“Wraith, ik ben bi- oef!” klonk het vanuit de andere kamer. Wraith draaide zich om en zag een jonge vrouw op haar af rennen. Ze tackelde het meisje en probeerde de stompende vuisten in bedwang te krijgen.
“Hoi, ik ben Wraith en mijn partner daar is Blaze,” zei ze vrolijk. “Jij bent vast Khadija. Je vader heeft ons gesmeekt om jou in veiligheid te krijgen. Dus als je zo vriendelijk zou willen zijn om rustig met ons mee te gaan, dan zou dat echt fantastisch zijn.”
Uiteindelijk vielen de vuisten naar beneden en lag het meisje stil op de vloer.
“Wat heb je nu weer gedaan, Wraith?”
“Uh,” reageerde Wraith. Ze zat nog steeds op het bewusteloze meisje. “Misschien heb ik haar vriendelijk verzocht rustig te worden en haar toen geholpen om in slaap te vallen.”
“Je hebt de dochter van Imran ‘geholpen om in slaap te vallen’.” Zijn vingers maakten aanhalingstekens in de lucht. “Goh, waarom heb ik daar niet aan gedacht, wat een geweldig idee!”
“Jaja, even dimmen met dat sarcasme.”
“Welk sarcasme? Dit is gewoon een top plan. Wat stel je nu voor, dat ik haar over mijn schouder gooi? Dat we haar als bewusteloos pakketje opsturen?”
“Nou wat was jouw briljante idee, om haar aan een touw voor ons uit te laten rennen naar pappie toe? Geef maar toe, ik heb ons leven hiermee een stuk gemakkelijker gemaakt. Dus, gooi haar over je schouder, sterke ijslolly van me, dan kunnen we gaan.”
Blaze rolde met zijn ogen. “Ik geloof dat ik pittig oventje leuker vond,” mompelde hij. “Of blije sneeuwpop. Goh, wat ben je eigenlijk complimenteus als ik er zo over nadenk, Wraith.”
“Het is een talent,” reageerde Wraith. “En ontken maar niet dat je me stiekem gewoon nog steeds leuk vindt.”
“Alleen maar soms,” reageerde Blaze met een grijns. Hij pakte voorzichtig hun bewusteloze doelwit op en liep met haar in zijn armen naar buiten. In de gang stopte hij. “Uhm, Wraith… Er staan twee helikopters in de tuin. Heb ik dit bij onze briefing gemist?”
Nog voor ze kon antwoorden, klonk er een stem, versterkt door een megafoon.
“Wraith en Blaze, hier spreekt Phil Coulson. Ik ben hier namens Nick Fury. Kunnen jullie naar buiten komen?”
Het duo keek elkaar aan, haalde vrijwel gelijktijdig hun schouders op en liep naar de voordeur, onderweg voorzichtig over de lichamen van verschillende rebellen heen stappend. Blijkbaar was het alweer tijd voor een volgende missie, een zeer belangrijke als ze zomaar uit een andere opdracht werden gehaald.
Gelogd

Smiekero

Re: Verhaaltopic
« Reactie #4 Gepost op: 3 december 2019, 20:14:53 »

Hoofdstuk 1: de kat uit de boom kijken

Dinsdag 3 december 2019, S.H.I.E.L.D. HQ

Pas toen duidelijk werd dat het om een Flerken ging, begon de groep Nick Fury langzaam serieus te nemen. Wraith had geen idee wat een Flerken allemaal kon doen, dus besloot ze het aan Blaze te vragen. ‘Je hebt nog nooit van een Flerken gehoord? Zodra die zijn mond opent kan je maar beter wegrennen. Je wilt niet weten wat daar allemaal in kan zitten. Tentakels, scherpe tanden, soms een heel universum.’ ‘Wow. En hoe weet jij dat precies?’, vroeg Wraith verbaasd. ‘Er was gisteren een post over op r/dontputyourdickinthat.’ Teleurgesteld in de subredditvoorkeur van Blaze besloot Wraith om kort te glimlachen, om vervolgens de details te bespreken met de andere helden. ‘Zeg, er staan een paar miljoen bomen op aarde, hoe moeten we weten in welke boom hij zit?’, merkte technomancer Marc terecht op. Aarzelend gaf Nick Fury antwoord. ‘Nou, ehmmm... Wist je dat de aarde niet de enige planeet is met bomen? Sterker nog, zijn jullie bekend met Yggdrasil, de wereldboom uit de Noorse mythologie? Nee? Thor kan jullie wel een spoedcursus geven als dat nodig blijkt te zijn. Maar goed, in die boom zit de Flerken dus. Succes.’ Voordat iemand bezwaar kon indienen was Nick alweer verdwenen en stond het team elkaar verbijsterd aan te kijken. Pechvogel kreeg het geniale idee om contact te zoeken met Thor, maar helaas waren de batterijen van haar pager op. Na een zoektocht van een kwartier in het hoofdkantoor van S.H.I.E.L.D. werd een setje AA batterijen gevonden. Even later arriveerde Thor op de locatie.

‘Dus, jullie willen een Flerken uit Yggdrasil halen? Zonder de hulp van Heimdall wordt dat echt onmogelijk. Ik kan regelen dat jullie samen heen- en teruggeteleporteerd worden, maar dan moeten jullie elkaar niet kwijtraken en als groep de klus kunnen klaren. Blijft er iemand achter, dan zal die helaas de rest van zijn leven in de boom moeten doorbrengen.’  Blaze stootte Wraith aan. ‘Zeg, misschien is het wel prima vertoeven in die boom. Wat dacht je ervan om...’ ‘Nathan, we hebben het hier al over gehad,’ antwoordde Wraith. ‘Ik wil later best samen van het leven gaan genieten, maar op het moment is er nog genoeg belangrijks te doen.  En daarbij lijkt me een boom met allerlei wezens ook niet de beste plaats om neer te strijken, ik zie het nog gebeuren dat je de boom per ongeluk in de fik zet.’ Blaze wist ergens wel dat Wraith gelijk had, maar toch kon hij de gedachte niet loslaten om vervroegd met pensioen te gaan. Niet elke missie verliep immers even vlekkeloos, en het idee dat hij Wraith kwijt zou raken bleef in zijn achterhoofd ronddwalen. Veel tijd om over zijn toekomstplannen na te denken kreeg hij echter niet, gezien Heimdall inmiddels gereed was om de groep naar Yggdrasil te teleporteren.

De hele groep kwam veilig op een dikke tak van de boom terecht. Behalve Pechvogel natuurlijk, die kort met haar vleugels moest slaan om niet naar beneden te vallen. Wraith kon haar ogen niet geloven. ‘Kijk eens naar dit dikke hout! Hoeveel pijlen zou je daar wel niet uit kunnen maken?’ Uit de hemel klonk plots de stem van Heimdall. ‘Als je het maar laat, takkewijf. Heh, heh. Snap je hem? Takken? Van een boom? Ach laat ook maar zitten, succes.’ Blaze deed zijn best om de warmte van de Flerken te identificeren, maar door de vele wezens in de boom bleek dit lastiger dan verwacht. Opeens bedacht hij zich iets. Katten zitten het liefst hoog op de uitkijk, misschien was dit voor de Flerken ook wel het geval. Na een korte discussie besloot de groep om gezamenlijk naar het hoogste punt van de boom te reizen, hier hadden ze immers ook het beste overzicht. Het was relatief eenvoudig om de top te bereiken, ze waren gelukkig naar een gunstige plek geteleporteerd. Eenmaal aangekomen op de bestemming stond ze een grote verrassing te wachten.

Helemaal in de top van Yggdrasil bevond zich een magisch meer, met middenin een eiland. Op dat eiland stond vervolgens weer een boompje, een soort miniatuurversie van de Noorse wereldboom. Wat nog interessanter was dan het boompje was het beest dat erin zat. Wraith haar ogen lichtten op. ‘Ja! Daar heb je hem! Ik schiet wel een touwpijl om de boom heen, dan kunnen we daarmee het meer oversteken.’ ‘Kijk wel uit dat je de Flerken niet raakt, anders is dit allemaal voor niks geweest!’, merkte een andere held op. Dat bracht Wraith op een beter idee. Ze schoot de touwpijl recht op de boom af, maar net voordat deze aankwam, faseerde ze hem. Toen de pijl eenmaal de andere kant van de boom had bereikt, haalde ze de pijl terug naar de werkelijkheid, waardoor het touw muurvast in het hout zat. Eén voor één bereikten de helden via het touw de overkant. Het plan om de Flerken te vangen was simpel: de eerste stap was een afleidingsmanoeuvre, vervolgens zou Blaze het beest invriezen met zijn kracht. ‘Hey poes! Alles goed? Wat zie jij er lief uit!’ Pechvogel deed haar uiterste best om de aandacht van de Flerken op zich te vestigen. Langzaam kwam Blaze dichterbij. Nog maar een meter, een halve meter, een kwart meter... Plots keek de Flerken om. Voor een seconde staarde hij Blaze recht in zijn ogen, en nog voor de held de kans had om iets te doen, ging de bek open. Binnen de kortste keren hing Blaze ondersteboven, verstikt door de sterke tentakels. Lachend riep hij naar Wraith: ‘Kijk, schat! Ik ben alweer vastgebonden! Net als gisternac... AU!’ De Flerken was duidelijk niet gediend van dit soort geintjes. Er zat niks anders op dan het dier te bevechten.
« Laatst bewerkt op: 4 december 2019, 11:11:14 door Smiekero »
Gelogd

Smiekero

Re: Verhaaltopic
« Reactie #5 Gepost op: 4 december 2019, 23:06:34 »

Hoofdstuk 2: de boom uit de kat kijken

Dinsdag 3 december 2019,  de top van Yggdrasil


(1/4)

Blaze kon maar kort van de bondage genieten door Warpdude, die de verstikte held met zijn kracht weg teleporteerde, terug naar de rest van de groep. Kort is er een moment van verwarring te zien bij de Flerken, maar al snel herstelde het wezen zich en besloot het om opnieuw de aanval in te zetten tegen de verzwakte Blaze. ‘Oh nee, dat gaan we niet doen. Niet zolang ik er iets over te zeggen heb.’ Met chirurgische precisie haalde Wraith de tentakels neer. De pijlen schoten door de lange, slijmerige armen die kort daarvoor haar geliefde probeerden te smoren. Bloed spoot in het rond en kleurde het omliggende meertje langzaam rood, maar aan de Flerken was geen enkele pijn te zien. Hopeloos keek Scarlet naar het tafereel. ‘Wanneer zijn die dingen eindelijk op? Kan die kat niet iets anders bedenken dan smerige tentakels?’ Scarlet’s wens werd helaas werkelijkheid. De Flerken opende zijn bek nog iets verder, waardoor een portaal naar een alternatief universum werd geopend. In dit universum is de mensheid uitgestorven door nucleaire oorlogsvoering en wordt de wereld overheerst door moordzuchtige robots. Elke robot was een uitdaging op zich: niet alleen hadden deze de mogelijkheid om te zweven, aan alle drie armen was ook nog eens een ander wapen bevestigd. Het hele team keek met een onheilspellende blik naar het robotleger, behalve…

‘Ja! Eindelijk, robots! We zitten hier nu al een paar uur op deze boom, en ik heb nog geen stuk technologie gezien. Tijd voor mij om mijn ding te doen!’ Technomancer Marc was maar al te blij met deze wending, tot grote verbazing van Blaze. ‘Ja, zeg, ik ben net weer bijgekomen van die tentakels. En nu geavanceerde robots? De temperatuur van hun CPU’s liggen zo laag dat ik ze nauwelijks van de achtergrond kan onderscheiden.’ Gelukkig was Marc niet alleen angstaanjagend enthousiast, hij had ook daadwerkelijk een plan om de groep uit de benarde positie te bevrijden. ‘Kijk, we hebben hier een leger robots. Dan zou je denken, robots. Dat is meervoud. Maar een leger is enkelvoud. Snap je?’ Wraith keek hem vragend aan. ‘Zeg, over een minuut worden we wellicht levend gevild door die stukken ijzer, wat hebben we nu aan die taalles?!’ ‘Nou,’ ging Marc verder, ‘om samen te werken moeten de robots op een manier met elkaar in verbinding staan. Een soort centrale AI die door elke robot benut wordt om gezamenlijk hun doel te bereiken. En wat denk je dat er gebeurt als ik hun netwerk los kan koppelen en aan mezelf koppel?’ ‘Marc, je bent een genie!’, riep Warpdude, ‘... maar dat kan nooit zo simpel zijn, toch?’ Hier had Warpdude een goed punt, het zou even duren voordat Marc tot het netwerk was doorgedrongen. Het team bereidde zich voor op een stevig gevecht, het mocht immers niet gebeuren dat de kracht van Marc verstoord werd door een hardnekkige robot.
Gelogd

Yara

Re: Verhaaltopic
« Reactie #6 Gepost op: 4 december 2019, 23:07:02 »

(2/4)

“Waarom. Ga. Je. Niet. Stuk.” pufte Wraith terwijl ze de ene na de andere pijl af schoot. Ze raakten wel - natuurlijk raakten ze - en her en der verloren de robots armen met enge tangen en messen en een of ander stroomschok-geval. Het stortte allemaal naar beneden, naar wat er dan ook onder deze mythische boom was. Maar het remde de robots niet af. Er ontstonden steeds weer nieuwe armen, bijna net zo snel als zij ze kapot schoot. Zelfs de pijlen dwars door de grote bol die hun lijf leek te zijn bleken te repareren door die valsspelende eikels. Gelukkig riep Scarlett Witch overal rode schilden op en trok ze de machines met een soort telekinese uit elkaar. Maar zelfs dat hield de robots niet volledig tegen. Ze repareerden zichzelf en rukten op, langzaam maar gestaag, over alle takken van de boom steeds dichterbij. Af en toe schoot er een tentakel tussendoor omdat die rotkat ook nog steeds pissig was.

Twee robots schoten langs de verdediging van Scarlet Witch. Eén van hen werd een paar meter teruggeworpen door een pijl. De ander was niet eens zo fatsoenlijk om ook maar een beetje af te remmen. Wraith zette zich schrap, maar net op dat moment verscheen er een warpgat wat het stuk schroot in zijn geheel opslokte. Ze zag het gat even verderop weer verschijnen en de robot uitspugen. Helaas kon het ding ook nog zweven en klom hij gewoon weer terug de boom in. Vet oneerlijk vond Wraith dat. Het was jammer dat die warpjongen alleen dingen kon verplaatsen naar plekken waar hij zich een voorstelling van kon maken, wat over het algemeen alleen plekken op aarde waren, en ze hadden vrij snel besloten dat het toch allerminst handig was om deze krengen daar naartoe te teleporteren.

Wraith schoot haar laatste pijl af en gooide haar boog op haar rug. Ze trok een mes uit haar riem, vastberaden om Blaze tot het einde toe rugdekking te blijven geven. Ze voelde een ijzige kou achter haar, waar Blaze elk laatste restje warmte gebruikte om zich te verdedigen. De machines gaven onvoldoende hitte af voor hem om zich weer op te laden.
“Wiens idee was het eigenlijk om te vechten tegen wat levenloze keukenapparatuur?” hijgde Blaze. Wraith verstijfde.
“Oh,” zei ze. “Ik ben echt dom.”
Ze stopte haar mes terug in de schede en strekte haar armen. Faseren was een stuk gemakkelijker wanneer ze contact maakte met het voorwerp, maar ze ging zich echt van haar lang zal zn leven niet in grijpafstand van die moordlustige koekblikken wagen.
Ze focuste zich op de dichtstbijzijnde robot, voelde elk kleinste onderdeel. Het was niet meer dan het zoveelste levenloze voorwerp. Met een grijns faseerde Wraith het stomme apparaat, zodat het dwars door de tak zakte waar het net nog op stond. Nog voor het er aan de onderkant weer uit kwam, hief ze haar fasering op.
“Oh nu wordt het pas leuk,” mompelde ze. Ze kreeg een volgende robot in het oog en liet ook die tot halverwege de tak zakken. Er stak alleen nog een grijpklauw uit, die panisch bleef klikken.
“Oh sorry, vond je dat niet leuk? Geen zorgen, ik zal je wat gezelschap geven.”
Het duurde niet lang voordat het stuk boom waar zij zich op bevonden goed gevuld was met robots. Het was nou niet zo dat het echt zoden aan de dijk zette, want de aanvoer van robots leek eindeloos, maar in ieder geval gaf het hen wat meer adempauze dat er nu al een derde held was die redelijk effectief kon verdedigen.
Gelogd

Yara

Re: Verhaaltopic
« Reactie #7 Gepost op: 4 december 2019, 23:07:23 »

(3/4)

“Reva, stop daarmee!” riep Blaze plotseling. Een golf hitte spoelde over de groep helden heen.
“Zo, Nathan, ff dimmen alsjeblieft, ik heb het echt al wel warm genoeg van al dit vechten,” pufte Wraith.
“Ik doe niets, dat is het probleem. Die robots die je in de boom hebt gestopt zijn oververhit aan het raken. En het zal niet lang duren of….”
WHOESJ
Schijnbaar uit het niets braken om hen heen allemaal vlammen uit.
“Wat…” bracht Wraith uit. Toen stond ze plots ergens anders. De hele groep was naar een tak verderop gewarpt. Ze hadden een geweldig - of verschrikkelijk - uitzicht op de woeste brand die in de takken van Yggdrasil was ontstaan.
“Oh nee…” fluisterde ze.
“Ik zei toch dat ik focus moest houden,” riep Marc uit. Toen leek hij pas het vuur te zien. “Oh. Wat is daar in vredesnaam gebeurd?”
“Dit.. ik… het was niet mijn bedoeling,” zei Wraith. Ze schoof haar trillende handen in haar zakken. “Ik wist niet dat… het spijt me... “
“Nouja, de missie kan nog steeds lukken, toch?” zei een van de andere helden monter. “We pakken gewoon die Flerken, wat kan ons deze brand schelen?”
“Nou aangezien de Yggdrassil letterlijk de nine realms draagt, lijkt het me toch dat deze brand ons behoorlijk veel kan schelen,” snauwde een ander.
“Om nog maar te zwijgen over wat Thor met ons zal doen als hij dit hoort…” fluisterde een derde. “Zou Heimdall ons uberhaupt nog terughalen? Het is hun heilige boom of zoiets, toch?”
“Kunnen we het niet blussen?”
“Hoe? Het vuur zit IN de robots die IN de boom zitten. Ik denk niet dat water erop gooien veel uit gaat maken.”
Wraith kromp in elkaar. Hoe had dit zo fout kunnen gaan?

“Ik doof het vuur wel,” zei Scarlet Witch stellig. Rode draden van magie kronkelden al om haar vingers en armen. Uit haar ogen scheen een gevaarlijk rood licht.
“Oké, misschien moet dan een groep hier blijven om Scarlet te verdedigen terwijl…” Blaze aarzelde. “Vinden jullie het ook ineens verdacht stil?”
Marc begon te grinniken. “Niets verdachts aan. Ik vond gewoon dat mijn robots even pauze moesten nemen.”
Jouw robots?” vroeg Blaze. “Bedoel je…” Hij keek verwonderd om zich heen.
“Inderdaad. Ik zit in het netwerk. Dat was al bijna gelukt toen ik plots geteleporteerd werd, maar toen was het ook relatief gemakkelijk om de draad weer op te pakken. Dus, wat stellen jullie voor dat de robots nu doen? Een dansje? Oeh, of knuffels geven??”
“Alsjeblieft niet!” riep Wraith. Ze staarde naar de vervaarlijke bewapende robotarmen.
“Oh…” zei Marc, duidelijk wat teleurgesteld.
“Prioriteiten, bedoelt Wraith,” zei Blaze snel. Wraith zond hem een vernietigende blik. Dat was dus NIET wat ze bedoelde. Blaze negeerde haar en praatte vlug verder. “Laten we eerst onze missie afronden. We moeten nog steeds die Flerken uitschakelen. Ik stel voor dat we proberen om hem te muilkorven. Zo lang die bek dicht blijft, kunnen er ook geen nieuwe verrassingen komen.”
“En daarna is het tijd voor robotknuffels?”
“Eh…”

Een nieuw plan van aanpak werd snel gemaakt. Scarlet Witch hield zich met enkele andere helden bezig met een reddingsactie voor Yggdrasil. Blaze hield zijn handen tegen de boomtakken die het dichtst bij het vuur gedrukt om de overtollige warmte in zich op te nemen voor later gebruik. Marc bracht ondertussen zijn robots in positie. Allemaal tegelijk kwamen die in beweging, vanuit alle richtingen werd de Flerken plots belaagd. Er ontstond een gigantische chaos aan robots en tentakels.
“En je weet zeker dat je het goed kunt timen?” vroeg Wraith nog maar eens een keer aan Warpdude.
“Reva…” zei Blaze in diens plaats. “Het komt echt goed. Heb een beetje vertrouwen.”
Wraith wrong haar handen in elkaar. Vertrouwen. Hoe kon je nou vertrouwen hebben in iets waar je zelf volstrekt geen invloed op had? Dit was een verschrikkelijk plan, maar niemand wilde luisteren. Haar ademhaling ging met horten en stoten en het bloed suisde in haar oren.
“Reva... “ zei Blaze nogmaals, zachter nu. “Haal adem. Rustig. Echt, ik beloof je dat het goed komt. Denk je dat ik een belofte aan jou zou breken?”
“Dat kun je niet weten,” fluisterde Wraith gebroken. “Hoe kun je dit nu beloven terwijl je onmogelijk kunt weten…”
“We moeten NU in actie komen,” zei Warpdude naast hen plotseling.
“Ik ben er klaar voor,” kwam de reactie van Blaze.
“Nee,” stootte Wraith uit, maar het was al te laat. Blaze bevond zich van het ene op het andere moment niet meer naast haar en ze kon niets anders dan toekijken hoe hij ineens midden in de chaos van tentakels en robots stond.
“Oh alsjeblieft,” fluisterde ze, als een gebed, al had ze geen idee aan wie dan.

Maar Warpdude had het perfect getimed. De tentakels van de Flerken kwamen met intervallen tevoorschijn. Misschien moest het beest af en toe ademhalen - dat kon niet gemakkelijk zijn met tentakels groter dan het lijf uit je bek - of misschien raakte het uitgeput. In ieder geval landde Blaze en nog geen seconde later schoten alle tentakels terug in de bek van de Flerken. Heel even zag het beest er weer uit als een normale, maar zeer chagrijnige, huiskat.
Wraith kon niet precies zien wat er gebeurde, maar ineens had Blaze een afgehakte robotarm in zijn handen. Het metaal gloeide rood op van de hitte. De Flerken opende zijn bek weer, maar met een soepele beweging boog Blaze het metaal als een muilkorf om de bek van de moordlustige kat.
Voor een angstaanjagend moment kon Wraith simpelweg niet geloven dat het echt voorbij was. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze ooit eerder zo bang was geweest. Ze zakte door haar benen, die ineens haar gewicht niet meer konden houden. Haar lip trilde en hoewel ze het uit alle macht probeerde tegen te houden, ontsnapte een enkele traan uit haar oog.
“Haal hem terug,” fluisterde ze. “Warp hem hiernaartoe. Haal hem terug. Nu!” Als haar benen niet zo instabiel hadden aangevoeld, was ze die Warpjongen aangevlogen. Gelukkig zei de blik in haar ogen hem al genoeg, want ineens was de hele groep weer bij elkaar. Ook de blusploeg bleek succesvol te zijn geweest.
Gelogd

Smiekero

Re: Verhaaltopic
« Reactie #8 Gepost op: 4 december 2019, 23:07:57 »

(4/4)

Hijgend, puffend, maar vooral lachend keek het team elkaar aan. Eindelijk was het gelukt! Warpdude en Marc deden samen een vreugdedansje, Blaze sloot Wraith in zijn armen. ‘We hebben het ‘m eindelijk geflikt! Je was geweldig, zowel tegen de tentakels met je pijlen als tegen de rob…’ ‘Tegen de robots? Vond je mij geweldig tegen de robots? Gaan we nu gewoon negeren dat ik bijna heel Yggdrasil in brand heb gestoken? Wat zullen de Asgardians hier wel niet van denken? Ik voel me soms een ongeleid projectiel tussen de superhelden.’ Het kostte Wraith veel moeite om haar tranen te onderdrukken. Even wist Blaze niet was hij daarop moest antwoorden. Hij zuchtte diep, en besloot om toch maar een poging te wagen. ‘Reva. We werken nu al jaren samen. Inmiddels weten we van elkaar dat we niet perfect zijn, maar dat hoeft ook niet. Hoe fucking saai zou dat zijn, een superheldenduo dat alles foutloos oplost? Ik kan me nog een missie herinneren waarbij we samen in een cel eindigden, het belangrijkste is dat we er samen sterker uit zijn gekomen. Ik geloof in je, Reva,  nu jij nog. Ik zou zeggen dat we voor hetere vuren hebben gestaan, maar die boom die jij in de fik hebt gezet brandde toch wel flink.’ De stemming van Wraith sloeg om als een blad van een boom. Lachend wreef ze de tranen van haar wangen. ‘Oh, jij kloothannes! Die krijg je terug!’ Haar linkerhand legde ze op de borst van Blaze. ‘Zeg, je hebt het zeker wel koud van al dat robotbuigen? Heb je misschien wat extra warmte nodig?’ Voordat Blaze de kans kreeg om te antwoorden kreeg hij de lippen van Wraith op zich gedrukt. Liefdevol streelde hij haar gezicht, zo zacht als hij kon, om de schaafwonden die ze aan het gevecht had overgehouden niet nog meer te bezeren. Kort keek Wraith in de ogen van Blaze, waarna ze het initiatief weer overnam. Na een lange, passievolle kus keek het duo elkaar aan. ‘Nathan, ik kan niet wachten tot we weer thuis zijn, zodat we eens echt…’

‘AAN DE KAAANT! AAN DE KAANT! IK ZIE NIET WAAR IK VLIEG!’ Daar kwam Pechvogel aangevlogen, voor zover je het vliegen kon noemen. Spartelend met haar armen landde ze achterstevoren op het eiland, naast de Flerken. ‘Zo! Daar ben ik dan! Dat verrekte touw brak net voordat ik wou oversteken. Jullie hebben de Flerken al gevangen zie ik? Zal niet al te moeilijk zijn geweest dan.’ Als blikken konden doden stond er die avond Kentucky Fried Pechvogel op het menu. Zich bewust van de situatie besloot Pechvogel om ook maar eens de armen uit de mouwen te steken. ‘Het laatste wat nog moet gebeuren is het vervoeren van de Flerken naar het hoofdkwartier. Laat ik die taak maar op mij nemen dan.’ Het bleek geen verstandige keuze om een vogel de kat te laten hanteren. Ze pakte de Flerken bij de staart, waarop het arme (maar nog steeds moordlustige) dier in paniek raakte. Hierop raakte Pechvogel zelf ook van slag. Ondertussen klonk de stem van Heimdall weer door de boom. ‘Het is bijna tijd voor de terugteleportatie, zorg ervoor dat jullie op locatie zijn!’ De helden keken teleurgesteld naar het tafereel dat zich voor hun ogen afspeelde. Uit angst voor de Flerken begon Pechvogel met haar armen te zwaaien. Kort steeg ze op, om vervolgens weer op de grond te vallen. Dit proces herhaalde zich een aantal keren totdat ze richting de groep helden begon te vliegen. ‘Pechvogel, kijk uit! Straks gooi je ons allemaal nog van de boomtop af!’

En zo geschiedde. Eén voor één werden de helden door Pechvogel naar beneden gedonderd, gevolgd door haarzelf, met de Flerkenstaart nog in haar handen. Samen stortte de groep naar beneden, het ontwijken van de takken bleek nog een hele klus. ‘We slaan straks te pletter door die vogel!’,  schreeuwde Warpdude. ‘En we hebben een te hoge snelheid om ons veilig te teleporteren!’ Op dat moment klonk wederom Heimdall door de boom. ‘Nog 15 seconden tot teleportatie! Nog 10 seconden! Nog 5 seconden!’ Onder zich zag het team het extractiepunt liggen. ‘5, 4, 3, 2, 1…’ Een grote lichtstraal verscheen uit de hemel. Opeens leken de helden te zweven, vlak boven de grote tak waarop ze de boom betreden hadden. Na een aantal seconden van gewichtloosheid werden de helden meegesleurd door de straal, terug naar de aarde.
Gelogd

Kevindemen

Re: Verhaaltopic
« Reactie #9 Gepost op: 5 december 2019, 14:36:07 »

Het was een rustige middag toen Nick Fury in zijn kantoor zat. Hij had enkele helden op pad gestuurd om een Flerken uit een boom te redden, had ervoor gezorgd dat Mr. Freeze weer achter slot en grendel werd gezet door anderen (en dat de helden een lekker ijsje voor hem meenamen), en ondertussen leek het erop dat de Avengers al een stuk verder waren gekomen in hun lange maar verbitterde strijd tegen Thanos, een monster die de wens koesterde om het halve universum om zeep te helpen door simpelweg met een vingerknip iedereen in as te laten vergaan. Het enige waar hij op dit moment nog op zat te wachten, was een verslag over wat er nu precies gaande was rondom die missie met de Flerken. Zo hoorde hij dat er een heleboel vreemde waarnemingen op de radar waren verschenen en ergens kreeg Nick Fury angst dat dit iets met Thanos te maken had. Hij had dan ook maar snel zijn trouwe vervanger Phill Coulson opgeroepen om eens poolshoogte te nemen.
Phill was op dat moment met een hele andere missie bezig. Hij was niet lang daarvoor nog op missie geweest omdat hij had begrepen dat er een maf voorwerp was opgedoken wat in de handen van de verkeerde mensen, omgezet kon worden tot een massavernietingswapen. Zoals iedereen weet: alle superhelden zijn sterk, maar ook alle superhelden hebben wel zo een beetje een zwakte. Waar het voor Superman nog de Cryptonite is, schijnt het allemaal nog erger te kunnen. Door goed spionage werk is Phill erachter gekomen dat er in het geheim mensen van de organisatie Hydra bij S.H.I.E.L.D naar binnen zijn gekomen, om ondergronds aan een wapen te werken waarmee alle superhelden kunnen worden onderdrukt. De cryptonite onder de superhelden. Een nieuwe materie zou het mogelijk moeten maken om met wat simpele straling iedereens superkrachten te kunnen blokkeren. Gelukkig was Phill Coulson niet iemand met superkrachten, dus kon hij ook niet geblokkeerd worden. Daarom had Nick Fury ook al snel door dat Phill Coulson mogelijk de enige man was die geschikt was.
Maar hij kon alleen die missie undercover uitvoeren als hij tussendoor ook gewone dingen deed en in de buurt was van agenten, om zo dus een indruk te krijgen of bepaalde agenten wel of niet zich bij Hydra hadden aangesloten. “Warpdude, Marc, Blaze, Wraith… Ja, ook jij Pechvogel” Phill Coulson sprak de groep toe, toen hij hoorde dat ze succesvol de Flerken hadden weten te vangen. “Jullie hebben veel moeite moeten doen, maar uiteindelijk is het jullie wel gelukt. Ik ben trots. In overleg met Nick Fury mag ik dan ook zeggen dat jullie allemaal stijgen in niveau.” Hij frunnikte wat in zijn binnenzak en haalde er toen een stapel nieuwe badges uit. “Gefeliciteerd, jullie zijn nu niveau 2.” Ondertussen luisterde Nick Fury vanaf zijn kantoor mee via een zendertje wat Coulson in zijn oor had zitten. Zo nu en dan gaf hij zelfs instructies wat Coulson met de groep helden moest gaan doen. "Coulson, ik wil dat je ze langzaamaan klaar gaat maken voor een nieuwe missie. Voor de volgende missie moeten ze terug naar de Asgardians. Ik denk dat dat wapen wel heel veel weg heeft van het asgardianse spul wat ook vele mensen in inhumans verandert."
« Laatst bewerkt op: 5 december 2019, 14:37:43 door Kevindemen »
Gelogd
"Stay away from negative people. They have a problem for every solution" - Albert Einstein.

Yara

Re: Verhaaltopic
« Reactie #10 Gepost op: 8 december 2019, 23:34:43 »

(1/2)
 
Hoofdstuk 3: een Terrigeniaal idee

Zondag 8 december 2019,  hoofdkwartier van S.H.I.E.L.D.

“Oké, we gaan dus naar Asgard. Wauw,” verzuchtte een van de helden. “Daar heb ik dus serieus altijd al van gedroomd.”
“Ja maar om er dan interviews te gaan houden…” Wraith rolde met haar ogen. Blaze grijnsde.
“Ach, met ons geluk van de laatste tijd breekt er vast wel een of ander gevecht uit.”
“Oh, denk je echt?!?!”
“Niet zo enthousiast hoor,” lachte Blaze.
“Maar goed,” zei Warpdude, in een poging terug naar de kern te gaan om een plan op te stellen. “We moeten dus informatie verzamelen over Terrigen kristallen.”
“Kunnen we het niet gewoon weer aan Thor vragen?” vroeg een meisje wat tot dan toe op de achtergrond was gebleven. Wraith dacht dat haar alias Rontgenchick was, aangezien ze iets kon genaamd….
“Wat kon zij nou ook alweer?” fluisterde Wraith naar Blaze. Hij rolde met zijn ogen.
“Dit is al de zevende keer. Zal ik het op je voorhoofd schrijven?”
“Ja dan kan ik het toch nog niet lezen!”
“Rontgendiffractiekracht, Wraith, het is geen hogere wiskunde ofzo.”
“Zeg jij,” zuchtte Wraith. Ze wist zeker dat ze het over vijf minuten alweer zou zijn vergeten.
“Ik vraag me wel af,” mompelde Marc ineens, half in zichzelf, “wat die kristallen precies te maken hebben met dat massavernietigingswapen waar Fury’s mechanische oortje het over had.”
“Wacht, wat?” zei Wraith. De rest van de groep viel stil en staarde hen aan. Marc leek wat in elkaar te krimpen.
“Euh, gewoon, niets,” mompelde hij.
“Euh, jawel, zeker wel iets,” zei Wraith. “Ik hoorde duidelijk ‘massavernietigingswapen’. Vertel, wat is daarmee?”
“Nou, gewoon, dat zei Fury, of nouja, zijn mechanische oortje, dus, nou, ik vroeg me af, wat dat dan met deze missie te maken had,” vertelde Marc tegen de grond.
Blaze trok Wraith naar achteren. “Even dimmen, Wraith,” zei hij, waarna hij zich tot Marc richtte. “Wat bedoel je precies met mechanisch oortje?”
“Dat kleine oortje wat Agent Coulson droeg en waar Nick Fury doorheen praatte. Oh, maar misschien was dat alleen voor Agent Coulson bedoelt…”
“Jij kon horen wat er in dat oortje werd gezegd?” vroeg Pechvogel verwonderd.
“Hmm, ja, natuurlijk, het zijn eigenlijk gewoon digitale signalen die weer worden omgezet in geluidsgolven dus als je weet hoe dat werkt is het eigenlijk heel simpel op te pikken, als een soort antenne, en dan hoor ik het gewoon.” Marc haalde zijn schouders op en keek om zich heen, duidelijk klaar om dit gesprek af te ronden.
“Oké, dus je hoorde Nick Fury tegen Agent Coulson praten en hij had het over een massavernietigingswapen?” vroeg Blaze.
“Ja, nouja, ik bedoel, ik denk nu dat het misschien niet de bedoeling was dat ik dat hoorde, dus misschien moeten we het er maar niet over hebben?”
“We moeten het niet hebben over het MASSAVERNIETIGINGSWAPEN?” riep Wraith uit, om meteen gesmoord te worden door drie verschillende helden. Ze duwde hen boos van zich af. Blaze zond haar een waarschuwende blik en boog zich toen terug naar Marc, die zenuwachtig in zijn handen wreef.
“Marc, luister, ik denk dat het goed is dat je dit hoorde,” zei hij rustig. “Als Fury het echt had over zo’n wapen, moeten wij dat weten. We kunnen niet blind mensen vertrouwen, alleen omdat ze van hogeraf komen. Niet als we redenen hebben om te twijfelen aan hun intenties. Dus het is heel belangrijk dat je ons precies vertelt wat je hebt gehoord.”
De andere helden dromden met bezorgde gezichten samen.
“Heel subtiel dit hoor jongens,” mompelde Warpdude. Enkele helden keken wat schuldbewust en verspreidden zich wat, maar de grootste groep bleef afwachtend staan.
“Nou, oké dan,” zei Marc. “Nick Fury had het over een wapen dat krachten met een simpele straling zou kunnen blokkeren. Het was eigenlijk best wel interessant.”
“Krachten blokkeren… Wat voor krachten?” vroeg Wraith bezorgd.
“Uh, onze krachten. Bovennatuurlijke krachten. Inhuman krachten. Superkrachten. Hoe je het ook wilt noemen. Hij had het over een wapen waarmee alle superhelden gemakkelijk konden worden onderdrukt, met straling dus, straling die leek op iets van die Terrigen kristallen ofzo, dat stuk begreep ik niet zo goed. Maar vandaar dus deze missie. En dat was alles.” Marc glipte snel het groepje uit en ging op de hoek van een van de banken in de ruimte zitten, de bank het verst bij de rest vandaan. Dat was blijkbaar wel weer genoeg contact voor hem geweest.
“Uhm, misschien interpreteer ik dit helemaal verkeerd hoor, maar dit klinkt niet goed, of wel?” vroeg Wraith. De andere helden keken wat zenuwachtig naar elkaar.
“Laten we niet te snel conclusies trekken,” zei Warpdude. “We weten nog helemaal niets zeker en Nick Fury heeft altijd voor de goede zaak gestreden.”
“Maar laten we ook niet te snel van vertrouwen zijn,” reageerde Blaze. “We moeten dit toch op zijn minst uitzoeken.”
“Als ik wat van dat spul, van die kristallen, te pakken kan krijgen,” zei rontgenchick, “dan kan ik misschien wat onderzoek doen. Controleren of het wellicht te gebruiken is voor een wapen tegen superhelden. Dan weten we in ieder geval of we dat inderdaad moeten vrezen.”
“Goed idee!” reageerde Blaze. “Maar ik denk dat we ook iets met Fury moeten, een manier om hem te controleren.”
“Waarom plaatsen we niet iets van opnameapparatuur in zijn kamer?” stelde Wraith voor. Zij had met Blaze al zo veel spionage-missies volbracht dat ze snel tot dit voorstel kwam. “En ook iets van een volgchip in zijn computer plaatsen. Het liefst ook in zijn pager als we die te pakken kunnen krijgen.”
“Maar hoe stel je voor dat we aan die spullen komen?” zei Warpdude. “Het is niet alsof we er zomaar om kunnen vragen bij mission control, zonder uitleg wat we ermee van plan zijn.”
“Tja,” zei Wraith met een sluwe blik op Marc. “Kenden we nu maar iemand die dit soort apparatuur voor ons kon maken…”

“Ik vind dit niks,” mompelde Marc voor de zevende keer.
“Je gaat het nog minder vinden als we straks worden betrapt omdat jij zo loopt te klagen,” beet Wraith hem toe. “Je zei zelf dat je het beste een volgchip kon maken als je Fury’s computer voor je had, dus stop nu met klagen en doe gewoon je ding.” Haar geduld was bij de tweede keer klagen eigenlijk al op geweest, maar ze had zich tot dan toe aardig kunnen beheersen. Gelukkig was de gang leeg en hoorde niemand haar uitval. Blaze zond haar weer eens een afkeurende blik maar hij kon ook de pot op. Wraith hield er niet van als haar vertrouwen in mensen op de proef werd gesteld. Ze hoopte stiekem gewoon dat uit de opnames zou blijken dat hun wantrouwen ongegrond was en Nick Fury gewoon te vertrouwen, al vreesde ze het ergste. Wat was dit voor praat over een wapen om hun krachten weg te nemen? Ze rilde. Wie was zij zonder haar kracht?

“Oké, het kantoor is leeg,” zei Blaze, die geconcentreerd naar de muur staarde.
In de lucht verscheen plots een warpgat.
“Ik houd het open zo lang als het veilig is, maar haast jullie alsjeblieft,” fluisterde Warpdude.
Wraith pakte de zenuwachtige Marc bij zijn arm en trok hem door het gat heen. Ze stapten zo midden in het kantoor van Nick Fury.
“Nou, aan de slag met die computer, dan plaats ik je opnameapparaatjes,” zei Wraith monter, een stuk opgewekter dan ze zich voelde.
Marc ging aarzelend op de leren stoel achter het bureau zitten en legde de materialen die hij had meegenomen op het bureau voor zich. Wraith had geen idee wat het allemaal was, maar Marc had hen beloofd dat hij hiermee iets in elkaar kon zetten waarmee hij elke aanslag op Fury’s computer kon volgen zonder ooit ontdekt te worden. Wraith hoopte maar dat dat waar was, maar Marc was niet bepaald het type om onverdiend op te scheppen, dus ze verwachtte dat het wel goed zou komen. Hij had ook binnen enkele minuten drie opnameapparaatjes in elkaar gedraaid die volgens hem dwars door hout heen konden werken, mits het microfoontje maar uit het materiaal stak.
Wraith schoof Fury’s muismat opzij en faseerde het eerste apparaatje. Ze liet het ding voorzichtig in het eikenhouten bureau zakken. Net voordat het helemaal verdween, hief ze de fasering op, waardoor het vast kwam te zitten in het hout. Voorzichtig legde ze de muismat eroverheen. Een volgende ging in de houten lijst van een schilderij aan de muur achter het bureau. De laatste duwde ze onder het bureau in het hout, hopen dat het niet op zou vallen daar in de schaduw.
“Goed, ik ben klaar, hoe ver ben jij,” zei ze tegen Marc. Die negeerde haar volledig. Hij had zijn handen op de computer van Fury gedrukt en zijn ogen gesloten. Wraith trommelde ongeduldig met haar vingers op het bureau. Uiteindelijk opende Marc zijn ogen. Met een tevreden glimlach klopte hij bijna liefkozend op de computer.
“Ja, ja, braaf apparaat. Kom op, laten we gaan.” Wraith sleepte Marc terug door het warpgat en liep snel met Blaze en Warpdude terug naar de rest.
Gelogd

Smiekero

Re: Verhaaltopic
« Reactie #11 Gepost op: 9 december 2019, 01:37:32 »

(2/2)

Nu de afluisterapparatuur geplaatst was in het kantoor van Nick Fury bereidde de groep zich voor op de reis naar Asgard. Een lange reis zou het niet worden, maar het was belangrijk om het plan voor die tijd goed te bespreken. ‘Oké, we hebben allemaal vrij weinig vertrouwen in Nick op het moment’, sprak Blaze de groep toe, ‘maar dat betekent niet dat we zijn bevelen zomaar kunnen negeren. Argwaan is het laatste wat we nu nodig hebben.’ De groep was het met hem eens, maar het was duidelijk te merken dat de helden niet op hun gemak waren. Waarom werden ze allemaal naar Asgard gestuurd? Was het wellicht een goed bedacht plan van Nick om het hoofdkwartier voor zichzelf te hebben? Na de voorbereiding was het tijd om naar het rijk der Asgardians te teleporteren. Zoals gebruikelijk klonk de stem van Heimdall. ‘Oh, god. Jullie weer? Eerst zetten jullie Yggdrasil in de fik, en nu is ons thuis aan de beurt? Het is dat Odin mij heeft bevolen om jullie van dienst te zijn. Gedraag jullie alsjeblieft dit keer.’ Binnen de kortste keren stond het team in het paleis in Asgard, oog in oog met Odin, de koning van de Asgardians, en zijn zoon Thor. ‘Hey! Alles goed? We zijn op zoek naar Teringkristallen, ooit van gehoord? Nick heeft ons gevraagd om een paar te fixen.’ De nonchalante houding van Wraith bood helaas geen voordeel in het gesprek met de Noorse goden. ‘Jullie verlangen van mij dat ik jullie een Terrigenkristal overhandig? Is Nick Fury helemaal gek geworden? Die dingen zijn een groot gevaar en geen speelgoed voor miezerige niveau 2 agenten. Straks hebben we een leger aan Inhumans rondlopen. Nee, de kristallen blijven veilig in de koninklijke kluizen.’ Teleurgesteld verlieten de helden het paleis. ‘Ah, dat is jammer’, reageerde Pechvogel, ‘maar misschien zijn we nog op tijd thuis om Maestro te kijken.’ Marc was het hier niet mee eens. ‘Zeg, zo makkelijk laten we ons toch niet wegsturen? Waar zijn die koninklijke kluizen eigenlijk?’ Op de kaart van Asgard was te vinden dat de kluizen relatief dichtbij het paleis lagen, met buslijn 4 was het slechts een kwartiertje rijden. ‘Oké’, opperde Blaze, ‘tijd om ons plan te bespreken. Stel dat blijkt dat Nick is overgelopen, dan is het zaak om de kristallen zo goed mogelijk te analyseren. Daar hebben we natuurlijk Rontgenchick voor, maar het is geen goed idee om haar krachten te gebruiken in Asgard.’ ‘Dat zou inderdaad te veel opvallen,’ bevestigde Rontgenchick. ‘We kunnen het beste een klein sample meenemen naar huis. Dan kunnen we daar de analyse uitvoeren.’ Opeens klonk zacht de stem van Warpdude. ‘Wat is ze toch sexy als ze over non-destructief onderzoek praat…’ Het gezicht van Rontgenchick kleurde rood, de rest van de groep schoot in de lach. ‘Ehm, ik bedoelde… Het onderzoek, en het kristal… Ach, laat ook maar zitten.’ Warpdude herstelde zich. ‘Laten we tot actie overgaan, als Nick echt met een kwaadaardig plan bezig is dan moeten we het stoppen.’

Bij de bushalte ‘Paleis Zuidzijde’ aangekomen kwam de groep een man tegen met een enigszins bekend gezicht. ‘Zeg, ik ben op weg naar de koninklijke kluizen, weten jullie welke lijn in moet hebben?’ ‘Ja hoor!’, antwoordde Marc, ‘dan moet je buslijn… Hey, jij bent toch Loki, de broer van Thor?’ ‘Sst! Niet zo hard! Ik weet wat jullie van plan zijn en ik heb een voorstel voor jullie. Als er opeens een Terrigenkristal uit de kluis verdwijnt is dat een flinke afgang voor mijn broer, dus ik ben bereid om jullie te helpen. In ruil daarvoor wil ik echter wel iets terug.’ Met een onheilspellende blik keek Loki de groep aan en er viel een ongemakkelijke stilte. Uiteindelijk ging Loki verder. ‘Jullie moeten mijn buskaartje betalen, want mijn portemonnee ligt nog thuis. Een retourtje graag.’ Zo gezegd, zo gedaan, en een kwartier later stonden de helden met Loki bij een achteringang van de kluizen. Het plan was om Wraith, Blaze en Pechvogel naar binnen te sturen, onder begeleiding van Loki. De rest van het team kon dan de omgeving in de gaten houden. De deur werd bewaakt door een enkele bewaker die onmogelijk omzeild kon worden, dus besloot Loki om zijn krachten te gebruiken. Hij concentreerde zich op de bewaker en begon zijn gedachten te beïnvloeden. Opeens besloot de bewaker om een ommetje te maken rondom het gebouw. ‘Snel’, fluisterde Loki, ‘dit is onze kans!’ Even later stond het viertal in een ruimte met allemaal kleinere metalen kluisjes. Op één van de kluisjes stond iets geschreven: Terrigens. ‘Wraith?’, vroeg Pechvogel opeens, ‘Kan jij het kristal niet gewoon faseren?’ Helaas was de oplossing niet zo eenvoudig. De energie van de kristallen was extreem hoog en daardoor vrijwel onmogelijk om te faseren, net zoals dit bij levende wezens het geval was. Daarbij zou het te gevaarlijk zijn: als Wraith haar concentratie zou verliezen, kon het kristal beschadigen en een overvloed aan Terragen Mist produceren. De kluizen waren van een soort metaal, dus werd Blaze ingezet om het te laten smelten. Door de dikte van de kluis verliep dit echter moeizaam. ‘Pff, ik kom hier bijna niet doorheen. En ik kan mijn thermische granaten ook niet gebruiken, straks oververhit ik het kristal! Pechvogel, zoek jij eens iets op waaruit ik warmte kan onttrekken.’ Pechvogel liep de ruimte uit en dacht eens goed na. ‘Warmte, waar kan ik dat vandaan halen? Oh, ik weet het! Ik kan de verwarming omhoog doen!’ Tevreden ging ze naar de kelder van het gebouw, waar zich onder andere de thermostaat bevond. ‘Hey! Een grote draaiknop! Dat is vast waar ik naar op zoek ben!’ Als een bezetene begon Pechvogel aan de grote knop te draaien, niet wetende dat het niet de temperatuur regelde, maar de elektriciteit. De lampen in het gebouw begonnen steeds feller te branden, tot plots… BAM! KLABATS! BIEM! Stuk voor stuk barstten de lichten uit elkaar, overbelast door de hoogspanning die Pechvogel had gecreëerd. ‘Waar is jullie vriend in hemelsnaam mee bezig?!’, riep Loki gefrustreerd, ‘alle lampen zijn overbelast! De rook komt ervan af.’ Opeens kreeg Blaze een idee. ‘Wraith, kan jij de stroomkabels faseren? Zorg ervoor dat ze op de kluiswanden terecht komen!’ Met veel moeite lukte het Wraith om de kabels bij de kluis te krijgen. De hoge stroomsterkte door de geleidende kluiswand zorgde ervoor dat het metaal steeds warmer werd, net zolang totdat Wraith de kabels weer wegfaseerde. ‘Nathan, gaat dit je lukken? Heb je al eerder iets aangeraakt wat zo heet is?’ Met een grijns keek Blaze naar zijn geliefde. ‘Ja, vannacht nog!’ Hij zette zijn handen op het metaal en probleemloos boog hij het metaal opzij, waardoor het kristal zichtbaar werd. Op dat moment kwam Pechvogel de ruimte weer binnen. ‘Ah, mooi zo, het is gelukt zie ik. Komt vast doordat ik de verwarming wat hoger heb gezet. Is het jullie ook opgevallen dat het hier opeens zo donker is?’ Snel pakte Wraith een stuk van het kristal en verliet ze met de andere drie het pand. Eenmaal terug bij de bushalte naast het paleis nam de groep afscheid van Loki en werd er contact gezocht met Heimdall. ‘Oh, jullie weer. Ik mag hopen dat jullie niks te maken hebben met de rookontwikkeling in de koninklijke kluizen?’ ‘Oh, we spraken net met Thor, die vertelde dat het om kortsluiting ging.’ De bluf van Marc was succesvol, en even later stond het team weer in het hoofdkantoor van S.H.I.E.L.D..

In een verlaten ruimte van het hoofdkwartier zaten de helden bijeen. In het midden lag het stuk Terrigenkristal klaar om geanalyseerd te worden door Rontgenchick. Als het mogelijk was om te bepalen waar het kristal uit was opgebouwd dan kon een link gelegd worden met het massavernietigingswapen waar Nick over gesproken had. Voorzichtig hield Rontgenchick haar hand voor het kristal. Ze concentreerde zich op het kristal, waardoor het langzaam begon te roteren. Na een aantal omwentelingen begon het kristal te gloeien. ‘Wat gebeurt er? Ik snap het niet! Is het tijd voor PANIEK?!’ Geschrokken rende Pechvogel door de kamer heen, terwijl het kristal een soort rook begon uit te stoten. ‘Stoppen!’, riep Blaze, die de rook herkende als Terrigen mist. ‘Het kristal absorbeert de energie van de straling! Straks transformeren we allemaal in Inhumans!’ Ondanks dat Rontgenchick direct stopte met haar analyse bleef het kristal mist produceren. Ze verstijfde, en even leek het erop dat ze geconsumeerd zou worden door de mist, totdat Warpdude besloot om in te grijpen. Hij dook op zijn teamgenote en schudde haar weer bij bewustzijn. ‘Hey, wakker blijven! Kom op! We hebben je nodig! Ik heb je nodig!’ Plots kwam Rontgenchick weer bij bewustzijn. ‘Warpdude. Je… je hebt mijn leven gered! Weet je, ik heb nooit aan je getwijfeld. We zitten op dezelfde golflengte, we versterken elkaar als twee golfjes met dezelfde fase. Heb je vanavond misschien tijd om samen eens...’ ‘EN WAAR DENKEN JULLIE MEE BEZIG TE ZIJN?!’ Kokend van woede kwam Nick Fury de kamer binnen. ‘Ik had jullie gevraagd om over de Terrigen kristallen te informeren, niet om een experiment op te zetten in onze basis! Die mist is hartstikke gevaarlijk, stelletje minkukels!’ Nick drukte op de alarmknop, waarop het hele hoofdkwartier werd afgesloten. ‘Zo. Niemand van ons verlaat dit gebouw totdat het probleem is opgelost.’
Gelogd
Pagina's: [1]   Omhoog